Carina's Blog

Op pad door Mali

2012-01-23T21:09:00.009Z

Lieve weblog lezers,
In mijn vorig blog schreef ik al over visite uit Nederland. Nou, vorig week was ik met de visite op pad om hen ook iets meer van Mali te laten zien. Ik vertrok met vriendin Corien naar Koutiala waar collega dokter Saskia woont en troffen daar ook haar vriendin Ilma aan die daar enige dagen eerder naar toegegaan was. De volgende dag nam ik Corien en Ilma mee naar Zangasso om daar dominee Kaleb te ontmoeten. Vol trots toonde hij ons zijn prachtige nieuwe kerk die bijna klaar is voor gebruik. Geweldig om te zien dat er niet alleen mooie moskeeën in Mali zijn maar ook mooie kerken. Nu maar bidden dat er vele mensen mogen komen en dat deze een ware ontmoeting met de Heer en met elkaar mogen hebben in dit prachtige huis van God.Ook vond ik het fantastisch om Soumaila weer te mogen zien. Wat gaat het goed met dat kereltje zeg. Hij ziet er goed uit, heeft bolle wangen gekregen,loopt overal heen, heeft een grote glimlach op zijn gezicht. Kortom heel veel redenen om de Heer dankbaar voor te zijn. Na de maaltijd, wat voor Corien en Ilma de eerste was in Mali met de rechterhand, gingen we met dominee Kaleb door naar Tierakassedougou het dorp waar dokter Saskia zoveel patiënten heeft mogen helpen en waar verschillende mensen, waaronder Salimata en nu ook de moeder van Soumaila tot geloof zijn gekomen.Hierboven zie je Corien en Ilma op de foto met een deel van de katoen oogst bij de familie van Ne Koné die ook in Tierakassedougou wonen. Na een lange dag werden we als vorsten uitgezwaaid en kwamen we een dik uur later weer gezond en wel bij Saskia aan. Op woensdag kreeg Corien een rondleiding in het ziekenhuis en ik zat in de tandartsstoel voor een reparatie van een afgebroken tand. Later die dag vertrokken we met z'n vieren naar Teriyabugu wat vriendschapsdorp betekent. Een eenvoudig conferentie-achtig oord wat midden in de bush maar wel aan het water de Bani ligt aan. We hebben genoten van de rust, de natuur, Gods schepping zoals de prachtige zonsondergang,vele exotische vogels maar bovendien ook van elkaar. Donderdag reden we terug naar Segou waar Saskia op de bus naar Koutiala stapte en Ilma, Corien en ikzelf onze weg vervolgde naar Bamako.

Een update in het Rahab Centrum

2012-01-11T22:27:00.007Z

Lieve mensen,
Een nieuw jaar is begonnen en we zijn weer met frisse moed doorgegaan in het Rahab Centrum. Dat leven en dood zo dicht bij elkaar liggen en met elkaar verweven zijn bleek ook weer eens in het Rahab centrum. Een van onze vrouwen, Kumba kreeg een prachtige dochter net na de Kerst en nam haar in de eerste week van januari al weer mee naar het centrum. Wat een prachtig meisje en wat een eer voor mij dat de kleine Nyagali genoemd is. Nyagali wat blijdschap betekent is mijn Bambara naam hier in Mali.
Dezelfde dag dat ik de kleine Nyagali voor het eerst in mijn handen had kwam de zus van Assetou naar ons centrum om ons te vertellen dat Assetou op nieuwjaarsdag aan ondervoeding overleden was. We hebben in de maand oktober Assetou voor 2 weken opgevangen in ons centrum nadat ze stevig ondervoed bij ons aanklopte.(zie weblog 7 oktober). Helaas hebben we haar daarna moeten laten gaan omdat ze voor nogal wat problemen zorgden. Deze berichten vind ik altijd zeer moeilijk. Mijn gedachten zeggen dan zo vaak, hadden we maar dit of dat. Het blijft een les om dit los te laten en vast te houden aan het feit dat we haar zo goed mogelijk geholpen hebben. Bidden jullie mee voor de familie van Assetou?
Op dezelfde dag, 2 januari begonnen ook 2 nieuwe vrouwen aan het trainingsprogramma in het Rahab Centrum, Korotimi en Madian.
Verder geniet ik hier van het bezoek van vriendin Corien uit Nederland naast wie ik vroeger in de Pluvier in Sommelsdijk gewoond heb en een nieuwe vriendin Ilma die ik tijdens mijn laatste verlof in Nederland ontmoet heb en met wie ik samen met Saskia naar Spanje ben geweest. Altijd weer bijzonder om vrienden hier te hebben en bij te praten en hun een kijkje te geven in mijn leven hier in Mali. Ilma is in Koutiala bij Saskia op bezoek, maar volgende week zijn we enkele dagen met z'n vieren bij elkaar. Dat zal een gezellige boel worden. Op de laatste foto zie je Corien die samen met Ba Febe in het centrum aan het haken is geslagen. Tot de volgende keer maar weer.Groeten van Carina

December in Mali

2011-12-31T15:00:00.009Z

Lieve mensen,
Ook hier in Mali is het de laatste dag van het jaar en zijn er zoals je op de foto kunt zien door mij oliebollen gebakken. Ben net terug van een paar daagjes Selingue. Een soort vakantie oord aan een meer waar ik met wat vrienden genoten heb van een paar dagen rust en geen e-mail en noem maar op. Terug naar de oliebollen, tja, ik ben en blijf een Hollander en kan het niet laten om met de oliebollen traditie mee te doen. Ze zijn erg lekker al zeg ik het zelf.December zit er op en was op vele gebieden een bijzondere maand. De concerten van de Messiah waren een groot succes, de vele kerstvieringen onder de gevangenen en prostituees waren bijzonder en verliepen zonder al te veel tegenstand en problemen.
Hoogtepunt voor mij was toch wel de uitzending van " Kerst in Mali" door de ZvK op eerste kerstdag.Wat hebben Gerrit en Jeroen er iets moois van gemaakt en wat kwam Mali en z'n bevolking prachtig in beeld. Als je het gemist hebt is hier de link om het als nog via uitzending gemist te bekijken. http://beta.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1119421
Als je 50 minuten te lang vind kun je ook alleen het 8 minuten durende interview beluisteren en bekijken op You Tube rondom mijn werk via de volgende link. http://www.youtube.com/watch?v=MzKorVU7JqQ. Je mist dan wel veel ander moois hoor en de interviews van de andere Nederlandse zendingswerkers.
Hieronder wat plaatjes van de decembermaand.Jullie allen een goed uiteinde en wat geweldig om te weten dat God met ons mee gaat in het nieuwe jaar.
Lieve groet, Carina

Messiah

2011-12-16T14:49:00.005Z

Lieve mensen,
Ook hier in Mali is de decembermaand vol activiteiten.
Vanmorgen de eerste twee Kerstfeesten in gevangenissen gehad en het was een genot om de gezichten van de gevangenen te zien opfleuren toen ze begrepen dat we gekomen waren om Kerst te vieren. Nog tien Kerstvieringen te gaan, bidden jullie mee voor deze Kerstvieringen?
Jullie die me goed kennen weten dat ik graag zing en ik vind het daarom een voorrecht om dit jaar opnieuw in het gelegenheidskoor te zingen hier in Bamako wat de Messiah ten gehore brengt. Bovenaan zien jullie een foto van mij met collega Gordon die ook in het koor zingt. Afgelopen zondag hadden we het eerste concert in de kathedraal in Bamako. Voor hen die graag even mee willen kijken en luisteren, hier is een link van een montage van ruim drie minuten van het concert afgelopen zondag.
http://www.youtube.com/watch?v=q-m-tOzVxcQ&feature=youtu.be.
Vanavond, vrijdagavond dus is het tweede en laatste concert. Dit keer in een gebouw hier vlak bij mijn huis en niet in de kathedraal.Ik ben benieuwd hoe dat klinkt.Ik vind het echt tof om mee te zingen met de Messiah. Omdat ik het al een paar keer gedaan heb hoef ik wat minder op de nootjes te concentreren en gaan de woorden nog meer voor me betekenen.Tot slot nog een overzichtsfoto van de groep van afgelopen zondag. Hartelijke groet, Carina

Persbericht - Zendtijd voor Kerken

2011-12-06T20:05:00.007Z

MALI/HILVERSUM – ,,Kerst is voor christenen in Mali een feestelijke dag!’’ zegt pastor Abel Dembélé. ,,We versieren de kerk en de vrouwen van de gemeente hebben nieuwe kleding met traditionele kerstprinten. Wij nodigen familie en vrienden uit en ons kleine kerkgebouwtje is dan overvol om samen het feest te vieren.’’ Zendtijd voor Kerken laat op Eerste Kerstdag de kerstviering zien vanuit Senou in Mali. De dienst is te zien op Nederland 2, vanaf 10.10 uur.
Mali is één van de grootste landen van het Afrikaanse continent en heeft ruim 13 miljoen inwoners. Van de Malinese bevolking is 90% islamitisch, 4% christelijk en 6% hangt het animistische geloof aan. Op 25 december wordt door christenen de geboorte van Jezus gevierd. Malinese christenen komen samen in kerken en houden feestelijke diensten.
Van de kerstviering in het dorpje Senou maakte ZvK een televisie opname. Voorganger Pastor Abel Dembélé preekt naar aanleiding van het Lucas Evangelie, over hoe de herders in het veld de blijde boodschap hoorden van de engelen dat er in Bethelehem een Koninklijk Kind is geboren.
Aan de dienst wordt meegewerkt door het ‘Senou Chorale’ en kora-speler Borama Kone.

In de uitzending maken wij verder kennis met Nederlanders die in Mali aan het werk zijn namens CAMA Zending. Meer dan duizend werkers zijn voor CAMA actief op alle continenten van de wereld. In meer dan 75 landen helpen werkers de plaatselijke bevolking bij het stichten van kerken, bij (theologisch) onderwijs, medisch werk en andere projecten. De Nederlandse zendingstak van CAMA zending maakt deel uit van de International Christian and Missionary Allliance.
In Mali werkt Saskia de Poel als arts in het ziekenhuis van Koutiala. Carina Saarloos is actief onder gevangenen en prostituees in de hoofdstad Bamako en het echtpaar Anco en Ewien van Bergeijk werken sinds 2004 in Mali en geven technische ondersteuning aan projecten voor kerk en zending in Mali en omliggende landen.
Na de kerstdienst vliegen de Wilde Ganzen voor de aanleg van een nieuwe waterput bij Philémon centrum, het rehabilitatie centrum voor ex-gevangenen waar Carina Saarloos werkzaam is.

Zendtijd voor kerken op bezoek

2011-11-25T17:19:00.008Z

Lieve webloglezers,
De afgelopen tien dagen waren Gerrit en Jeroen van Zendtijd voor Kerken op bezoek hier in Mali. Het belangrijkste doel van hun komst naar Mali was een Malineese kerkdienst op de video te zetten die op eerste Kerstdag in Nederland op de tv uitgezonden zal worden. Tja je begrijpt het al, Kerstsfeer in Mali creëren en dan ook nog in midden september dat valt allemaal niet mee. Toch stond er een kerstboom in de kerk op de 20ste november, tja de Malinezen hadden er alles aan gedaan om de Kerstsfeer weer te geven. Gerrit en Jeroen waren door collega Saskia en Ewien opgehaald in Bamako waarna ze eerst voor enkele dagen naar Koutiala vertrokken. Daar werd o.a. een keizersnee gefilmd in het ziekenhuis die door dokter Saskia werd uitgevoerd. Verder werden er opnamens gemaakt bij de bijbel school in Koutiala waar collega Anco veel werk verzet heeft, o.a het installeren van zonnepanelen. Na een stop in Niena waar Radio werk gefilmd werd kwam de hele club Nederlanders weer terug naar Bamako. Op zaterdag vierden we Saskia haar verjaardag met appeltaart en opwekkingsliederen. Op zondag werd de kerkdienst opgenomen en werden er andere opnames gemaakt van het koor en een Malinese kora speler en zijn vrouw.
Maandag was ik echt "de klos" en gingen we filmen in het opvangcentrum voor ex gevangenen, het Philemon centrum. Dominee Isiaka Koeta ging ook met ons mee en kreeg op een gegeven moment de camera van camera man Jeroen op zijn schouder gelegd. Even later zat Gerrit een potje te dammen met de jongens in het centrum. Hoofddoel van dit bezoek aan Philemon was het op de camera vastleggen van de waterput. De put functioneert niet en hopelijk kunnen we met geld van de Wilde Ganzen begin 2012 een nieuwe poging wagen om water te vinden. Het ging er allemaal heel ontspannen aan toe deze dag. Dinsdag volgde een bezoek aan het Rahab centrum waar de vrouwen hun best deden om allerlei werkzaamheden voor de camera te verrichten. Jeroen was geïnteresseerd in het maken van zeep en gaf de vrouwen de volle aandacht. Het Rahab centrum was deze dag ook in kerstsfeer gehuld en de kerstliederen klonken prachtig al zeg ik het zelf. Het was al met al een gezegende tijd samen met Gerrit en Jeroen. Fijne mannen om mee samen te werken. Nu afwachten wat het resultaat is. Nieuwsgierig? Kijk op eerste Kerstdag naar de uitzending van Zendtijd voor Kerken. Hartelijk groet, Carina

Teambuilding !

2011-11-14T13:01:00.005Z

Lieve lezers,
Afgelopen week waren we met het hele CAMA (CMA) Mali team samen in Sikasso. Het is jaren geleden dat echt het hele team er was en niet enkelen van ons achter bleven om het ziekenhuis in Koutiala draaiende te houden.Dat is natuurlijk al een grote zegen als het om teambuilding gaat. Bovenstaande teamfoto heeft als thema, de kleuren van de Malineese vlag, vandaar de groene, gele en rode T-shirts. De gastspreker, David sprak over rust. Lichamelijke rust, emotionele rust en geestelijke rust. Hoe kunnen we ons in de juiste "versnelling" begeven en opgeven om ons niet altijd in de "overdrive" of met andere woorden " te veel gas" versnelling te bevinden ! Het zich bevinden in de wildernis/woestijn was ook een thema wat ieder keer terug kwam deze week. Het is vaak in de woestijn dat God ons echt bereikt en tot zijn recht komt. Het is daarom Zijn genade om woestijnperioden te kennen.
Hij is onze Hogepriester die met ons meevoelt in onze zwakheden en laten we dus zonder schroom naderen tot de troon van de Genadigde, waar we telkens als we hulp nodig hebben barmhartigheid en genade vinden. Het was een bijzonder week en de Heer was duidelijk aan het werk in mijn hart en in dat van mijn collegae.
Het is ook altijd fijn om weer op de hoogte gebracht te worden aangaande elkaars ministries en voor elkaar te bidden zo'n week. Er was ook tijd voor ontspanning en zo bezochten we o.a deze waterval. Geweldig om zo in de natuur te zijn en eraan herinnert te worden dat God dit geschapen heeft. De laatste avond was een soort bonte avond en de Amerikanen waren opgedost als superheros. Daar we hier als Nederlanders niet zoveel mee konden hadden we besloten om in het oranje te gaan en zo ons land van afkomst te accentueren.
Het was met al een zeer gezegende en bijzondere week. Lieve groet, Carina

gevangeniswerk

2011-11-02T15:36:00.006Z

Lieve mensen,
Afgelopen maandagochtend had ik vier dominees in mijn woonkamer. Elke maand komen we met z'n vijven samen als team wat onder de gevangenen werkt. Het is een tijd van overleg aangaande het werk, delen van de zorgen en mooie dingen die we meemaken in de gevangenissen en ook een tijd van gebed. Ben persoonlijk erg dankbaar voor deze mannen die alle vier een gezin hebben, dominee van een plaatselijke kerk zijn en daar boven op ook nog naar de gevangenissen gaan om daar Gods liefde te laten zien.
Afgelopen maandag waren er drie hoofdpunten om over te praten. Allereerst de organisatie van de doop voor 12 gevangenen die D.V. op 29 november zal plaatsvinden in de gevangenis aldaar.( Op de foto een kiekje van een dopeling in de gevangenis twee jaar geleden). Vervolgens hebben we een brief opgesteld met een financieel verzoek om ons als team te helpen om dit jaar kerstfeest met de gevangenen in vele verschillende gevangenissen te vieren. Deze brief met vraag om hulp wordt deze week bij zo'n 30 organisaties en kerken hier in Bamako afgeleverd.
Het derde grote punt op de agenda was het Philemon centrum. Dit is een opvang, rehabilitatie en trainingscentrum voor mannen die uit de gevangenis komen en geen familie of anderen hebben. Dit centrum is helaas momenteel gesloten vanwege het gebrek aan een goede waterput en een goede leider. Het behulp van Wilde Ganzen en Zendtijd voor kerken hopen we dit project weer nieuw leven in te blazen. Kijk op 25 december naar de uitzending voor Zendtijd voor kerken en Mali en het Philemon centrum zullen in beeld verschijnen !!Maandag moest er van alles doorgesproken worden voor 21 november, de dag dat Zendtijd voor kerken de filmopnames komt maken.
Dominee Siaka deelde ook mede dat er 35 gevangenen uit een gevangenis ontsnapt waren vorige week omdat ze waarschijnlijk de film "prison break" gezien hadden. De jongens hadden enkele weken aan het gat gewerkt met ijzeren poten van de bedden maariedere keer mooi afgedekt. Voor ons als team betekent dit dat we voorlopig niet toegelaten worden in deze gevangenis. Het was afgelopen maandag een productieve en gezegende ochtend met elkaar.Groeten Carina

Op de straten van Bamako

2011-10-18T14:47:00.007Z

Lieve webloglezers,
Gisteravond was ik samen met Ba Febe op de straat rondom het busstation hier in Bamako. Om verschillende reden was het een behoorlijke tijd geleden dat we in de avond de straat op gingen. Ik ervoer een enorme soort van drang om toch weer de straat op te gaan in de vroege avond omdat er dan volgens mij nu eenmaal veel meer jonge meiden rondlopen op zoek naar mannen en geld dan in de middaguren. Gelukkig was Ba Febe wel te porren om opnieuw in de avond te gaan. Stil bad ik en hoopte ik dat de rest van mijn team gelijk had en er in de avond niet zoveel meer jonge meiden waren dan overdag. Helaas hadden zij ongelijk en ik gelijk. In een tijd van 15 minuten waren we zeker 25 meiden tegengekomen die ons kwamen groeten omdat ze ons al zolang niet gezien hadden. Vanuit mijn ooghoek zag ik verschillende meiden die hun baby veilig in het muskieten legden voordat ze met een man de hoek om gingen. Wat een leven is het toch voor zowel moeder als kind.Zie op de foto een voorbeeld van een muggennet met baby erin. Even later kwam ik Bebe tegen een 15 jarig "meisje" die ik inmiddels ken van zowel ontmoetingen op de straat als in de vrouwengevangenis en nu dus weer op de straat. Laatste keer dat ik haar zag was ze 8 maanden zwanger en nu trof ik haar met baby van 6 maanden opnieuw op de straat. De blik in haar ogen laat wel zien dat ze echt niet happy is maar het werk en het geld dat het oplevert is zo verslavend dat het zeer moeilijk is om ermee te stoppen. ( zie foto bovenaan).Terwijl we praten en bidden met verschillende meiden wordt ons verteld dat Batoma een baby heeft gekregen via een keizersnee. Ik vertelde over Batoma in mijn blog op 17 september. Batoma zit een paar 100 meter verderop op een emmer met de baby in haar armen. Uit haar verhaal begrijp ik dat ze zaterdag van een keizersnee geholpen is en vandaag, maandag dus, uit de kliniek ontslagen is en dus op straat zit. Kracht om zelf naar ons centrum te komen heeft ze nog niet. Ineens begrijp ik de drang die de Heer op mijn hart gelegd had om juist vanavond de straat op te gaan. In overleg met Ba Febe beslissen we dat ik de auto ophaal die 500 meter verderop staat en dat we Batoma en zoontje van twee dagen meenemen naar het Rahab centrum. Zo breng ik rond 21.30 Ba Febe en Batoma in het Rahab Centrum waar we een bed voor Batoma vinden en haar een broodnodige nachtrust toe bidden. Vanmorgen, dinsdag dus trof ik Batoma en zoon Adama in het centrum aan. Beiden hadden goed geslapen. Vervolgens ging ik naar de markt om badje, emmer, babypoeder, babykleertjes enz. voor de kleine te kopen. Bij mijn terugkomst werd de kleine Adama heerlijk in zijn nieuwe blauwe bad vertroeteld.Willen jullie meebidden voor Batoma, ze heeft niemand waar ze terecht kan !Bid dat ze goed zal herstellen van de keizersnee en dat ze in de tijd dat ze bij ons in het centrum verblijft in aanraking zal komen met het vaderhart van God de vader voor haar. Met Assetou(zie laatste weblog) gaat het een stuk beter. Ze sterkt lichamelijk goed aan en beetje bij beetje begint ze wat meer over zichzelf te vertellen. God is goed !Lieve groet, Carina

Opvang in het Rahab Centrum

2011-10-07T13:12:00.008Z

Lieve webloglezers,
Hoogste tijd voor een nieuwe update, de dagen vliegen voorbij hier en ik ben dankbaar dat ik van de griep af ben. Afgelopen dinsdagmiddag werd ik door Ba Febe gebeld dat er een jonge dame, genaamd Assetou, van het busstation naar het Rahab centrum gekomen was om onze hulp te vragen. Wat later die middag zocht ik haar op samen met vriendin en collega dokter Saskia en Stefanie, een andere Nederlandse die beiden toevallig die middag bij mij waren. Ba Febe, de moeder-overste die in ons centrum woont, vertelde me dat Assetou de afgelopen weken dagelijks in één van de ziekenhuizen van Bamako verbleef vanwege haar twee jarige zoon die opgenomen was met malaria. Helaas heeft haar zoontje het niet overleeft en dit heeft Assetou behoorlijk getraumatiseerd. Daar boven op komt nog eens dat Assetou al tijden zeer slecht voor zichzelf gezorgd heeft en daardoor is ze behoorlijk ondervoed. Ook zijn haar voeten enorm gezwollen. Saskia onderzocht haar en gaf haar ijzer pillen en vitaminen pillen en het advies om goed mineralen, eiwitten, vezels en vitaminen te eten de komende weken en veel water te drinken. Afgelopen dagen lag Assetou veel op bed en stond eigenlijk alleen maar op om te eten of naar het toilet te gaan. Inmiddels is het vrijdag en ik zie Assetou een beetje aansterken alhoewel ze vanmorgen last had van ontstoken ogen en moeite had haar ogen goed te openen. Ze kwam op onze uitnodiging bij de rest van de vrouwen in de woonkamer van het Rahab centrum zitten om zo met hen de bijbel studie te volgen.Ook hadden we de gelegenheid om voor haar te bidden en iets meer van haar verhaal te horen. Triest hoor, weer een jonge dame wiens vader en moeder niet meer leven en zo op straat hangt om in haar eigen levensonderhoud te voorzien. Bidden jullie mee voor gezondheid voor Assetou en voor heling voor haar van bidden? Bid dat we in het Rahab Centrum een veilige schuilplaats voor jonge dames als Assetou kunnen zijn. Bid dat ze Gods liefde zal zien en aannemen. Lieve groet, Carina

Ivoorkust en Mali samen voor trouwerij

2011-09-24T19:43:00.008Z

Lieve mensen,
Wat gingen mijn gedachten vandaag vaak terug naar mijn periode als zendeling in Ivoorkust.Waarom ? Omdat ik op de bruiloft was van Fidèle Keita, mijn vroege buurjongen in Bouaké die hier vandaag in Bamako trouwde met Sara Coulibaly.
De ouders van Fidèle, dominee Daniel en zijn vrouwe Neema, mijn vroegere buren dus ,zijn nog steeds goede vrienden. Daniel heeft destijds mijn auto Ivoorkust uitgereden helemaal naar Bamako in Mali en toen later ook nog eens mijn hond bij de grens tussen Ivoorkust en Mali gebracht. Tja hij is en blijft een held voor mij !Toen dominee Daniel Keita me enkele weken geleden vroeg of ik getuige wilde zijn op de bruiloft en een lied wilde zingen heb ik met heel mijn hart ja gezegd. Niet wetende dat de griep me te pakken zou krijgen deze week en ik tot op vandaag slecht bij stem ben. Geen getuige dus en ook geen solo maar gelukkig was ik fit genoeg om de kerkdienst mee te maken en de vrienden te ontmoeten. Moeder Neema straalde toen ze Fidèle aan haar arm de kerk binnenbracht, een mooi moment, het ontroerde me. Een jongere broer van Fidèle, genaamd Jozué speelde op de basgitaar. Mijn gedachten gingen terug naar Bouaké, hoe ik Fidèle op 14 jarige leeftijd zijn eerste gitaarlessen gaf en dat de toen 10 jarige Jozué altijd meekwam. Nu een uit de kluiten gewassen jonge kerel.In mijn ooghoek zie ik Nyagali Sogoba staan, mijn naamgenootje, die helemaal uit Bouaké gekomen is voor de bruiloft en die ik in geen 9 jaar gezien heb. Herinner me nog hoe ik met handen en voeten Bambara met haar sprak in die dagen.Tja dan heb ik toch veel van de taal geleerd.(Foto van Nyagali en mij onderaan blog). Na de dienst is het een complete reünie, ik ben overweldigd door de vele mensen die uit Bouaké gekomen zijn voor deze trouwerij en hoeveel ik ervan ken. Ben er best een beetje emotioneel van, er is zoveel gebeurd in negen jaar en toch lijkt het allemaal zo snel gegaan en zijn de gezichten en warme handdrukken niet veranderd. Kan niet anders dan God danken voor zijn trouw deze afgelopen jaar en dank Hem voor deze geweldige dag waar Ivoorkust en Mali samenkwamen.

Wat een week !

2011-09-17T16:01:00.007Z

Lieve vrienden,
Wat een week was het hier in Bamako! Zou veel negatieve en moeilijke dingen kunnen opsommen die zeker aanleiding kunnen zijn om de moed te verliezen en in het vliegtuig naar Nederland te stappen maar laat ik dat dus niet doen, want tegelijkertijd waren er ook zo veel zegeningen. Tel je zegeningen,één voor één!
Was maandagmiddag met Ba Febe bij het busstation waar we enkele prostituees opzochten. Ik ervoer veel tegenstand van de boze en zeer weinig interesse van de meiden.We spraken o.a met Batoma, een hoogzwangere van 18 jaar die dag en nacht op straat woont.Alles wat we zeiden " leek" haar totaal te ontgaan maar we hielden vol en mochten ook voor haar bidden. Na een goede tijd van gebed met Ba Febe in het Rahab Centrum kwam ik toch min of meer zwaarmoedig thuis. Enorm het gevoel dat het toch wel veel zinloze tijd was daar bij het busstation. Dinsdagochtend echter stond Batoma ineens voor me in het centrum met waterlanders in haar ogen en de vraag of we haar konden helpen. Na een goed gesprek hebben we haar een maaltijd aangeboden en een afspraak gemaakt om haar de volgende dag naar het consultatie bureau mee te nemen. Inmiddels weten we dat ze elke dag kan bevallen en dat het kindje met de voetje naar beneden is i.p.v. met het hoofdje. Nu is het aan Batoma om te beslissen om bij ons te blijven en in de kliniek om de hoek te bevallen of terug te gaan naar de straat. Bidden jullie mee dat ze een goede beslissing maakt! Verder heb ik hier sinds woensdag Salomé de Bruin over de vloer. Salomé komt uit Nederland en studeert geneeskunde. Ze is nu bijna een volledig afgestudeerde dokter en doet sinds eind juli een co-schap in ons ziekenhuis in Koutiala voor drie maanden.Salomé heeft een Franse moeder en spreekt dus heel goed Frans wat een groot voordeel is voor het co-schap. Toen de vrouwen in het Rahab Centrum hoorden dat Salomé dokter was lieten ze haar niet met rust en kwamen met hun ogen en voeten en benen aanzetten. Met veel geduld onderzocht Salomé alle patiënten en gaf ze advies. Vanmorgen was ik met Salomé op de grote souvenirs markt van Bamako en heb ik de Malinezen nogmaals de Nederlandse spreuk geleerd: " Kijken, kijken, maar niet kopen". Eén van de verkopers had het toch wel heel goed begrepen want na enige ogenblikken toonde hij ons zijn koopwaar en zei: " kijken, kijken, kopen?".
We verlieten de souvenirs markt inderdaad met verschillende inkopen waarna veel van onze plannen letterlijk in het water vielen doordat het flink ging plenzen. Regen is zegen hier in Mali, het regent niet genoeg dit regenseizoen dus zeer dankbaar voor deze regen. Vervolgens dus maar naar huis gereden en de Heer in mijn hart gedankt voor zijn zegeningen deze week. Groeten, Carina

Eerste dinsdag van de maand

2011-09-06T16:42:00.008Z

Lieve weblog lezers,
Iedere eerste dinsdag van de maand vasten we en bidden we samen in het Rahab centrum.
De vrouwen komen om 8.30 in de ochtend en hebben eerst hun gewone werkzaamheden in het centrum zoals vandaag het maken van poppen en Kerst-elven op het programma stond. Rond 11.00 komt de rest van het leidinggevende team en wordt het gewone werk voor die dag stil gelegd. We ruimen samen de boel op en gaan allemaal de ronde woonkamer van het centrum binnen. Zo rond 11.30 beginnen we met een korte overdenking waarna vervolgens iemand van het team de gebedstijd leidt. Dit neemt allemaal zo'n twee en een half tot drie uur in beslag, maar de tijd gaat enorm snel als je samen eenparig de Heer zoekt.
Vanmorgen las ik Psalm 27 als korte overdenking in het Bambara voor aan de vrouwen, waarin David begint met de Heer te prijzen en te belijden dat de Heer zijn licht, zijn heil en zijn levenskracht is. Dan vraagt hij in vers 4 één ding van de Heer, dat ie mag wonen in het huis van de Heer, al de dagen van zijn leven.! Ik legde vervolgens aan de vrouwen uit dat dit vers wil zeggen dat we dagelijks dicht in de nabijheid van de Heer moeten leven. David gaat door met belijden dat God hem doet schuilen in Zijn hut en God verbergt hem in het verborgene van Zijn tent, ja Hij plaats hem hoog op een rots. Vers 9 raakte me diep op moment dat ik dit met de vrouwen in het centrum deelde :"Al hebben mijn vader en moeder me verlaten, de Heer zal mij aannemen". Wat zijn er veel vrouwen in mijn centrum die dit mee gemaakt hebben en wat een troost dat de Heer hen aanneemt en een vader en moeder voor ze wil zijn. .Na een aantal liederen van verootmoediging werd het tijd voor voorbede. Er werd gebeden op z'n Malinees d.w.z., iemand deelt een gebedspunt, bijv. bidden voor de president en zijn gezin, vervolgens bid iedereen hardop voor dit gebedspunt. Bijzonder goede "methode" om te bidden, zo laat je iedereen actief meebidden.
We hadden een bijzondere paar uren van gebed in het centrum met elkaar en zagen God aan het werk.We sloten af met een lied waarbij iedereen ging staan en elkaar de hand gaf. De tekst van het lied zegt dat we door moeten gaan om te bidden, dat we door moeten gaan om lief te hebben omdat God ons eerst lief had. Heb een klein stukje van het lied op film gezet om jullie een indruk te geven. Lukt me helaas niet om van 107MB een kleine file te maken om de film bij te voegen. Hopelijk een volgend keer. Lieve groet van Carina

Verkeersregels in Bamako !

2011-08-25T14:39:00.010Z

Lieve mensen,
Bovenstaande foto is gelukkig niet mijn auto ook al moet ik wel eerlijk zeggen dat ik dagelijks in situaties verzeild ben die dit wel zouden kunnen veroorzaken.Inmiddels woon ik bijna negen jaar in Bamako maar ik vraag me nog dagelijks af welke verkeersregels hier nu gelden. Rechtdoor op dezelfde weg gaat voor? Of verkeer van rechts heeft voorrang? Snelverkeer gaat voor langzaam verkeer? Nou, vergeet het maar, wat hier geldt is wie eerst komt eerst maalt en hoe meer lef je hebt hoe korter je wachttijd maar hoe groter je risico voor een ongeluk. Als een auto met pech staat laten deze het liefst midden op de weg staan zodat het verkeer er links en rechts om heen moet.Als je links of rechtsaf slaat en je richtingaanwijzer duidelijk aan hebt staan, kun je maar beter toch nog tien keer goed in je spiegels kijken of er geen motor of brommer naast je zit anders zit ie boven op je. De meest bijzondere constructies vind je die zogenaamd verkeerszuilen of iets dergelijks moeten voorstellen. Neem deze toren van banden op de foto die zilvergrijs gespoten zijn. Deze geven aan dat de weg hier in tweeën splitst, tja je moet het maar begrijpen. Afijn ik hoef er geen lang verhaal van te maken om jullie te laten te begrijpen dat mijn dagelijkse deelname in het verkeer hier nu niet echt een onderwerp van vreugde is voor mij.Ieder kruispunt zonder verkeerslicht is weer een hele opgave, vooral als je er links af moet slaan. Ik heb in Nederland geleerd keurig recht te blijven en dan een grote bocht te nemen voor de draai. Wel, vergeet het maar in Bamako, of je bent snel en duikt snel links af voor al het verkeer eraan komt die rechtdoor gaan of je gaat helemaal rechtdoor op het kruispunt, neemt de parallel weg en voeg jezelf later bij de hoofdweg. Vanmorgen hoorde ik op de achtergrond het volgende lied:" God wijst mij een weg, waar ik zelf geen uitkomst zie", gelukkig maar dat God mij de weg blijft wijzen ook in het verkeer hier in Bamako. Lieve groet, Carina

Dagje Zankasso en Tierakassedougou

2011-08-16T13:02:00.008Z

Lieven mensen,
Afgelopen zondag heb ik samen met collega en vriendin dokter Saskia en verschillende anderen hier uit Koutiala weer een bezoek gebracht aan dominee Kaleb in Zankasso en aan het dorp Tierekassedougou. Het was voor mij de eerste keer om een kerkdienst in Zankasso (het dorp waar Kaleb en zijn gezin wonen) mee te maken. Kaleb ging zelf voor in de dienst en we genoten allen van zijn woordverkondiging. Hij sprak uit Jakobus 3 en vermaande ons op een liefdevolle manier aangaande onze tong. "Uit dezelfde mond komt zegen en vervloeking voort, dit moet mijn broeders (en zusters) niet zo zijn." Goed en belangrijk om onszelf iedere keer weer te onderzoeken aangaande de woorden die uit onze mond komen. Na de maaltijd vervolgden we onze weg naar Tierekassedougou op zoek naar Soumaila. (Soumaila op foto boven met Saskia en na de weblog zittende in mijn auto).Het is duidelijk regenseizoen hier en de modder en waterplassen maken het wel een avontuur om in de bush te rijden. In Tiera werden we hartelijk verwelkomd door Salimata, een christenvrouw en haar gezin en verschillende andere vrouwen en kinderen. Van Soumaila en zijn familie was geen spoor te bekennen. Al gauw werd er een jongen te voet weggestuurd om Soumaila en z'n vader te halen. Wij vermaakten de kinderen ondertussen met zang en gitaarspel en Kaleb deelde zoals gewoonlijk traktaatjes uit en gebruikte de tijd om voor mensen te bidden. Uiteindelijk kwam de pa van Soumaila aangezet op de fiets met Soumaila op z'n rug gebonden. Hij deelde met ons dat Safiatou, de moeder van Soumaila, ontstoken borsten had en de nieuwe baby van 20 dagen oud onvoldoende moedermelk ter beschikking had. Saskia nam vervolgens de auto mee om ze samen met Kaleb en Soumaila en z'n pa te halen. Na een tijdje kwamen ze terug met Safiatou en de nieuwe baby die werkelijk meer dood dan levend was. Toen gebeurde er iets fantastisch: Salimata de christenvrouw die zelf een baby van 5 weken heeft, aarzelde geen moment en legde het kleine meisje van Safiatou direct aan haar borst.Even later lag haar eigen baby aan de andere kant te drinken! Wauw, wat een geweldige God hebben we toch die de vrouw zo mooi geschapen heeft dat er direct melk beschikbaar is.Tegen dat het donker werd moesten we echt terug naar de geasfalteerde weg. De auto werd volgeladen met mensen en ook Safiatou en de nieuwe baby en Soumaila, op weg naar zijn adoptie gezin gingen mee. Met zeven volwassenen en vier kinderen reden we met een slakke gangetje terug om de rit voor Safiatou met haar geïnfecteerde borsten zo comfortabel mogelijk te maken. We brachten dominee Kaleb bij zijn huis in Zankasso waar we vervolgens een andere vrouw met ziek kind en baby oppikten.
We vervolgden ons pad, gelukkig op de geasfalteerde weg richting Koutiala. In Koutiala aangekomen werden er plannen gesmeed. Aishata,een van de Koutiala vriendinnen van Saskia kwam direct met een fles voor de baby aanzetten. Odette en Kader, ook vrienden van Saskia die de hele dag met ons meegegaan waren, boden aan dat Safiatou en de baby de nacht bij hen kon doorbrengen. Zo mooi om te zien hoe de Afrikanen hier direct gemeenschappelijk zorg voor elkaar dragen.De laatste etappe was om Soumaila bij zijn adoptie gezin te brengen.Het was inmiddels 22.h00 toen Soumaila vol liefde werd opgevangen door Lasine en zijn vrouw Anne. Het duurde slechts enkele minuten voor Soumaila heerlijk z'n buikje rond zat te eten. Saskia scoorde nog wat eten uit haar vriezer voor moeder Safiatou en we leverden dit samen met Kader af bij hun huis. Vervolgens reden we naar Saskia haar huis en wees de klok 23.h00 aan. Tja dan evalueer je zo'n dag nog eens samen en kom je tot het besluit dat de nood zo groot is in dit land hier en dat er nog zoveel mensen Jezus niet kennen. Wat mooi dat God ons wil gebruiken in een land als Mali om Zijn liefde en zorg aan de Malinezen te laten zien.

Fatoumata en Kadjatou, twee Rahab vrouwen

2011-08-08T19:26:00.006Z

Lieve mensen,
Eerst even een foto van het hele Rahab team. Het leiding gevende team, de vrouwen die de training volgen (behalve Kajatou die ziek was) en de drie meiden die in het centrum wonen, allemaal op de kiek met de zelfontspanner en nog gelukt ook.
Vorige week werd ik flink bezig gehouden door twee verschillende vrouwen uit het Rahab centrum. De jongste, Fatoumata van 19,woont sinds 2 weken met haar 2-jarige dochtertje Oumou in ons centrum. Fatoumata is gelukkig toch opkomen dagen nadat ik op mijn weblog van 23 juli schreef dat we tevergeefs op haar gewacht hadden. Fatoumata is erg schuw en heeft veel liefde nodig. Je kunt in alles merken dat ze weinig liefde in haar leven ontvangen heeft en dat ze bang is voor mensen. Ook haar dochterje Oumou is erg verlegen en teruggetrokken. Het arme kind heeft werkelijk overal en nergens gewoond en is nu voor het eerst onder moeders hoede. Fatoumata heeft veel liefde en aandacht nodig en ik ben dankbaar dat moeder overste Ba Febe veel geduld heeft en van nature moeder liefde uitstraalt. Ik ben dankbaar dat Fatoumatou toch gekomen is, mijn visie voor het Rahab centrum is om jonge meiden tussen de 15 en 25 met kleine kinderen die geen plek hebben wat ze thuis kunnen noemen in liefde op te vangen en een thuis te bieden.Bidden jullie mee voor Fatoumata dat ze haar oude levenswijze los zal laten en dat ze mag begrijpen en aanvaarden dat ze een geliefd kind is in de ogen van de Vader.
De tweede vrouw die op het moment extra aandacht nodig heeft is de 38-jarige Kadjatou. Kadjatou woont niet in ons centrum maar volgt sinds maart 2011 ons trainingsprogramma. Kadjatou is een weduwe met twee grote kinderen van 18 en 17 jaar die al enkele jaren niet meer bij haar wonen omdat ze door haar zwakke lichamelijke conditie niet voor ze kon zorgen. Haar man heeft haar zeven jaar geleden in de steek gelaten en heeft de kinderen totaal genegeerd. Haar dochter, Batouma die dus 18 jaar is,is in 2010 uitgehuwelijkt als derde vrouw aan een 58-jarige moslim. Een daad waar Kadjatou nu erg spijt van heeft sinds ze christen is. Kadjatou viel verschillende malen flauw eind juli en is met de spoedeisende hulp opgenomen in een ziekenhuis hier in Bamako Ik ging verschillende keren bij haar op bezoek om steun te betonen en voor haar te bidden. Eerste dagen ging het echt niet goed met haar. Haar lichaam had een groot tekort aan bloed en er was veel vocht in haar maag.In het ziekenhuis ontmoette ik ook haar dochter en zoon en heb ze samen met moeder Kadjatou verenigd op de foto. Blijft bijzonder hoor die ziekenhuizen hier. Iedere patiënt heeft enkele mensen rondom z'n bed op de vloer zitten die voor hun natje en droogje zorgen en op medicijn jacht gestuurd worden als de dokter weer een recept voorgeschreven heeft.
Gaat gelukkig weer een stuk beter met Kadjatou al is ze nog wel in het ziekenhuis.
Lieve groet, Carina

Op kamp !

2011-07-30T14:31:00.012Z

Lieve mensen,
Heb een een paar geweldige dagen achter de rug en wil jullie niet onthouden om mee te genieten van die momenten. Was de afgelopen dagen in de bush bush, in Mana zo'n 75 km uit of Bamako voor een vrouwenkamp. Een dikke twintig vrouwen waren hier bijeen om een week verwend te worden, training te ontvangen en om vooral veel over Gods onvoorwaardelijke liefde te horen. De gemeenschappelijke factor van deze groep vrouwen was dat ze allemaal HIV positief zijn. Het merendeel van de vrouwen is moslim of animist.Samen met moeder-overste Ba Febe en Maman Marthe, beiden uit mijn Rahab team en Jeanne een jonge vrouw die in ons Rahab centrum vele training ontvangen heeft waren we op het kamp. In de ochtend uren mocht ik samen met Ba Febe de vrouwen bemoedigen uit Gods woord en zijn er heel was zweet druppels gevallen tijdens het gitaar spelen en samen zingen. Wat zijn deze vrouwen ontvankelijk. Een groepje van wel zes vrouwen kwam naar voren nadat Ba Febe een oproep gedaan had om hun leven aan Jezus te geven. Een heel mooi en teder moment!In de middaguren was het de beurt aan Maman Marthe en Jeanne om de vrouwen zeep te leren maken en siroop van de hibiscusplant.Wat geweldig om Jeanne zo bezig te zien wetende dat zij zich eerst op de straten in Bamako bevond en nu met een lach op haar gezicht de andere vrouwen leert om siroop te maken.Dan kan ik alleen maar stil zijn en zeggen, dank u wel Heer!
Natuurlijk waren er momenten tussendoor dat we moesten wachten tot de siroop kookte of de olie van de zeep moest af koelen maar dat is nooit een probleem in Mali er zijn altijd wel een paar vrouwen te porren om te entertainen met dans en muziek of de omringende kinderen houden je wel wakker en alert. Op een matras op de grond geslapen tussen Ba Febe en Maman Marthe in, tja dat is ook weer eens wat anders. En vooral zij vonden het geweldig dat die "Tubabu" (lees:blanke) bij hen op de grond lag. Veel geslapen heb ik natuurlijk niet maar het was het allemaal dubbel en dwars waard. Dit weekend maar wat extra uurtjes op het waterbed in Bamako maken dan komt het vast wel weer goed ! Liefs, Carina

Terugblik afgelopen week

2011-07-24T15:58:00.009Z

Lieve mensen,
Er zijn zo van die weken die ineens propvol zitten en waar vooral van alles gebeurd waar je niet echt op gerekend had. Een paar hoogte en diepte punten voor jullie op een rijtje. Begon afgelopen maandagochtend met het afhalen van vriendin Janet op het vliegveld. Na 1 jaar en 8 maanden in Engeland geweest te zijn voor verlof en behandeling van borstkanker was het bijzonder om haar weer op Malinese grond te verwelkomen. Dat het vliegtuig om 2.30 in de ochtend aankwam kon de pret niet drukken. Daarna vlug een paar uurtjes na bed voordat ik om 10.00 een afsprak had met Fatimata Diarra,de 19 jarige "nieuwe bewoonster" van ons Rahab centrum. Tja op haar komst waren we helemaal voorbereid en zelfs een stapelbed aangeschaft. Helaas kwam Fatimata niet opdagen en hebben we verder de hele week niets van haar vernomen. Dat zijn van die momenten dat ik wel eens ontmoedigt kan raken en dan is het zo goed om te weten en vast te houden dat ik die meiden niet kan veranderen en dat ook ik niet meer of minder ben in Gods ogen als Fatimata wel of niet komt.
Dinsdag was ik een zeer lange dag in de gevangenis van Kati.De dokter was op bezoek en samen evacueerden we een jonge knul met een geperforeerde blindedarm naar het ziekenhuis van Kati. We waren net terug in de gevangenis toen we te horen kregen dat een andere 32 jarige knul net de laatste adem uitgeblazen had. Diezelfde middag nog werd hij begraven op de begraafplaats van Kati.Vind het bijzonder dat de Heer kracht en moed geeft voor dagen zoals deze dinsdag.
Woensdag was ik op sjouw met een groepje van zes Nederlanders die met een christelijke reisorganisatie Avanta een reis door Mali gemaakt hadden. Hun reisleider Rick had in Nederland al contact opgenomen met me en gezegd dat ze graag iets van het werk wat ik in Mali doe wilden zien. Kwam die dag o.a opnieuw in de gevangenis van Kati maar tot mijn verbazing mocht ik de groep geen tour geven. Dan denk je even, wat na alle hulp die we gisteren hier gegeven hebben? Onverwachtse dingen dus waarvan ik steeds beter leer om die maar gewoon te accepteren om het beter vol te houden in deze cultuur.Later die dag had ik een counseling gesprek met een voormalige Rahab vrouw en het was goed te constateren dat het goed met haar gaat en dat ze nog steeds naar de kerk gaat.
Donderdag en vrijdag had ik twee jonge Amerikaanse dames over de vloer die voor 6 weken een stage doen in Mali. Ze logeren niet bij mij maar waren verder overdag deze dagen wel bij mij. Ze hielpen tafelkleden knippen in het Rahab centrum en zagen hoe de vrouwen de tafelkleden batikten en een verfbad gaven. Donderdagmiddag waren we in de jonge jongens gevangenis waar de meiden hun getuigenis gaven. Vrijdag gingen ze opnieuw mee naar het Rahab centrum en ook daar gaven ze hun getuigenis en ik sprak over 1 Petrus 2.Na de warm hap tussen de middag bij mij thuis hielpen de meiden me om pillen te tellen en in zakjes doen.Scheelt mij weer werk in het weekend. Vervolgens gingen we om 15.00 naar de vrouwengevangenis waar ik sprak over het huis op het zand en het huis op de rots. Mooi om een vol klaslokaal te hebben en voor de vrouwen te mogen bidden. Zaterdag eindigde de week met een welkoms party voor vriendin Janet bij mij thuis. Ik versierde mijn huis met slingers en ballonnen en nodigde nog zes anderen uit om bij het etentje aanwezig te zijn.Stond zo'n beetje een halve dag in de keuken maar wat een plezier om Janet weer over de vloer te hebben. Ik sloot de zaterdagavond af met een diep gesprek met de zaterdag nachtwaker die na tienen nadat iedereen vertrokken was ineens op de deur bonkte. Wauw, wat een week, maar wat een geweldige en trouwe God heb ik die zo nadrukkelijk aanwezig was en kracht gaf deze week.Liefs, Carina

Auto's en brillen

2011-07-16T13:43:00.010Z

Lieve weblog volgers,
Deze week stond in de schijnwerper van auto's en brillen. Het begon deze week met nieuwe banden voor de nu ruim 4 jaar oude Totota Prado en ook een nieuwe accu daar ik sinds verlof ieder ochtend problemen heb om de auto te starten. Ik denken dat dit voorlopig genoeg aandacht en onkosten voor de auto was maar nee hoor, donderdagmiddag raakte ik verzeild in een kettingbotsing op de brug hier in Bamako. Ik was de vijfde auto in een rij van tien. De schade viel gelukkig mee daar ik een enorme ijzeren stang voorop mijn auto heb die eigenlijk bedoeld is om de motorkap tegen de koeien te beschermen. Deze lag wel helemaal op de motorkap en moest opnieuw gesoldeerd worden maar beschermde de motorkap. Van achteren ook wel een deukje opgelopen door de auto achter mij maar had allemaal veel erger gekund. Alle andere chauffeurs van de betrokken auto's bleven gelukkig kalm en na een uurtje was het allemaal opgelost.
Verder was ik deze week met onze moeder-overste Ba Febe voor de tweede keer bij de opticien hier in Bamako. Ba Febe klaagde steeds meer over slecht zien op afstand en lezen natuurlijk. En ja hoor, zelfs in Bamako konden we een bril met deze beide soorten glazen gecombineerd voor haar bestellen.Deze week gingen we de bril ophalen. Ze was helemaal in de glorie en kon er niet bij dat deze glazen door mensen gemaakt haar zicht zoveel verbeterde. Geweldig mooi om zo'n dankbare vrouw te zien.Op de foto zie je Ba Febe met bril bij de opticien die samen met z'n vrouw deze winkel runt. Over brillen gesproken,ook ik zelf grijp regelmatig naar een leesbril als ik met slecht licht of kleine letters te maken heb. Wat een uitkomst zeg die brillen !Lieve groet, Carina

Nieuwe werkzaamheden in het Rahab Centrum

2011-07-09T12:31:00.007Z

Beste webloglezers,
Afgelopen week zijn we in het Rahab centrum met een nieuw project begonnen, het haken met gebruikte plastic zakken. Het idee werd me jaren geleden al door buurvrouw Corrie in Stad aan het Haringvliet aangereikt maar ik heb er tot nu toe nog niet veel meegedaan. Maar daar is deze week dus verandering in gekomen! Het idee is om plastic zakken, waar er hier in Mali veel te veel van zijn, in allerlei kleuren en maten weer opnieuw te gebruiken. Van kosteloos materiaal weer iets bruikbaars en kostbaars maken! De zakken worden gewassen, gedroogd en daarna op een bepaalde manier in stroken geknipt zodat er één lange strook overblijft waarmee gehaakt kan worden. Ons eerste doel deze week was om een sleutelhanger te haken. De meesten lukte dit aardig maar anderen kregen het toch maar moeilijk voor elkaar om de stroken zo te knippen dat het een lange sliert werd. Oefening baart kunst dus we gaan gewoon nog een poosje door! Voor hen die het goed onder de knie hebben staat het tweede project een tas op het programma.We zullen zien hoeveel tassen er gemaakt gaan worden de komende maanden. De meiden hebben er in ieder geval plezier in en vinden het fijn als ik met nieuwe projecten aan kom zetten. Verder komt de 18-jarige Fatimata Diarra regelmatig naar het centrum. We evalueren haar situatie momenteel en ze komt hoogstwaarschijnlijk snel bij ons in het centrum wonen. Graag jullie gebed voor wijsheid voor het team hierin. Lieve groet, Carina

Over kleuren gesproken

2011-07-02T20:17:00.009Z

Lieve weblog lezers,
Kleuren zijn heel mooi maar het combineren van kleuren is denk ik relatief.
Ik genoot in Nederland van de fascinerende kleuren van de tulpen zo in uitgestrekte velden naast elkaar. Terug in Mali is er duidelijk minder kleur in de natuur alhoewel de regens de natuur duidelijk groener maken, ja het groen komt zelfs te voorschijn op de rotspartijen. Maar als je de mensen op straat observeert is het wel genieten van de kleuren hoor. Hier is geen sprake welke kleur er in de mode is. Je kunt hier alle kleuren combineren en mannen kunnen net zo goed een roze overhemd dragen als een blauwe. Ook de plastic emmers en teilen zijn in allerlei kleuren en maten te verkrijgen. Een prachtig gezicht zo aan de kant van de weg !
Ook in het Rahab Centrum hebben we veel met kleuren te maken. Als de vrouwen de tafellakens en tafelrunners in een verfbad stoppen bijvoorbeeld. Als er dan eerst een stempel van een kerstboom opgedaan is dan moet die lap volgens mijn denken eigenlijk in de groene of rode verf. Dat zijn immers Kerstkleuren. Wel zie op de volgende foto wat er allemaal gefabriceerd is in het centrum tijdens mijn verblijf in Holland. Prachtige Kersttafelrunners met lichtroze en blauw bijvoorbeeld. Andere zijn oranje met bruin geworden. Een pracht kleur voor een tafelrunner met een stempel van een herfstblad erop maar ja voor de Kerst. Afijn we zien wel of we creatief kunnen zijn en ze toch kunnen verkopen.
Ook de omslagdoeken voor baby's hebben tijdens mijn afwezigheid bijzondere kleuren gekregen. De Afrikaanse vrouwen hebben rode armen en hun rokken zijn bruin geworden in plaats van hun benen. En het hutje waar ze in wonen is licht met donker paars.
Tja die Afrikanen houden nu eenmaal van kleuren en alles kan en past bij elkaar.
Ik dus maar gewoon meegenieten en lachen of niet soms !
Groeten Carina

Duidelijk, ik ben weer in Mali !

2011-06-25T15:20:00.006Z

Lieve bloglezers,
Nee,ik was vanmorgen niet op een bruiloft wat bovenstaande foto jullie vast laat vermoeden.Gisteravond om 20.00 werd ik gebeld met het vriendelijke verzoek of ik vanmorgen om 9.h00 met gitaar paraat kon zijn op een diploma uitreiking bij een naai-school. Bij zo'n verzoek komen er vaak verschillende vragen in mijn hoofd. Waarom willen ze mij er zo graag bij hebben is één van vragen die in me op kwam. Wat voor verschil maakt het of ik er wel of niet ben een andere. Tja lieve mensen en dan toch wat een kans om de liefde van de Heer zichtbaar te maken door er gewoon te zijn en al die vragen los te laten. De naai-school van dominee Yiranou is al 10 jaar in actie en heeft al zo'n 200 jonge meiden een diploma gegeven. Zo'n 95 % van de meiden die 3 jaar lang naailessen volgen in deze naai-school zijn moslim. Over de jaren,heb ik regelmatig de kans gekregen om bijbel verhalen aan de meiden door te geven en heb ik mening christelijk lied onder begeleiding van gitaar voor ze mogen zingen. Zo ook dus vanmorgen. Na een animatie tijd van 45 minuten waarbij het zweet dubbel en dwars over mijn voorhoofd gutste was het tijd voor een mode-show van de meiden. De derde jaars studenten showden hun eigen gemaakte prachtige kleren. Drie van hen hadden een trouwjurk genaaid, echt fantastisch mooi.Hoogtepunt voor mij was een kort gesprek met Fati, een streng moslimvrouwtje die zelfs voor de modeshow haar zwarte bovengewaad niet mocht verwijderen van haar man. Bidden jullie mee voor Fati?
Hartelijke groet van Carina

Laatste weekjes verlof !

2011-06-09T09:27:00.006Z

Lieve mensen,
De tijd gaat door, nog ruim een week en ik hoop weer op Malineese grond te staan. Heb een goed verlof achter de rug en kijk terug op mooie ontmoetingen met mensen. Vorige week was ik er even tussen uit met twee andere meiden en genoten we van een weekje in een huis in Begur aan de Costa Brava in Spanje. We genoten van de rust, van de omgeving maar bovenal van het met elkaar lezen en bespreken van het boek "De fascinerende vrouw." Heel mooi om te lezen dat ik God in verrukking breng met slechts één blik van mijn ogen. Of wat denk je van deze? God zoekt geen omgang met de vrouw die ik denk te moeten zijn. Hij wil een intieme relatie met mij zoals ik echt ben". En zo kan ik nog wel een poosje doorgaan. Een boek met een bijzondere inhoud waar met met elkaar van mochten genieten. Gisteravond was er in mijn thuisgemeente "De Rots" een Afrika avond georganiseerd om zo met elkaar op Malineese wijze samen te zijn en een soort afscheid van mij te vieren. Er was een grote opkomst en geweldig om een ieder met z'n gat op de grond te zien zitten en met hun rechterhanden rijst en saus te laten eten. Ook waren er Malineese oliebolletjes, gebakken banaan en heerlijke schalen met tropisch fruit zoals mango, papaya, ananas en watermeloen.Na het etensfestijn was er voor de kinderen een grabbelton en spelletjes en de vrouwen konden een kleedje batikken terwijl de mannen zich vermaakten met een spelletje Awale en een typisch glaasje Malineese thee. Kortom een zeer bijzondere avond voor mij.Bedankt een ieder die er was en deze avond tot een onvergetelijke maakte. De laatste dagen in Nederland staan in het teken van laatste bezoekjes, huis leegruimen, koffer pakken voor Mali, CAMA stand op Opwekking op zaterdag, Pinksterzondag afscheid in de gemeente,etentje met de familie en noem maar op. Op vrijdag 17 juni vlieg ik weer naar Mali.Heb er weer zin in hoor wetende dat Hij die roept is getrouw en Hij zal het ook doen. Lieve groet, Carina

Genieten van het voorjaar!

2011-05-07T10:21:00.006Z

Tja lieve mensen het is alweer begin mei als ik weer eens in de pen klim om de blog bij te werken. Het is volop genieten hier in Nederland.Het is niet te beschrijven wat dit prachtige weer doet voor geest, ziel en lichaam, kortom volop genieten!De tulpen hier op Goeree-Overflakkee waren prachtig zoals je kunt zien maar de bloemen werden vanwege de vele zonuren ook best snel weggehaald daar het nu eenmaal om de bol gaat.Momenteel worden de velden met tulpenbollen besproeid met water omdat het erg droog is. Verder geniet ik ook van ontmoetingen met velen van jullie en de verschillende presentaties die ik op verschillende plaatsen mag geven.
Deze week ging ik met een aantal mannen uit mijn thuisgemeente een dagje helpen om een container in Zuidland uit te laden en weer andere spullen in te laden zoals accu's en accuzuur voor zonnepanelen en computers. Deze container hoopt door collega's van mij, Anco en Ewien van Bergrijk, aan het eind van de mei maand naar Mali verscheept te worden. Een andere vriendin en collega, Saskia de Poel, die momenteel ook op verlof is in Nederland brak haar pols deze week. Erg vervelend en naar voor haar, bidden jullie mee voor bemoediging en volledige genezing van deze breuk in haar rechter arm? Ook stond er een dag met de thuisfrontcommissie op het programma. Dat was genieten en bemoedigend om zo met elkaar op te trekken. De komende dagen heb ik weer een aantal presentaties op her programma staan en dinsdag hoop ik opnieuw bij de tandarts te verschijnen om een nieuwe kroon in ontvangst te nemen. Tja vervelen doe ik met echt nog nier hoor. Lieve groet van Carina

Op verlof in Nederland

2011-03-29T09:50:00.007Z

Lieve vrienden,
Ja, jullie zien het goed ik ben inmiddels al weer een dag of 10 op Nederlandse bodem en ik moet zeggen, zo met het voorjaarszonnetje erbij is het goed vertoeven hier. Ik woon dit verlof in Dirksland en heb hier een prachtig "paleis" tot mijn beschikking. De Heer is zeer goed voor mij en geeft overvloedig. Deze eerste twee weken probeer ik echt een beetje tot rust te komen en ik moet zeggen dat ik goede nachten maak en wel 8 tot 9 uur slaap , heerlijk onder zo'n dekbed. Daarnaast geniet ik van familie en vrienden bezoekjes.Ik ben dankbaar om moeder Jo weer te ontmoeten en te zien hoe ze zich rooit ondanks het feit dat ze maar een paar stappen kan lopen.Vorige week werd mijn nicht Carola 25 jaar (foto bovenaan samen met mij) en dat hebben we dan ook uitgebreid gevierd in de woongroep waar Carola woont. Was bijzonder om in deze eerste dagen ook tijd met collega en vriendin Saskia door te brengen en Wilma, ook een Nederlandse die in Mali werkt met haar geadopteerde dochtertje Ruth hier voor een kort bezoek in Dirksland te hebben. Je herkent zoveel in elkaar en dat geeft verbondenheid en helpt mij zeer zeker bij de aanpassing hier in Nederland!
Verder ben ik deze week intensief begonnen met het voorbereiden van enkele spreekbeurten en Power Point presentaties. Tja dat is wel even geconcentreerd en gedisciplineerd werken maar de Here geeft mij direct de eerste zegen als ik zo intensief met z'n woord bezig ben en dat is zo rijk, dat is niet in woorden uit te leggen. Wel lieve mensen, ik hoop dat ik velen van jullie zal ontmoeten de komende tien weken en schroom niet om me te mailen of om zelf een keer naar Dirksland te komen als je daar tijd voor hebt.Ik heb plaats zat om mensen te ontvangen.
Hoop jullie in een volgende blog een update te geven aangaande het doorgaande werk in Mali, maar heb bewust nog even geen contact gezocht!
Zal naar verwachting mijn weblog wat minder frequent bijhouden deze verlof periode maar zo 1 à 2 keer per maand moet lukken.
Lieve groet Carina

Op de straat

2011-03-06T14:08:00.007Z

Lieve weblog lezers,
Afgelopen week was ik een middag met onze moeder overste "Ba Febe" op de straat.
Gewapend met onze bijbel, wat medicijnen en een flesje water begaven we ons bij het busstation dit alles op loop afstand van het Rahab Centrum. Al spoedig kwamen we een groepje meiden tegen half slapend en versuft in een schaduwrijk plekje. Bekende gezichten voor mij. Rokia, Adiaratou,Fatimata,Biba en Batoma zijn enkele van hun namen. Meiden van 15, 16 jaar die dag en nacht op straat bivakkeren en zich in leven houden met het geven van hun lichaam aan verschillende knullen en dit voor slechts enkele Euro's per dag. Nadat ik eerst naar de apotheek om de hoek ben gegaan om een aantal medicijnen voor twee van hun kinderen te kopen, begon Ba Febe de bijbel te openen en tot ze te spreken. Ze sprak over de storm op het meer uit Mattheus 8 hoe de discipelen bang waren terwijl Jezus letterlijk bij hen aanwezig was. Maar Jezus gaf met heel Zijn hart om hen en bestrafte de wind en de golven en hielp ze uit hun nood. Dezelfde Jezus is bij jullie en wil jullie in jullie nood helpen. Je hoeft alleen maar "help" te zeggen? Als de wind en de golven hen gehoorzamen zou Hij jullie dan niet kunnen helpen? Ik observeerde en bad in mijn hart, tja de meiden drinken de bijbel verhalen in en genieten van het beetje aandacht wat ze van ons krijgen.Maar echt naar ons centrum komen, er voor kiezen om door Jezus geholpen te worden dat zit er nog niet !! Heer, u bent gekomen om wat verloren is te redden. Bidden jullie met ons mee.
Lieve groet van Carina

afscheid van vijf vrouwen

2011-02-26T14:32:00.007Z

Lieve blog lezers,
Zit hier achter mijn computer en ben met het internet verbonden via de "dial-up". Juist ja de kiestoon via de telefoon, het oude systeem. Mijn collega die bij mij om de hoek wonen hebben sinds donderdag een nieuwe wireless router geïnstalleerd en daar ik internet met hen deel hebben we het nog niet voor elkaar gekregen mijn computer vanuit mijn huis met hun nieuwe router te laten communiceren. Tja dat zou een fluitje van een cent voor collega Anco van Bergeijk zijn maar tja deze is op verlof in Nederland. Dan maar weer even per minuut betalen. Ik dankbaar dat mijn telefoon het sinds gisteren weer doet!Kan in ieder geval contact hebben met de buiten wereld. Gisteren was een bijzondere dag in het Rahab Centrum. We namen afscheid van vijf verschillende vrouwen. Onder hen twee die sinds eind 2008 in ons centrum verbleven en min of meer deel van de leiding geworden zijn op het gebied van het praktische werk. Ze ontvingen alle vijf een certificaat en ook een bonus som geld om ze op eigen benen te helpen. Begin maart zullen we twee nieuwe vrouwen aan het programma toevoegen en dat betekent dat ze met z'n zeven door zullen gaan in het trainingsprogramma. Willen jullie bidden voor Fatimata, Mariyama Diarra, Mariyama Thiero, Chantal en Nana die nu op eigen benen staan. Bid dat ze voor Jezus zullen blijven en niet zullen terugvallen in een vroegere levensstijl. Dank met mij dat onze moeder overste " Ba Febe" besloten heeft om in het centrum te blijven. Daar ben ik heel dankbaar om en helpt me om verder de komende maanden voor te bereiden als ik zelf op 18 maart op verlof naar Nederland hoop te gaan.
Hartelijke groet van Carina

Evangelisatie in Dara

2011-02-16T19:47:00.006Z

Afgelopen vrijdag was ik met het team wat onder de gevangen werkt in het dorp Dara zo'n 20 kom buiten Bamako. Het Philemon centrum bevind zich in Dara en daar het centrum al geruime tijd dicht is wilden we de mensen van Dara laten weten dat we ze niet vergeten. Dara heeft 5 christenen zover wij weten en deze kwamen altijd in het Philemon centrum samen op zondag toen dit nog open was. Sylvie, één van de christenen vertelde me dat ze nu bij haar thuis komen en dat dit geen problemen geeft met haar man die niet in Jezus geloof. Op de foto zie je Sylvie in het midden met haar CAMA-pakkie aan. Op 19 december hadden we ook een dergelijke actie in Dara maar dat was in de namiddag en zonder de Jezus film. De mensen van Dara hadden ons gevraagd om snel terug te komen met de Jezus film. Zo rond 16.h30 bevonden we ons in Dara en gingen we eerste bij de dorpsoudste op bezoek. Meneer Diabate kent me zo langzamerhand wel en deze keer vroeg hij of ie met me op de foto mocht onder voorwaarde dat hij een afdruk van de foto zou krijgen. Wat, dacht ik, jij wilt met me op de foto en jij stelt de voorwaarden?! Maar goed hij is en blijft het dorpshoofd en hij gaf z'n volledig toestemming voor de evangelisatie actie. Net voor het donker werd opende dominee Siaka Koeta de avond en begonnen we met het programma. Een kleine groep muzikanten bracht enkele liederen ten gehoren en de hele meute liet de beentjes los in het zand. Vervolgens zong ik enkele liederen met de kinderen in het Bambara wat altijd wel aanslaat. Die gekke Blanke die in hun taal zingt tja dat is altijd wel bingo. Vervolgens werd de eerste 30 minuten van de Jezus film getoond. Ik schat dat er zo'n 200 volwassen en zeker net zoveel kinderen zaten te kijken. Na de eerste film band sprak dominee Siaka Koeta over het verloren schaap,hoe de herder op zoek ging na die ene die verloren was ook al had hij nog 99 anderen.Hij vergeleek ons mensen en toeschouwers met dit verloren schaap en deed een oproep wie gevonden wilde worden.In Afrika en dus ook in Mali krijg je dan veel reactie van de mensen. Bijna alle kinderen staken hun hand in de lucht en een 40 volwassenen. Nu is er veel nazorg nodig en dat in een dorp van zo'n 1200 volwassen waar slechts 5 christenen zijn. Bidden jullie met me mee voor deze nazorg!
Helaas begaf de generator het tijdens de preek en kon de film niet afgekeken worden. We probeerden van alles. Gingen op zoek naar een andere generator die niet stabiel was en tot 3 keer toe de gloeilamp van het film apparaat doorbrandde.Na 2 uren ploeteren en de hele generator uit elkaar geschroefd te hebben gaven we eindelijk op en vertrokken naar Bamako. Het was inmiddels al 23.00 en we bevonden ons nog in de bush bush. Hebben we in ieder geval nog een evangelisatie actie voor de boeg en een nieuwe poging om de HELE film te laten zien en tevens nazorg te leveren!
Oh ja, even een laatste foto voor hen die het geschilder in- en rondom mijn huis volgen. Dit is een plaatje van de woonkamer! Lieve groet, Carina

Verf, verf en nog eens verf !

2011-02-10T13:06:00.006Z

Lieve blog lezers,
Het is inmiddels acht jaar dat ik in mijn huis in de wijk Badalabougou in Bamako, Mali woon. Sinds ik in dit huis getrokken ben is de buitenboel nooit meer geschilderd. Je begrijpt dus wel dat deze wel een verfje kon gebruiken en zo gedacht zo gedaan. Sinds maandag zijn" mijn nieuwe schilder" Emmanuel en zijn hulp aan het werk om de de buitenboel op te knappen. Je kunt wel op de foto's zien dat het echt opknapt al vraag ik in mijn achterhoofd wel af voor hoelang. Er is hier immers zoveel stof en intense zon. Als de buitenboel af is, hopelijk vandaag dan zullen de schilders zich verplaatsen in mijn huis. Binnenshuis zijn de muren in 2006 geschilderd maar het raamwerk is ook acht jaar geleden. Veel extra rommel en onrust dus deze dagen maar tja het moest er toch van komen. Probeer tussen het werken door af en toe naar huis te komen om een oogje in het zeil te houden en een praatje met de schilders te maken. Emmanuel is christen maar z'n hulp Abu Coulibaly niet. Toen ik gistermiddag van het werk terug kwam was Emmanuel in gesprek met Abu over het geloof. Hij was het verhaal van Zacheüs de tollenaar aan 't vertellen. Hij vertelde me later dat door het verschil in hun lengte tijdens het werk dit verhaal in z'n hart kwam om te vertellen. Emmanuel is behoorlijk lang maar Abu is niet veel langer schat ik dan 1 meter 60. Ik vond het prachtig en bemoedigend om de jongens over geloof te horen praten. Bidden jullie mee dat Emmanuel de komende dagen nog meer verhalen uit de bijbel aan Abu zal vertellen?
Groeten, Carina

Mali CMA team

2011-01-31T12:56:00.008Z

Lieve weblog lezers,
Even een korte update deze keer vanuit Koutiala.
Ik ben hier in Koutiala voor wat we noemen een "Strategic Field Review".
Het is inmiddels achter de rug en ik blik even met jullie terug.
Samen met acht "wijze" mannen had ik de eer om ieder teamlid van ons Mali CMA team te interviewen, De meesten van aangezicht tot aangezicht maar ook enkele verlofgangers en kandidaat-zendingswerkers per skype. Ook werden er een handvol Malinese collegae geïnterviewd om ook hun harten te horen! Zeer boeiend en aangrijpend om zo in de harten van ruim vijftig volwassenen te mogen kijken. Hoogtepunten en dieptepunten te mogen horen maar bovenal bij een ieder van hen te kunnen constateren hoezeer hun hart ligt bij de verloren mensen van Mali. De passie en gedrevenheid van onze teamleden is zeer groot en daar zijn we de Heer dankbaar voor. Natuurlijk zijn er zaken en relaties waar we als team aan kunnen en moeten werken en daarom schroom ik ook niet om jullie gebed te vragen voor deze vijftig volwassen zendingswerkers hier in Mali. Dat we met inzicht en kracht van de Heer aan de aanbevelingen van het SFR team zullen werken de komende weken, maanden en jaren om zo " nog" beter Gods' mond, handen en voeten te mogen zijn hier in Mali.
Op bovenstaande foto zien jullie een groot deel van ons Mali CMA team wat aanwezig was voor ons jaarlijks field forum november 2010.
Lieve groet van Carina

Alfabetisering

2011-01-21T13:02:00.007Z

Beste blog lezers,
Voor ons in Nederland is het zo vanzelf sprekend dat een volwassen persoon een krant of boek pakt en kan lezen wat erin staat. Mensen die niet kunnen lezen vormen de uitzondering. Hier in Mali is het juist de omgekeerde wereld, volwassen die kunnen lezen vormen nog steeds de uitzondering. De statistieken geven nog altijd aan dat ruim 70 % van de Malinezen analfabeet is. Met andere woorden slechts drie op de tien mensen kunnen lezen.Er is wel een verbetering te zien hoor over de laatste jaren. Onder de kinderen en jongeren gaat anno 2011 twee op de drie naar school en leren dus lezen en schrijven.Ik ken menig gezin waar zoonlief of dochterlief brieven voorleest aan de ouders. Voor ons in het Rahab centrum belangrijk dus om ook een steentje bij te dragen aan de alfabetisering van de Malinezen.Iedere woensdag wordt er alfabetisering in de Bambara taal aangeboden in ons centrum in twee verschillende groepen. Een beginners groep die echt nog nooit met letters en cijfers gestoeid hebben en een gevorderde groep die tot een bepaald niveau hebben leren lezen en schrijven maar zeker niet vloeiend zijn.Mooi om ze te zien stoeien met de letters en woorden al valt het echt niet mee hoor als je dik 40 bent en nog wilt leren lezen.Op dit moment geeft Tidian, een Malinese knul van midden 20, de alfabetiserings lessen. Ik ken hem vanuit de kerk die ik bezoek. We willen als leidinggevend team graag zelf de lessen kunnen geven vandaar dat Lea Thera, één van de medewerkers momenteel een training van een maand volgt om zelf alfabetiserings lessen te kunnen geven. Een zeer goede investering van haar tijd en energie. Op deze foto zien jullie Lea, met haar dochtertje Carina en de grote Carina. Bidden jullie met me mee dat de komende jaren meer en meer Malinese Christenen hun eigen bijbel kunnen lezen.
Hartelijke groet van Carina

Schilder Ibrahim Tangara

2011-01-13T14:59:00.008Z

Gisterochtend werd ik gebeld door Madou Tangara de oudere broer van Ibrahim Tangara "mijn schilder". Madou vertelde me dat Ibrahim enkele uren daarvoor zeer onverwachts overleden was. Hij kon me geen antwoord geven op de vraag waaraan hij overleden was. Ibrahim schilderde op 27 en 28 december 2010 het Rahab centrum voor de tweede keer en ik had een nieuwe afspraak met hem staan om begin februari 2011 de buitenboel bij mij zelf te komen schilderen.Mijn gedachten gaan terug naar mijn eerste contact met Ibrahim. Het was ergens eind 2006 en Ibrahim stond boven op een ladder in de tuin bij andere zendelingen de buitenboel te schilderen. Daar de binnenkant van mijn eigen huis destijds wel een verfje kon gebruiken heb ik contact met Ibrahim gelegd en begin 2007 schilderde hij de binnenkant van mijn huis.Vanaf die tijd hadden we regelmatig contact.Als er ergens een verf karweitje was zoals in 2008 in de vrouwengevangenis,in 2009 in het nieuwe Rahab centrum dan trommelde ik Ibrahim op.Iedere keer spraken we over allerlei dingen en ook wel over het geloof. Zowel in het oude als nieuwe Rahab centrum had hij een houten kruis aan de muur gezien en mij vragen daarover gesteld. Juist deze laatste keer, afgelopen 26 december had ik een zeer open en lang gesprek over het geloof met Ibrahim en mocht ik hem uitleggen wat Jezus aan het kruis voor ons gedaan heeft. Ook gaf ik hem een bijbel in de Bambara taal toen ik hem op 28 december zijn salaris uitbetaalde. Met een grote glimlach verliet hij mijn huis die dag. Ibrahim komt uit een streng moslim gezin maar had me al verschillende keren verteld dat hij zelf niet zo praktiserend was. Tja en dan gisteren het bericht dat Ibrahim er niet meer is. Heb mijn programma van gisteren omgegooid en ben naar de begrafenis geweest die in de middag plaats vond. Het is in de Malinese cultuur zeer belangrijk om iemand de laatste eer te bewijzen. Op de begrafenis ontmoette ik voor de eerste keer zijn vrouw en drie kinderen en zag ik ook Madou die me gebeld had. Triest hoor, slechts 32 jaar geworden en een vrouw met drie jonge kinderen achterlatend.
Vanmorgen liep ik door het Rahab centrum en zette ik Jelika en Ba Febe op de foto met op de achtergrond de vers geschilderde muren en ..., " het kruis" . Mijn gedachten gingen opnieuw uit naar Ibrahim en in mijn hart droeg ik hem en zijn familie op aan onze Heer en Heiland. Bidden jullie mee voor zijn gezin en broer Madou?

Een nieuw begin

2011-01-05T21:57:00.006Z

Lieve weblog lezers,
Allereerst nog een heel gelukkig Nieuwjaar aan jullie allen toegewenst.Fantastisch dat we mogen weten dat de Heer dezelfde is in 2011 en dat ie in alle situaties bij ons is. Het jaar is goed begonnen in het Rahab centrum. Afgelopen maandag kwam Ba Febe, de nieuwe gepensioneerde weduwe vrouw die in het centrum bij de meiden komt wonen aan. Ze verraste me enorm door om 9.h00 al met bagage en al in Bamako te staan terwijl we pas rond het middaguur op haar rekenden. Als een speer het nieuw geverfde centrum met hulptroepen schoongemaakt, alle schilderijtjes en gordijnen weer opgehangen. Een bed en matras voor Ba Febe gekocht en nog veel meer van die praktische zaken geregeld.Ik was erg dankbaar dat ik die dag voor het eerst weer mijn energie terug had na mijn verkoudheid met nare hoest. De 15-jarige Jelika die sinds begin oktober weer terug is in Bamako en voor 3 maanden bij teamlid Dorcas woonde, kwam afgelopen maandag ook weer in het centrum wonen. Je ziet ze hier op de foto met Jozua, de 3 maanden oude zoon van Dorcas.
Dinsdag waren de vrouwen die de training volgen weer voor het eerst in het centrum na de kerstvakantie en samen met het hele leidinggevende team hadden we een middag van vasten en gebed. Was heel bijzonder om zo met Ba Febe erbij bij elkaar te zijn en zo een nieuwe start te hebben aan het begin van het nieuwe jaar. Toen we gingen afronden met elkaar vroeg Maman Marthe,één van de leidinggevenden of ik met mijn stoel in de cirkel kwam zitten. Vervolgens kwam het hele team om me heen staan en gingen ze speciaal voor mij bidden. Wauw, dat vond ik heel bijzonder en ik voelde me enorm gedragen door het team en de Heer zelf. Een tof en mooi begin van een nieuw jaar. Groeten van Carina

Precious terug in Mali

2010-12-26T11:31:00.005Z

Tot mijn zeer grote verbazing stond Precious uit Nigeria ineens voor mijn poort afgelopen maandag. Daar ik op het punt stond om naar de gevangenis van Kati te gaan, heb ik een afspraak met Precious gemaakt voor afgelopen vrijdag de 24ste.
Natuurlijk was ik blij om Precious te zien maar ik vroeg me wel af wat komt Precious doen in Mali ? Het is bijna 2 jaar geleden namelijk dat Precious voorgoed vertrok naar Nigeria. Precious was één van de eerste vrouwen waar ik mee in contact kwam die het werk op de straat de rug toekeerde.Het was destijds ergens begin 2003 dat dominee Yiranou me in contact met Precious bracht. Ik begeleidde haar verschillende jaren en Precious verdiende haar boterham vanaf die tijd met de verkoop van tweedehands kleren.Daar dit allemaal zo moeilijk liep in 2008 besloot ze om terug te gaan naar haar thuisland Nigeria. Waarom nu terug in Mali?? Precious verzekerde mij afgelopen vrijdag dat deze tijd in Mali slechts een bezoek van enkele weken was om mensen te bezoeken en vooral om geld te innen van een persoon die haar nog 400 dollars schuldig was. We hadden enkele goede uren met elkaar en na samen gegeten te hebben en samen gebeden te hebben nam ik afscheid van haar. Bidden jullie mee voor Precious dat ze zonder problemen dit verschuldigde geld kan bemachtigen! Bid ook dat ze begin 2011 inderdaad terug gaat naar Nigeria!
Bid ook voor lichamelijke gezondheid voor mij. Heb een nare verkoudheid sinds vrijdag de 24ste. Werd gisteren, eerste Kerstdag dus met zeer nare hoofdpijn en dikke keel wakker. Ben wel naar de kerk geweest en daarna bij vrienden wezen eten maar na 2 uurtjes toch maar naar huis gegaan en in bed gekropen. Als ik moet hoesten is het gelijk een hoestbui van 5 minuten. Goed zal wel weinig weerstand hebben na de kerst-marathon. Verplichte rust doet me wel goed!
Heb het goed met elkaar deze laatste dagen van het jaar.Liefs van Carina

Nog meer bezoek uit Nederland

2010-12-10T14:07:00.007Z

Tja het kan niet op hier in Mali. Ze blijven me verwennen met lekkers uit Nederland en allerlei barbiepopjes en kleertjes voor de vrouwen en kinderen hier in Mali. Ik heb dus weer Nederlands bezoek rondlopen en ja wel, echte Flakkeeënaars, dus ik kan nog plat praete oak. Lambrecht en Margriet Buskop zijn al weer voor de tweede keer hier bij mij in Mali en hebben ook deze keer weer niet verzaakt hun koffers vol te pakken en hun handen te laten wapperen. De Buskops vertegenwoordigen de S.V.I.K uit Dirksland die al menig Euro gegeven heeft om o.a medicijnen te kopen voor de gevangenen en ook helpen om de groentetuin bij de gevangenis in Kati operationeel te houden. Margriet is zeer handig met naald en draad en alles wat met nuttig handwerken heeft te maken en Lambrecht is een geweldige vakman die een pit van mijn gasfornuis weer aan de praat krijgt.Noem het maar en hij doet het. Maar mijn vastlopende broodmachine was toch net iets te gecompliceerd.
Margriet ging in het Rahab centrum aan de slag om enkele vrouwen Nijntjes te leren breien. Nou zowel Margriet als de vrouwen hadden de smaak te pakken en daar sta ik dan met mijn 2 linkerhanden op het gebied van nuttig handwerken. Lambrecht ging aan het stukadoren in het Rahab Centrum wat veel schade opgelopen heeft van de vele regens afgelopen zomer. Maandagavond ruilen ze warm Mali weer in voor koud Nederland maar ja dat heeft ook weer z'n charmes. We zijn hier in volle voorbereiding voor de komende Kerstfeesten, graag jullie meeleven en gebeden hiervoor. Groetjes van Carina

Ba Febe op bezoek in Bamako

2010-12-01T20:09:00.009Z

Lieve vrienden,
Velen van jullie weten dat we op zoek zijn naar nieuwe leiding om in het Rahab centrum te wonen. Vorige week hadden we Ba Febe op bezoek voor enkele dagen. Ba Febe is een gepensioneerde bewogen christenvrouw die jaren directrice is geweest van een bijbelschool voor meisjes en vrouwen in Mana, wat 60 km van Bamako in de bush bush ligt. Door verschillende mensen zowel blanken als afrikanen was Ba Febe haar naam aan mij voorgesteld en dus heb ik de stoute schoenen aangedaan en haar een keer een belletje gegeven. Om een lang verhaal kort te maken kwam Ba Febe in November enkele dagen naar Bamako.Op vrijdag de 19de november hadden we een zeer fijne ochtend met Ba Febe, het team en de vrouwen van het Rahab Centrum. Ba Febe kon op dat moment ook gelijk kennis maken met de familie Visser die bij mij op bezoek was en zij met haar!In de middag ging ze mee naar de vrouwengevangenis. Boeiend om haar gade te slaan in haar contact met de vrouwen. Heel natuurlijke en vanuit het hart.Op maandag middag ging ze met Mama Marthe en mijzelf mee naar het busstation om daar de jonge meisjes te ontmoeten.Dit greep Ba Febe toch wel zeer aan maar opnieuw vond ik het bijzonder hoe ze contact maakte met deze meiden en ze als een moeder advies gaf en voor hen bad.Ba Febe is inmiddels terug in Mana en zal in Januari en Februari voor twee maanden naar ons centrum komen. De deuren zullen dan dus ook in de avond en nacht weer open zijn om meiden op te vangen. Na deze periode zullen we van beide kanten evalueren of dit werkt en Gods antwoord op onze gebeden is. Bidden jullie mee?
Hartelijke groet van Carina

Familie Visser op bezoek.

2010-11-23T19:41:00.006Z

Lieve weblog lezers,
Tja het is zeer gezellig en druk hier in mijn huis in Bamako.
Sinds de 18de november heb ik Rinus en Ingelien Visser op bezoek tezamen met hun 21-jarige dochter Marije. Erg fijn om mensen om me heen te hebben die zowel geïnteresseerd zijn in het werk als in mijzelf. Ik geniet ervan om ze hier in Mali te hebben en ze overal mee naar toe te nemen. De bovenste foto is genomen in mijn tuin buiten bij mijn huis enne tja de jassen hoeven hier inderdaad niet aan.
Afgelopen maandag gingen we naar de mannengevangenis in Kati waar we vers brood uitdeelden aan de hongerige mannen en ze tevens mochten vertellen dat Jezus het brood des levens is. Wie tot mij komt zegt Jezus, zal nimmermeer hongeren en wie in mij gelooft zal nimmermeer dorsten. Toch altijd weer zeer aangrijpend om in deze gevangenis rond te lopen en te beseffen dat we toch wel erg verwend zijn in het westen. Vanmorgen waren we in het Rahab centrum waar de vrouwen druk bezig waren met het batikken. Rinus, Ingelien en Marije hielpen mee met het knippen van tafelkleden en maakten vele foto's o.a. van de prachtige gebatikte lappen stof die aan de waslijn hingen.Leuk om ze zo betrokken te zien bij het werk.
Morgen gaan we met elkaar op reis door Mali om o.a. het vrouwen- en kinderziekenhuis te bezoeken in Koutiala, het dorp Tierekassedougou waar Ne Kone en Soumalia wonen(ze oude weblogs).Vervolgens gaan we meer de tourist uitgangen in Dogon land, Djennee en Segou. Bidden jullie mee voor een veilige en gezegende tijd.Tot volgende week maar weer. Liefs van Carina en de familie Visser.

Tabaski of te wel Offerfeest in Mali

2010-11-17T14:11:00.004Z

Vandaag is het Tabaski hier in Mali. Het Offerfeest, of feest van Abraham of Schapenfeest, is het belangrijkste feest van de islam. Het duurt drie dagen en wordt gevierd vanaf de 10e dag van de 12e maand van de islamitische kalender. Het is het feest van het offer van Abraham. Iedere moslim die er geld voor heeft slacht op de eerste dag van het Offerfeest een ram en dat is niet goedkoop (ca.€ 300).Eerst gaat iedereen opgedoft in nieuwe kleren naar de moskee om te bidden. Velen zitten ook buiten rondom de moskee omdat er geen plaats genoeg is. Vervolgens wordt er op straat voor hun huis een ram voor de familie geslacht en daar waar geld is wordt een koe geslacht.De Koran gebied dat iedere volwassene een ram moet slachten op deze dag. De ram is ook wel een statussymbool. Hoe groter en vetter je ram is hoe meer indruk je maakt op je familie en buren.Tabaski is tevens het einde van de bedevaart naar Mekka. Met het vieren van dit feest herinnert men zich dat Abraham gevraagd werd om zijn zoon Ismaël te offeren aan Allah. In de Koran staat het verhaal dat Allah vroeg aan Abraham om zijn zoon Ismaël te offeren om te laten zien dat hij trouw en gelovig was. Toen Abraham zijn zoon met een mes wilde doodsteken, kwam er een engel die zei dat een schaap de plaats van Ismaël mocht innemen.Dus op de eerste dag van het Offerfeest slacht iedere moslim die er geld voor heeft een schaap of koe.Dit gebeurt meestal in het dorp waar de man geboren is. Het vlees wordt in drie stukken verdeeld. Een deel is voor de familie, een deel is voor de buren of vrienden en een deel is voor de armen. Naast het delen, wat een belangrijk gebruik is in de islam, is het zich overgeven aan Allah en het willen zijn als Abraham heel belangrijk bij het vieren van het Offerfeest. Als het vlees gebraden is ,wordt er uitbundig gegeten en later op de middag gaat men " Nieuwjaar" wensen bij familie en vrienden.De kinderen lopen de hele dag in hun mooiste kleren en bellen bij iedereen aan om Nieuwjaar te wensen en een fooitje in ontvangst te nemen.

HHH op zaterdag !

2010-11-07T14:48:00.007Z

Wat is dat nu voor een titel zullen velen van jullie zeggen. Wat is de HHH op zaterdag? HHH staat voor Hash, House en Harriers en is de afkorting van de wandelclub waar ik op zaterdag graag de omgeving van Bamako mee verken. De term HASH zelf stamt uit 1940. Een leger uit Australië wat gelegerd was in Maleisië had niet zoveel te doen en uit verveling raakten ze aan de wandel maar deze wandelingen bracht ze meestal in de lokale bar waar ze aan de bier gingen. Wees niet bezorgd bloglezers, ik drink nog steeds geen bier, maar wandelen doe ik wel graag. De HASH in Bamako is niets anders dan een ontmoetingsplaats voor mensen van verschillende nationaliteiten met als doel de omgeving van Bamako al wandelende te verkennen. We beklimmen heuvels en genieten van de " frisse lucht" bij temperaturen tussen de 30 en 4o graden Celsius. Iedere week wordt er door vrijwilligers een route uitgezet met papiersnippers. Er is een route voor wandelaars die zo'n 6 @ 7 km lang is en een route voor renners die zo'n 10 km lang is. We verzamelen ons bij het vertrekpunt en dit is tevens het eindpunt daar onze auto's en een koel drankje op ons wachten. Gedurende het jaar worden er verschillende activiteiten georganiseerd zoals een avond HHH bij volle maan en er is een 20 km HHH waar iedereen z'n lunch meebrengt. Best gezellig hoor en je leert altijd weer nieuwe mensen kennen. Op de bovenste foto zie je mij met Jean-Louis en zijn vrouw Michelle, een echtpaar uit Frankrijk die in de loop der jaren mijn vrienden geworden zijn. Ik loop regelmatig met Michelle op en we hebben het goed met elkaar. "on, on , on" wordt er geroepen, zoiets van ga maar door! Lieve groet van Carina

Oktober, de maand van bemoediging!

2010-11-01T13:14:00.006Z

Lieve blog lezers,
De oktober maand is alweer achter de rug en voor mij een goede gelegenheid om eens even terug te blikken wat de oktobermaand "bracht". Ik verklaar de oktober maand als de maand van bemoediging. Wat is de Heer goed en mocht ik veel bemoedigingen ontvangen. Velen van jullie weten inmiddels wel door de weblog en nieuwsbrief dat de afgelopen maanden moeilijk voor me waren.Veel tegenslag in de bediening hier in Mali en ook op het thuisfront vlak verliep het allemaal moeizaam.Toen kwam de oktober maand!Het begon allemaal met de bemoedigende brief van Louise(zie blog 2 oktober). De Heer sprak door deze brief regelrecht tot me. Hij liet me zeer liefdevol zien dat ik helemaal geen recht had om op te geven omdat HIJ nog niet klaar was met de vrouwen van Mali en daar mij,Carina met al haar fouten en gebreken) voor wil gebruiken!
In dezelfde maand kwamen de vrouwen in Mali in de picture in het vrouwenblad EVA. Wat een timing van de Heer zeg! Het artikel was inmiddels al een paar maanden geleden geschreven en ik had geen idee in welke maand het uit zou komen. Ik ontving veel leuke verrassende en bemoedigende e-mails van mensen die ik al jaren geleden uit het oog verloren was. Dan was daar ook het niet verwachte regelmatige contact met een lieve vriendin die momenteel ver weg zit voor medische training.Niet verwacht en toch gekregen, wat een geweldige persoonlijke God hebben we of niet soms.Vorige week kwam daar ook nog het volgende bovenop.Ik ontving twee grote dozen uit mijn gemeentes in Nederland.Ik werd totaal in de watten gelegd door hen. Heerlijke eetbare dingen zoals stroopwafels,kruidnootjes, dropjes, chocolade,pepermuntjes, rookworst, salami worst. Verder veel heerlijke flessen voor onder de douche, vermoeide voeten en crème voor handen en lichaam. Dan niet te vergeten schilderijen van eigen werk, boeken, cd’s, een kalender een dvd, werkelijk teveel om alles op te noemen.Heb dus alles uitgestald en een foto gemaakt om jullie een idee te geven. De maand werd dit weekend afgesloten met een vrouwenconferentie in Bamako. Zo'n 70 zendelingen uit heel Mali en Guinee waren bij elkaar. Samen zingen, samen Gods Woord bestuderen,samen bidden, elkaar bemoedigen en gewoon lol hebben met elkaar. Wauw, oktober,wat een maand zeg!Ik voel me enorm bevoorrecht een kind van Hem te zijn en voor Hem hier in Mali onder de vrouwen en gevangenen te mogen werken. Lieve mensen, lieve Heer, hartelijk dank voor jullie bemoedigingen.
Carina

Medisch werk in de gevangenis

2010-10-23T20:15:00.005Z

Afgelopen woensdag was ik met het team, bestaande uit een Malineese dokter en een Malineese dominee, in de gevangenis van Kati.
In een tijd van drie uur kwamen 48 gevangenen langs om de dokter te zien terwijl dominee Koita de cellen af ging om te preken. Ik was vandaag gebombardeerd tot dokters assistente en mocht pillen tellen en het medische archief van de gevangenis bijwerken.
We hadden vele gevallen van malaria al hoewel dit gelukkig aan het afnemen is en het malaria seizoen zo'n beetje aan het einde is.Een aantal jongens hebben last van een breuk en zouden eindelijk zo spoedig mogelijk geopereerd moeten worden. Ook werden we geconfronteerd met een tweetal extreme gevallen. Een knul die zo mager was geworden na 14 maanden gevangenis en, bovendien amper meer op z'n benen kon staan omdat hij zo verzwakt was van malaria dat we hem direct een infuus gegeven hebben. De andere is Musa (Mozes) die je hier op de foto ziet en een ontzettend opgeblazen en uitgedroogde buik heeft. Onze dokter Amadou wist hier ook niet precies een analyse voor en zou hem graag in het ziekenhuis van Kati willen laten onderzoeken. Verzoek is ingediend ook voor de breuk operaties en nu maar bidden en afwachten of de verantwoordelijken van de gevangenis toestemming geven. Verder zijn er altijd een handjevol knullen die hun naam op de "patienten" lijst laten zetten maar eigenlijk niets mankeren. Tja, even een luchtje buiten de cel nemen is altijd fijn en een stripje paracetamol te pakken krijgen is ook handig. Als je ze niet nodig hebt kun je ze altijd ruilen voor een sigaret of pakje thee met een andere gevangene!
Groeten van Carina.

Op kraam bezoek!

2010-10-12T19:56:00.006Z

Gisteren ging ik met mijn hoogzwangere Amerikaanse collega Becky en haar bijna 2 jarig dochtertje Lydia op kraam visite bij Dorcas. Dorcas is het jongste teamlid van ons Rahab Centrum en is op 1 oktober bevallen van haar tweede kind, opnieuw een jongetje. De eerste, Robert Junior, is inmiddels ruim twee jaar oud en een echte boef. Zijn bevalling was een keizersnee en enorm zwaar voor Dorcas. Daarom des te meer feest deze keer dat de kleine Jozua op de "gewone" manier geboren is. Wat een prachtig mannetje met heel veel haar. Staat hij niet prachtig op de bovenste foto met zijn mooie Hollandse rompertje aan? Jelika, de 14 jarige die uit haar dorp terug gekomen is en voorheen in ons centrum was verblijft momenteel bij Dorcas en haar gezin. Een mooi hulpje om een handje mee te helpen daar. Jullie kunnen meer over Jelika lezen in de Eva van Oktober. Ik hou dit blog kort, er komt zeer binnenkort een nieuwsbrief aan.
Lieve groet van Carina

Louise

2010-10-02T17:36:00.007Z

Lieve vrienden,
De afgelopen weken waren verre van gemakkelijk hier in Mali.
Vergadering na vergadering aangaande de problemen in ons Rahab Centrum terwijl het gewone werk ook doorging.
Er waren dagen dat ik me werkelijk mijn bed uit moest praten en bidden omdat ik er erg tegen opzag om weer in gesprek te gaan over het zelfde onderwerp en hetzelfde probleem.
Ik vroeg me opnieuw verschillende keren af wat de meerwaarde van het Rahab Centrum is? Ook worstelde ik zo met de cultuurverschillen dat ik er zelfs over nadacht of mijn tijd hier in Afrika er zo zoetjes aan niet op zit.
Wel, vanmorgen werd ik overweldigd met een enorme bemoediging van de Heer zelf om niet op te geven en " gewoon" te blijven zaaien. Rond het middag uur ging mijn deurbel en stond Lea, één van de Rahab teamleden met een voor mij onbekende dame bij mijn poort. Daar ik de dame niet kende vroeg ik aan Lea wie ze was en deze vertelde mij dat ze de oudere zus van Louise Dao was die in 2008 voor 10 maanden in het Rahab Centrum was en ons trainingsprogramma volgde.Ik liet de dames binnen en mijn gedachten gingen terug naar Louise die eind 2007 op een dag ons inloop centrum binnenkwam. Louise was geen prostituee maar haar verhaal was zo in en in triest dat ik haar graag wilde helpen en een plek in ons trainingscentrum wilde geven. Louise heeft vier kinderen gebaard maar alle kinderen zijn voor hun vijfde levensjaar overleden en dat was reden voor de familie om haar te verstoten daar ze ervan uit gingen dat ze "bezeten" was.Louise was het zonnetje in ons centrum en leerde om armbanden van kralen te maken zoals niemand dat kon. In augustus 2008 nam ze afscheid van ons centrum en woonde inmiddels op zichzelf en was een toegewijd christen vrouw. Vanaf die tijd kwam ze met zeer grote regelmaat op vrijdag naar ons centrum om samen te bidden en de Djembé bespelen kon ze als geen ander. In de maand juni van dit jaar kwam ze zelfs nog een hele week naar het centrum om de training in het maken van sappen en siropen te volgen. In mijn weblog van 22 juni zie je haar op de foto.
Begin augustus was Louise voor onbepaalde tijd uit Bamako vertrokken om haar familie in Sikasso te bezoeken. Ze was er klaar voor om ze weer onder ogen te zien.
Dit is wat de zus me vertelde: Louis werd ziek in Sikasso en ging in de maand september erg achteruit. Het leek erop of ze wist dat ze zou sterven want ze nam van iedereen afscheid. Op 26 september riep ze haar zus en dicteerde haar een brief die ze aan Nyagali (Carina dus) in Bamako moest geven. Op 28 september is Louise in alle rust ingeslapen en naar haar Heer en Heiland gegaan.
De zus gaf me de brief die uit een plastic zak met armbanden en dergelijke kwam die Louise nog gemaakt had. De brief bestond uit een warm dankwoord aan mij persoonlijk en aan het Rahab centrum. De liefde die ze ontvangen had had haar leven veranderd. De gebeden hadden haar weer kracht gegeven. Ja schreef ze, zonder Nyagali was ze al lang van deze aardbol verdwenen geweest zonder de Heer te kennen.
Wauw, de Heer weet z'n kinderen te bemoedigen of niet soms. Ik ben er zo onderste boven van dat Hij precies weet dat ik een bemoedigin nodig had.
Opgeven ? Vergeet het maar Satan !
Lieve groet van Carina
Met Louise op de foto, januari 2008

Mali, 50 jaar onafhankelijk !

2010-09-25T14:39:00.010Z

Afgelopen week, op 22 september was het precies 50 jaar geleden dat Mali een onafhankelijke staat werd van Frankrijk en dat werd zeer uitbundig gevierd.Mali werd in 1960 onafhankelijk, maar er woonden uiteraard allang mensen voordat de eerste Franse kolonist er zijn voet plantte. Tussen de dertiende en zestiende eeuw bestreek het rijk van de Mandingo, een groot deel van het huidige Mali. Het huidige Mali is zo groot als heel West-Europa, maar er wonen maar twaalf miljoen mensen. Toch komt een opvallend groot deel van de Afrikaanse muziekexport uit Mali. Muziek werd eeuwenlang gemaakt door een kaste van muzikanten, de griots (spreek dat woord op zijn Frans uit). De liederen en teksten van de griots werden van generatie op generatie doorgegeven. Een bekende griot die ook regelmatig in Europa en zelfs in Nederland speelt is Toumani Diabaté. Als je wat meer over de Malinese gescheidenis wilt lezen klik dan op de volgende link.http://www.landenweb.net/mali/geschiedenis/
Ik schreef jullie in mijn laatste weblog al over de metamorfose van de stad Bamako de afgelopen maanden. Het is echt niet in woorden uit te drukken hoe de stad is opgeknapt.
Op 22 september waren hier 23 staatshoofden uit andere, voornamelijk Afrikaanse landen op bezoek. De eregast was Kaddafi die bij de festiviteiten aan de rechterhand van de Malinese president zat en wiens "vlag" levensgroot te zien was op een splinternieuw gebouwencomplex dat helemaal door hem gefinancierd is. Velen van ons die in Mali wonen hebben hier erg dubbele gevoelens bij meer kan ik er op deze blog niet over zeggen.Het feest begon maandagnacht om 24.00 met vuurwerk wat ik wel hoorde in mijn bed maar niet gezien heb. Op de 22ste was er een uren lange militaire parade in de stad waar alle uitgenodigde staatshoofden zittend op een eretribune van konden genieten. Voor deze parade waren duizenden Malinesen te voet naar de plaats van festiviteiten gekomen.Een foto om jullie een indruk te geven van de menigte die te voet was gekomen. Een strak blauwe lucht en een heerlijk zonnetje ontbraken deze dag niet. Ook was er een luchtshow met allerlei vliegtuigen en parachutisten. Op de laatste foto zie je drie vliegtuigen die de kleuren groen, geel en rood achterlaten. De kleuren van de Malinese vlag.
Het meest indrukwekkende is om in de avond door de stad te rijden. Vele gebouwen zijn verlicht en de nieuwe wegen hebben allemaal flikkerende lichtjes links en rechts.Rode straten, gele straten, blauwe straten. Het lijkt wel of ik door New York rijd. Bidden jullie met mij mee voor blijvende vrede in Mali en dat velen in dit land het komende jaar over de Here Jezus mogen horen.
Hartelijke groet van Carina

Modern Bamako?

2010-09-18T19:03:00.009Z

Lieve vrienden,
Bamako en andere delen van Mali ondergaan een totale metamorfose de afgelopen maanden.De komende week en wel op 22 september 2010 is Mali 50 jaar een onafhankelijke staat en dat zal zeer uitbundig gevierd worden. Maanden lang wordt er al keihard gewerkt aan een groot nieuw verkeersknooppunt met twee viaducten en allerlei verkeersborden, echt zeer indrukwekkend. Ook wordt er met man en macht gewerkt aan een nieuwe brug en dat is zeker geen overbodige luxe, deze zal nog niet open gaan op 22 september maar naar verwachting aan het eind van dit jaar. Vanmiddag was ik aan de wandel en ging een kijkje nemen bij deze nieuwe brug in aanbouw. Zie op de foto de geweldige imponerende nieuwe brug en de oude ondergaande "brug" er naast. Deze oude "brug" was meer een beton strook die 7 maanden van het jaar begaanbaar was en zoals je kunt zien voor de andere 5 maanden van het jaar onder water stond. Grappig dat ze deze oude "brug" als souvenir hebben laten staan. Is Bamako, een stad met 3.000.000 mensen modern? Ja, aan de ene kant komen er op infrastructuur gebied steeds meer veranderingen en verbeteringen toch blijft het ook gewoon simpel en is het eigenlijk een uit de kluiten gewassen dorp. Dat bleek vanmiddag maar weer eens toen ik bijvoorbeeld tijdens mijn wandeling vele kleren tegenkwam die op de grond lagen te drogen of de enorme hopen vuil die ik overal aan de kant van de weg tegenkwam, tja dat is toch echt zeer jammer en een domper voor de prachtige wandeling. Dan toch maar liever een groepje kinderen op de foto zetten die je overal tegenkomt en je overal volgen. Tja het valt niet mee om als blanke een privé wandeling te maken in Mali.Maar goed zo ben je in ieder geval niet gauw alleen.
Groeten van Carina

Vrijdagmiddag in de vrouwengevangenis !

2010-09-08T16:21:00.006Z

Afgelopen vrijdagmiddag was ik zoals gewoonlijk elke vrijdagmiddag in de vrouwengevangenis. Ik was dit keer met Malinese collega Lea en na de hevige regenval van de ochtend viel met niet mee om de gevangenis binnen te komen. We hadden maar besloten om de auto bovenaan de weg te laten en met de blote voeten door het water te waden die ons toegang tot de poort gaf. Aangezien het Ramadan is hier in Mali had ik niet op veel vrouwen in de klas gerekend. Toch is het opmerkelijk dat juist de laatste paar weken het groepje vrouwen wat naar de bijbel verhalen komt luisteren en om gebed vraagt heel stabiel en consequent is. Ook vandaag waren Ramatou ( op de foto met mij) en Salimata, Nene en Namanim weer van de partij. Deze vier meiden hebben in de april maand een keuze gemaakt voor de Here Jezus en blijven trouw op vrijdagmiddag naar de lessen komen. Na afloop van de les hebben Lea en ik extra tijd genomen om voor deze vier meiden te bidden. Ze hebben het niet gemakkelijk tussen de andere meiden in de gevangenis die hen voor kaffers uitmaken omdat ze voor Jezus Christus hebben gekozen.Ook hopen de meiden op een wonder deze maand. Op 22 september bestaat Mali 50 jaar als onafhankelijk land. Groot feest dus hier in Mali en we verwachten dat de president vele gevangenen vervroegd vrij zal laten. Bidden jullie mee dat Ramatou, Salimata, Nene en Namanin er ook bij zitten? Groeten uit zeer chaotisch Bamako waar het verkeer nog hectischer is dan normaal en de straten voller dan vol! Carina

Sara op eigen benen !

2010-08-30T12:31:00.006Z

Het was een vrijdagmiddag in november van het jaar 2006 toen we als team Sara voor de eerste keer tegenkwamen. Sara bevond zich op dat moment in de vrouwengevangenis. Sara zag er zeer bedroefd uit en ze liet toe dat we die eerste keer voor haar mochten bidden. Vanaf die bewuste dag luisterde Sara trouw ieder vrijdagmiddag na de Bijbelverhalen en bemoedigingen uit Gods woord. Het viel me vanaf het begin op dat Sara veel van de liederen die we zongen kende. Na een aantal maanden nam Sara ons in vertrouwen en vertelde haar levensverhaal en waarom ze in de gevangenis zat. Vanwege de aard hiervan zat het er dik in dat Sara minimaal 10 jaar zou krijgen. Sara vertelde ons ook dat ze christen was en daarom zo vreselijk gebukt ging onder deze daad. We mochten die dag samen met Sara op de knieën gaan en samen voor de troon van onze hemelse Vader vergeven vragen. Daarna mochten we haar vertellen dat God haar vergeven had en dat ze dat moest aanvaarden en haar leven weer op moest pakken door een getuige van Hem te zijn daar in die donkere gevangenis.Vanaf dat moment veranderde Sara. Ze begon weer te stralen en dat bleef niet onopgemerkt. Zo rond de jaarwisseling van 2007 besloot de directrice van de vrouwengevangenis Sara als hulp in de huishouding in haar huis te nemen. De Here zag duidelijk om na Sara en wij hielden contact met haar omdat Sara iedere vrijdagmiddag na de Bijbelstudie in de gevangenis bleef komen.Zomer 2009 presenteerde de directrice van de vrouwengevangenis een lijst met namen van gevangenen die volgens haar vervroegd vrijgelaten moesten worden. Dit doet men ieder jaar en jaarlijks op 22 september, Onafhankelijkheidsdag hier in Mali worden er inderdaad verschillenden vroegtijdig vrijgelaten. En ja hoor, in september 2008 werd Sara vrijgelaten en ging bij één van onze teamleden en haar gezin wonen daar terugkeer voor Sara na de familie onmogelijk was op dat moment. Toen Rahab Ministries in augustus 2009 een nieuw centrum kreeg met slaap mogelijkheden was Sara dan ook de eerste die daar kwam logeren en de trainingen volgde.Sara was ons zonnetje in huis die met vele meiden haar geloof deelde en niet beschaamd was om met anderen te bidden. Op 19 augustus 2010 vertrok Sara uit ons centrum. Sara heeft ruim een jaar bij ons gewoond en heeft laten zien dat ze een wedergeboren christen is die haar oude leventje echt de rug toegekeerd heeft. Sara is vertrokken naar een dorp vlak bij de stad Sikasso om bij haar oudste zus en gezin in te trekken. Bid dat de Here Sara dagelijks bemoedigd en sterkt. Bid ook dat de Here in een goede christen man voor Sara voorziet.Onderstaande foto is genomen op haar laatste werkdag in het centrum. Sara is specialist geworden in het batikken en verven van stoffen.
Lieve groet van Carina

Regentijd in Mali

2010-08-21T11:36:00.005Z

Het is hartje regenseizoen hier in Mali.
Er gaat bijna geen dag voorbij en het regent. Natuurlijk zijn we blij en dankbaar voor de regen in Mali en het levert prachtige groene plaatjes op hier in en rond Bamako.Er vallen regelmatig flinke plensbuien die zoveel water geven dat de wegen blank staan en voetgangers, fietsers en personenauto's problemen hebben om door het water heen te komen. Ook dat levert mooie plaatjes op als je tenminste op dat moment je camera bij je hebt. Helaas zorgt de regen ook voor overlast! Vele Malinezen leven in huizen van banko, een mengsel van modder en stro en je kunt je voorstellen dat tijdens een hevige regenbui soms een deel van hun huis letterlijk wegspoelt. Ook in mijn huis, gebouwd van cement is er dit jaar schade van de regen. Ik heb al 4 weken lang 3 emmers op verschillende plekken in mijn huis staan die de druppels moeten opvangen die door het dak van cement heenkomen. Vanmorgen om 8.h00 scheen de zon en de lucht zag er goed uit. Ik dus eindelijk maar eens de metselaar laten komen om op het dak werk te verrichten en het huis weer water vrij te maken.Wat gebeurt er? Juist ja, het is nu 11.00 en de metselaar en zijn hulp zitten binnen koffie te drinken omdat het opnieuw pijpenstelen regent. Kunnen ze in ieder geval zelf zien waar het inregent! Lang leve de regentijd! Groeten van Carina

Helpende hand bieden

2010-08-13T13:57:00.004Z

Lieve bloglezers,
Afgelopen woensdag bracht ik overdag een bezoek een het busstation. Normaal komen we hier regelmatig op een maandagavond om contact met de meiden te maken als ze aan het werk zijn. Omdat verschillende van deze jonge meiden hier ook wonen is het niet verkeerd om ze ook eens overdag te bezoeken. Zo gezegd zo gedaan dus! Wie kwam ik tot mijn grote verbazing tegen? Kadjatou met haar dochtertje Mawa. Kadjatou is degene die ik vorig jaar oktober meer dood dan levend hoogzwanger op de straat vond. Vervolgens beviel ze enige dagen later van een dochtertje Mawa in de kliniek vlak bij ons Rahab Centrum.( Zie weblog 25 okt 2009). Moeder en dochter zagen er goed uit in tegenstelling trouwens tot de andere meiden die ik die ochtend met hun kinderen tegenkwam. Was goed om met Kadjatou te praten, wel verdrietig om te constateren dat ze nog steeds op straat rondhangt en door prostitutie zichzelf en de kleine Mawa onderhoudt. Heb haar opnieuw uitgenodigd voor ons centrum verder is het nu aan haar.Daarna sprak ik met de 14-jarige Oumou en met Binta et Fanta, beiden 16 jaar en moeder van een jonge baby. Na het gesprek nam ik ze allemaal mee naar de apotheek. Bij de kleine Fatim, dochter van Binta kwam er allemaal groene viezigheid uit haar oortje wat tevens roodgloeiend was. Ik ben geen dokter maar begreep wel dat ze een flinke oorontsteking had. Bij de kleine Assetou constateerde ik flinke koorts en in de apotheek werd bij haar malaria vastgesteld.
Nadat de dame van de apotheek hun nog eens flink de les leerde aangaande de verzorging van hun kinderen, liepen we terug naar het busstation. Ik bood ze aan om ze bij het centrum af te zetten of voor een nacht mee naar mijn huis te gaan maar dat vonden ze toch wel een beetje eng denk ik om met die blanke mee te gaan. Bidden jullie mee voor Kadjatou, Oumou, Binta en Fanta en kun kinderen?
Lieve groet van Carina

Vakantie bijbelschool !

2010-08-07T10:24:00.007Z

Afgelopen week waren er meer kinderen in het Rahab centrum dan vrouwen. Van dinsdag tot en met donderdag hadden we een vakantie bijbelschool georganiseerd voor kinderen van 4 tot en met 12 jaar. Wat een goede en gezegende tijd hadden we met elkaar. De eerste dag waren er al 37 kinderen met name kinderen uit de straat en vriendjes van de kinderen van onze vrouwen. Ongeveer de helft van de kinderen komt uit Moslim gezinnen en ik vind het een voorrecht om ze over Jezus te vertellen. We hebben heel wat liederen gezongen onder begeleiding van de gitaar, de djembé en de tamboerijn. Ook stond er iedere dag een knutselwerkje op het programma en niet te vergeten spelletjes zoals blikgooien, koekhappen enz, tja ik ben en blijf een Nederlandse!De tweede dag waren er ruim 50 kinderen en stond het woordloze boek centraal. Dit boek heeft de kleuren geel, zwart, rood, wit en groen en vertelt de kinderen hoe hun zondige hart (zwart) door het bloed van de Here Jezus (rood) weer schoon en puur kan worden (wit) en hoe ze kunnen groeien (groen) in hun geloof in Jezus. De kinderen maakten daarna een kralen armband met deze kleuren om mee naar huis te nemen.De derde dag waren er weer een dikke 50 kinderen en stond het verhaal van "de grote muur" centraal. De dieren die op een ochtend in het oerwoud een grote lange dikke muur vinden en beseffen dat het eten zich aan de andere kant van de muur bevind.Ze doen allerlei pogingen om door,om,onder en over de muur heen te komen maar helaas er is geen weg te vinden. Deze grote muur doet ons denken aan een andere grote muur die tussen God en de mensen heen staat. Die muur heet "zonde". Niemand kan er door, over, onderdoor of omheen komen om naar de hemel te gaan. Maar Jezus is gekomen en heeft gezegd:"Ik ben de deur, als er iemand door Mij binnenkomt, zal hij behouden worden". Jezus is de deur die door de muur van de zonde leidt, Hij droeg de straf voor onze zonde. Als je Hem heel eenvoudig om vergeving vraagt, verdwijnt de muur tussen God en jou. Je kon echt een spelt horen vallen deze laatste ochtend de kinderen waren één en al oor. Wat een bijzondere week was het. Bidden jullie mee voor deze kinderen als ze thuis vertellen over hun armband en over "de grote muur"?
Lieve groet van Carina.

Vervolg schoenen verhaal !

2010-07-31T12:11:00.009Z

Daar ik enkele leuke reacties kreeg op mijn laatste weblog aangaande de sportschoenen, wil ik jullie het vervolg niet onthouden.
Afgelopen dinsdag was ik in de mannengevangenis van Kati en werden de schoenen in "PAREN" uitgedeeld. Ik voelde mezelf van te voren toch wel wat onzeker over dit hele schoenen verhaal. Dit soort samengestelde paren kun je toch niet zomaar aan mensen geven die bij hun volle verstand zijn?! Bij de gevangenis aangekomen en de gebruikelijke groeten ceremonie gedaan te hebben presenteerden we de schoenen aan de gevangenis directeur en verontschuldigden we ons direct voor het feit dat we toch wel met heel bijzondere "PAREN" schoenen aankwamen zetten! Nou er was absoluut geen verontschuldiging nodig. Deze schoenen waren een geweldig kado voor de mannen in de gevangenis waarvan enkelen totaal blootsvoets gaan en anderen alleen maar kunnen dromen van Nike of Adidas sportschoenen. Dus na de gebruikelijke ronde van zingen, bidden,preken en bemoedigen van de gevangenen was het uur der waarheid aangebroken. Voor deze gelegenheid werden drie gevangenen uit de cel gehaald en mochten een paar schoenen passen voor onze ogen. Ik mocht ze zelfs op de foto zetten voor deze gelegenheid. Natuurlijk kreeg eerst Guindo, de oudste gevangene een paar sportschoenen.(Zie foto bovenaan) Je hoort de oude man te eren in de Malinese cultuur, dus gaat hij voor en mag hij kiezen. Vervolgens kwamen 2 jongere knullen aanbod. De ene kreeg een stel zwarte sportschoenen die nog wel aardig " EEN PAAR" vormen maar de tweede knul die schoenmaat 45 heeft kreeg een paar wit/zwart combinatie aangeboden. Er verscheen een glimlach op zijn gezicht en mijn onzekerheid werd weggenomen. Het is goed zo, de bonte verzameling sportschoenen krijgt een geweldige bestemming vandaag. Groeten Carina

sportschoenen en nog eens sportschoenen!

2010-07-23T13:03:00.011Z

Het zal je maar gebeuren, je krijgt zo'n 80 sportschoenen aangeboden maar het blijken geen 40 PAAR sportschoenen te zijn. Nee het zijn allemaal gloednieuwe sportschoenen, nooit gedragen maar helaas er is niet één stel te vinden waar de linker en rechter bij elkaar één PAAR schoenen maakt.Gelijk gaan mijn gedachten naar de gevangenen hier in Mali die vaak totaal GEEN teenslippers hebben laat staan gloednieuwe sportschoenen.Dus heb ik de schoenen aangenomen en ben het dilemma aangegaan.Maar hoe organiseer je dit? Volgens mijn westers denken hoort een linker rode sportschoen maat 45 bij een rechter rode sportschoen maat 45 en maken ze samen één PAAR sportschoenen. In de stapel zie ik 2 prachtige blauwe schoenen, net bergschoenen, ideaal voor een wandeling in de Dogon. Ze lijken zo in de stapel een paar te vormen maar als ik ze naast elkaar zet blijken het twee linker schoenen te zijn en de ene is maat 42 en de andere maat 46, tja dat gaat toch echt niet samen.Na lang wikken en wegen probeer ik de stapel schoenen met Malinese ogen te bekijken en probeer paren samen te stellen. Wat echt noodzakelijk is dat een paar een linker en een rechter schoen heeft anders doen je voeten toch echt pijn en is normaal lopen onmogelijk. Ten tweede is het ook wel handig als de maat van de linkerschoen overeen komt met de maat van de rechterschoen maar echt een verplichting is dat hier niet volgens Sita mijn hulp in de huishouding die ik regelmatig raadpleeg bij culturele dilemma's. Volgens haar mag gerust één maatje verschil zitten tussen de linker en rechter schoen. En de kleur dat telt helemaal niet, volgens Sita kan ik gerust een rode linker schoen maat 42 met een zwarte rechterschoen maat 43 samen tot een paar verklaren. Dat helpt toch echt wel en zo lukt het me om samen met Sita 37 paar schoenen samen te stellen. Daarna hebben we een probleem, we houden namelijk 6 rechterschoenen over. Dan misschien toch maar op zoek naar mensen met één been hier in Bamako! Volgende week laat ik mijn Malinese teamgenoten de schoenen in de gevangenis in PAREN overhandigen aan hen die geen schoenen bezitten. Wat een prachtig bontgekleurd geheel zal dat zijn !Groeten van Carina

Moringaboom - Mirakel boom

2010-07-17T13:22:00.009Z

Afgelopen week leerden de vrouwen in het Rahab centrum om van de gedroogde bladeren van de Moringaboom poeder te maken. De Moringaboom wordt ook wel mirakel boom genoemd, omdat de boom zo'n bijzondere hoge voedingswaarde bezit, zowel in de bladeren die vers als gedroogd gegeten kunnen worden, als in de peulen en de zaden en omdat de boom ook op zeer droge grond kan groeien.
De Moringa is één van de meest bruikbare en veelzijdige gewassen die er bestaan en dat is mooi meegenomen hier in Mali. Door de rijkdom aan vitamines, mineralen en eiwitten is de Moringaboom een rijke bron van voedingsstoffen. Per gram bevatten verse Moringabladeren vier keer zoveel calcium als melk, zeven keer zoveel vitamine C als sinaasappels, drie keer zovele kalium als bananen, drie maal zoveel ijzer als spinazie, vier maal zoveel (pro-)vitamine A als in worteltjes en evenveel eiwit als in eieren. De Moringaboom heeft ook veel voordelen voor zwangeren. In het zuiden van Mali is in 2008 de mogelijkheid onderzocht om de moringa te gebruiken om ondervoeding bij zwangere vrouwen en vrouwen die borstvoeding gaven en hun kinderen te voorkomen of tegen te gaan. Ondervoeding is in Mali nog steeds een groot probleem, jaarlijks worden er meer dan 600 ondervoede kinderen behandeld. Tijdens het onderzoek werden dokters, verpleegsters en verloskundigen getraind om moringapoeder te bereiden en te gebruiken in de bestrijding van ondervoeding. Ook dorpsvrouwen werden getraind in het bereiden van de moringapoeder en het gebruik daarvan in het dagelijks eten.
De vrouwen in het Rahab Centrum leren in de gezondheidslessen hoe ze de poeder kunnen gebruiken en hopelijk geven zij dit geleerde weer door aan andere vrouwen om zich heen. Hartelijke groet van Carina

Sita, de weduwe van nachtwaker Luka

2010-07-10T11:42:00.004Z

Lieve vrienden,
Zo'n 3 weken geleden stond ik ineens oog in oog met Sita, de weduwe van mijn overleden nachtwaker Luka. Sita was vorig jaar februari nog voor het overlijden van Luka in maart 2009 met Luka en de kinderen naar hun dorp vertrokken, zo'n 7 uur uit Bamako. Ik wist vorig jaar al dat bij Sita zelf ook het AIDS virus geconstateerd was. Afijn, begin juni stond Sita met haar jongste dochtertje Nyagali aan mijn poort met de mededeling dat ze teruggekomen was naar Bamako en dat haar andere 3 kinderen in het dorp gebleven waren. Vervolgens vroeg ze mij of ik onderdak en werk voor haar had waarbij ze ook vermeldde dat ze vernomen had dat we ook vrouwen 's nachts opvangen in ons Rahab Centrum. Of zij daar eventueel voor in aanmerking kon komen en ons kon helpen misschien. Wauw, ik was echt even overweldigd. Allereerst, omdat Sita er best goed uit zag waar ik natuurlijk dankbaar voor ben, maar eerlijk gezegd niet had verwacht en ten tweede omdat ze juist nu op de proppen kwam nu we zoveel problemen binnen het leidinggevende team van het Rahab Centrum hebben.
Het was goed Sita te ontmoeten en ik heb haar gevraagd geduld te hebben, veel te bidden en begin juli terug te komen om met mij en de rest van team hierover van gedachten te wisselen. Inmiddels heb ik enkele dagen geleden een andere heftige confrontatie met het echtpaar wat ons centrum runt achter de rug en zeer binnenkort zullen stevige beslissingen gemaakt moeten worden. Ik kan niet in details treden op mijn weblog maar ik ben er behoorlijk kapot van en heb Gods wijsheid en inzicht in deze situatie nodig. Willen jullie meebidden? Bid ook voor de situatie met Sita. Is zij Gods oplossing voor het centrum? Liefs van jullie Carina.

Verschillende activiteiten

2010-07-01T13:37:00.008Z

Deze week staat in het teken van veel verschillende activiteiten die NIET plaatsvinden in de gevangenissen of in het Rahab Centrum.Dinsdag was ik getuige van de opening van een T-shirt fabriek hier in Bamako genaamd " Sababu". Sababu, wat letterlijk "rede tot" of eenvoudig gezegd "doel" betekent is opgezet door een jong Amerikaans echtpaar Dusty en Julia Reynolds.Hun visie is t-shirts te maken met biologische katoen hier uit Mali met arbeiders uit Mali. Vervolgens worden de t-shirts naar de US geëxporteerd voor verkoop al daar.Dusty is een zogenaamde "business as Mission man" en bedrijft dus zending als zakenman!Willen jullie meebidden dat deze nieuwe fabriek een verschil mag maken in Mali en behalve dat het werkgelegenheid creëert ook mensen tot een levende relatie met Jezus zal brengen.Op de foto zie je Dusty en Julia.Verder was ik deze week twee lange dagen in vergadering met het CAMA Mali veldbestuur en worden er momenteel heftige dingen besproken aangaande structuur en samenwerking met de nationale kerk. Graag jullie gebeden voor ons als we in dit proces intens God's leiding zoeken.
Vanmorgen was ik getuige van de doop van twee zonen van andere Amerikaanse collegae.Bijzonder om de openlijke getuigenissen van Loren (19)en Karlin (14)te horen.Op de foto zie je Loren met vader Keith!

Speciale week in het Rahab Centrum

2010-06-22T21:04:00.006Z

We zitten midden in een speciale week in ons Rahab Centrum. Maandag begonnen de vrouwen aan een training die tot en met vrijdag duurt. Deze training heet in het Frans:" transformation de produits agro-alimentaire". Met andere woorden transformatie van producten die van het land en de tuin komen in siropen en sappen.
De vrouwen leren hoe ze van de rode bloemblaadjes van de scherpe Hibiscus bloem een rood alcohol vrij drankje maken wat bissap heet. Ze leren deze week om zowel de sap te maken die je zo kunt drinken als de siroop die veel geconcentreerder is en dus voor het drinken aangemaakt moet worden met water. Ook maken ze gember sap en gember siroop en tamarinde sap en tamarinde siroop.Dit is slechts een greep van de vele producten die deze week een Rahab Center etiket krijgen.Een vermoeiende maar zeer boeiende week en als het allemaal goed lukt zien ze binnenkort hier in Bamako misschien de Rahab producten in de schappen van de supermarkt! Vrijdag geven we nog een feestelijk tintje aan de officieel afsluiting van deze week en zullen de 18 vrouwen die de training met succes gevolgd hebben een certificaat ontvangen en een flesje siroop om thuis uit te proberen. Hartelijke groet van Carina

Vrouwengevangenis en Rahab Ministries

2010-06-16T10:11:00.007Z

Meer en meer komt het voor dat ik Nyagaliba genoemd wordt op straat. Als ik Nyagaliba hoor i.p.v. Nyagali dan weet ik dat degene die mijn naam zegt een vrouw is die in de vrouwengevangenis gezeten heeft. Deze naam stamt nog uit de tijd dat ik 12 kg zwaarder was en de nieuwere gevangenen hebben deze naam gewoon overgenomen!
Het is wel heel triest dat veel jonge meiden die ontslagen worden uit de vrouwengevangenis het niet redden en zo op de straat belanden. Zo kwamen Lea en ik vorige week Biba Diallo weer tegen.Jullie herkennen de naam Biba misschien nog wel uit mijn weblog van 16 september 2009 en 10 oktober 2009. We namen Biba destijds mee uit de gevangenis naar ons centrum, maar binnen een maand ging ze er vandoor het avontuur te gemoed.Op de foto zie je Biba met Lea. Biba was na onze ontmoeting vorige week niet weg te slaan bij ons en Lea had zo met haar te doen dat ze aangeboden heeft om de inmiddels 16 jarige Biba bij haar in huis te laten wonen. Nu is het aan Biba om zelf het initiatief te nemen en contact met Lea op te nemen.Was erg verleidelijk haar direct mee te nemen maar het is beter als ze zelf de beslissing neemt!
Een andere ex-gevangene is Nana. Nana is sinds eind maart uit de gevangenis ontslagen en in april kwam ze op een dag naar ons centrum toe. Vanaf die eerste keer komt Nana ieder vrijdag naar het Rahab centrum om onze bijbel studies te volgen en om samen te bidden. We hebben verschillende goede gesprekken met haar gehad en als team hebben we besloten om Nana een plekje in ons trainingscentrum te geven. Vanaf begin juni komt ze dus dagelijks naar het centrum. Willen jullie meebidden voor Nana en voor Biba? Hartelijke groet van Carina

Praktisch christen zijn

2010-06-08T13:42:00.007Z

Tja lieve lezers, natuurlijk zijn we allen geroepen om getuigen te zijn en te vertellen over de Here Jezus aan anderen.Ook praktische hulp is een zeer goed getuigenis van een Christen. Of je nu een bord soep bij je zieke buurvrouw brengt of je maakt het leven voor een gevangene in de gevangenis van Kati een beetje aangenamer, in de ogen van Jezus is het hetzelfde namelijk " je naaste liefhebben als je zelf ".Zo vonden er 2 kleine verbouwingen plaats in de gevangenis van Kati. Van twee cellen werd het voor gedeelte verstevigd met een extra deur en extra tralies zodat de gevangenen nu ook 's nachts in het voor gedeelte kunnen verblijven. Dit betekent dubbel zoveel ruimte om te slapen voor een groep van 70 gevangenen.Dat leverde natuurlijk wel een glimlach op!Vorige week vervingen we ook al de slechte kwaliteit kranen voor kranen die uit de US gestuurd waren. Onlangs was er een Amerikaanse zakenman op bezoek die het op z'n hart had om goede kranen te sturen. Zo gezegd zo gedaan en nu maar hopen en bidden dat deze inderdaad lang meegaan! Wat voor verschil maken jullie en ik deze week in het leven van de mensen waar we mee omgaan ?
Lieve groet van Carina

Een middag in het Rahab Centrum

2010-06-02T21:04:00.007Z

Gistermiddag was ik, zoals gewoonlijk op dinsdagmiddag in het Rahab Centrum. Op dinsdagmiddag is het centrum open als inloop centrum maar de laatste weken is er niet veel "inloop" geweest. Ik was voorbereid op een kalme middag en had een counseling sessie georganiseerd met Jelika onze 14-jarige die terug naar haar dorp wil.Wel van een kalme middag was geen sprake, van 15.00 tot 18.30 hadden mama Marthe, mijn Malineese collega en ik onze handen vol aan de meiden die langs kwamen. Toen ik aan kwam zaten er al vier meiden te wachten. Om beurten kwamen ze bij ons zitten en deden hun verhaal. Verdrietige verhalen hoor. Om maar eens een voorbeeld te geven. Mariyam van 18 die sinds januari haar school de rug toegekeerd had omdat ze geld in het laatje wil brengen voor haar vier jongere broertjes en zusjes.Moeder is overleden en pa is er vandoor gegaan.Je begrijpt wel dat er niet veel werk te vinden was wat veel geld opleverde en dus belandde ze op de straat.Via andere meiden had ze over ons centrum gehoord en nu kwam ze langs om hulp te vragen.We mochten Mariyam troosten en voor haar bidden. We hebben haar tevens uitgenodigd om terug te komen zodat we nog meer voor haar kunnen betekenen.Aan het eind van de middag hadden we eindelijk tijd om met Jelika te praten, haar een brief voor haar ouders te overhandigen en voor haar te bidden. Bidden jullie mee dat ze echt naar het dorp zal gaan en wat ze geleerd heeft in het centrum in praktijk zal brengen.Thuisgekomen was ik uitgeput maar zo dankbaar.Ik had de laatste weken zo mijn twijfels over de doeltreffendheid van ons centrum en of het niet beter was om de boel voor een bepaalde periode te sluiten! Wat een bemoediging vandaag en wat loop ik toch vaak tegen mijn klein geloof aan! Lieve groet uit Mali van Carina

Terug in Bamako

2010-05-24T12:24:00.006Z

Lieve bloglezers,
Voor wie het nog niet wist ik was buiten Mali op Nederlands en Frans grondgebied de afgelopen drie weken. De grootste reden hiervoor was een bezoek aan mijn moeder en een vakantie voor mijzelf.De eerste week ging ik elke dag op bezoek bij mijn moeder die toen nog in het verpleeg- revalidatie centrum de Samaritaan verbleef.Heb de middelste week genoten van een wandel-retraite in Zuid Frankrijk vlak bij de vestingstad Carcassonne. Deze reis ging uit van Amarant reizen in samenwerking met bezinningshuis de Spil. We waren met slechts tien mensen maar hadden al snel een hechte en open band met elkaar. Ik genoot enorm van de combinatie van stilte in de kapel, lekker doorpraten met elkaar en daarna een stevige wandeling. De temperaturen lieten wel te wensen over maar ja de stevige koele wind was ook wel aangenaam na de extreem hete tijd in Mali.Een bemoedigende en gezegende tijd was het !De laatste week was ik heel veel bij mijn moeder die inmiddels in haar eigen huisje was teruggekeerd. He opstaan en lopen gaat nog steeds zeer moeizaam maar ze heeft een enorme wilskracht. Ze krijgt hulp in de ochtend en avond om kousen aan te doen en er is een douche stoel geplaatst in de douche.Tevens zal ze vanaf deze week eten krijgen van een catering service zodat ze dit alleen maar hoeft op te warmen in de magnetron. Al met al moet ze heel wat inleveren en echt een stap terug doen maar ze is weer in haar eigen huis en dat is zeker een dankgebed waard.Ik ben dus weer terug in Mali en het is goed om weer op de plek te zijn waar de Heer me gesteld heeft. Groeten Carina

Update Moeder Jo

2010-05-08T10:55:00.005Z

Lieve vrienden,
Jullie die mijn weblog volgen zijn op de hoogte van de situatie van mijn moeder Jo.
Na haar val en heup breuk op 26 januari van dit jaar zit er eindelijk een beetje vooruitgang in haar lichamelijke situatie en kan ze voorzichtig weer een paar stapjes lopen. Het revalidatie proces in de Samaritaan zit erop deze week en moeder Jo wil heel graag terug naar haar eigen huisje. Gisteren, vrijdag dus, is met overleg van een ergotherapeut deze beslissing ook genomen. Moeder Jo hoopt op woensdag 12 mei terug te gaan naar haar eigen huis. Het is een twee weken proef verlof en ze zal moeten leren om zich met een triple stoel door haar huisje te bewegen. De komende weken zal het dus duidelijk moeten worden of het zelfstandig wonen nog verantwoord is. Allemaal heel moeilijke beslissingen hoor ook voor ons als kinderen. Je wilt immers als kinderen ook het beste voor je moeder maar het zelfstandig wonen moet wel gaan en verantwoord zijn!We vertrouwen onze hemelse vader ook voor wijsheid voor ons en bidden voor kracht en bescherming ook voor moeder Jo.
Bidden jullie met ons mee ?
Hartelijke groet van Carina

Wel een put, maar water ?!

2010-04-30T12:44:00.008Z

Was deze week weer een dagje in het opvanghuis voor jongens die in de gevangenis gezeten hebben, het Philmon centrum.Sinds de opening van dit centrum, nu ruim 3 jaar geleden, hebben we een water probleem daar. We hebben een put een hele grote en inmiddels ook al wel 12 meter diep.Er komt van alles uit te voorschijn vooral grote rotsblokken maar water ?! Deze weken wordt opnieuw een poging gedaan om 2 meter aan de diepte toe te voegen en zo te ontdekken of er onder de rotsblokken water zit.
Zie op de foto hoe voorzichtig water in beeld komt !!!Willen jullie meebidden dat God overvloedig water zal geven. Geen water betekent geen leven in Mali en dreigt de sluiting van ons centrum !!!
We hebben ook weer een nieuwe ezel in het centrum. Ezel nummer 1 werd gestolen en ezel nummer 2 stierf begin maart nadat hij langdurig ziek was. Nu dus een jonkie die hopelijk goed verzorgd wordt door de jongens. De ezel moet dagelijks de kar trekken met volle jerrycans water die de jongens in het dorp verderop halen.
De Heer is wel aan het werk hoor in het centrum. Zo'n 1 1/2 jaar geleden kwam er een vrouw uit het nabijgelegen dorp naar het centrum, Sylvie die kinderloos was. We hebben toen in de weken die daarop volgden verschillende keren voor haar gebeden en ook dat God haar moederschoot wilde openen. In maart van dit jaar gaf God Sylvie en haar man een mooie zoon die Oumar genoemd wordt. Op de foto zie je dominee Enoc die Oumar in z'n armen heeft en hem opdraagt aan de Here God. Hij is het die leven neemt en leven schenkt.
Hartelijke groet uit Mali van Carina

Hoogtepunten en dieptepunten

2010-04-23T13:10:00.007Z

Dat het leven in Mali in een week zoveel hoogtepunten en dieptepunten kan hebben blijft me verbazen maar ik moet toegeven het houd me wel zeer afhankelijk van de Heer ! Al sinds enige tijd gaat het er moeizaam aan toe in het Rahab Centrum. Het echtpaar Anatole en Angela wat in het centrum bij de meiden woont en leiding geeft blijkt toch niet zo goed te functioneren als we gehoopt hadden. Deze week werden ze bovendien midden in de nacht "gestoord" door een ex-Rahab dame, Nakadi, die met enkele bandieten voor de deur stond en echt kwaad wilde. Oef dit zijn allemaal moeilijke zaken en zeker jullie gebeden en aandacht waard. Nakadi heeft ingang gegeven tot de boze en is in alle staten om Angela en Anatole het leven zuur te maken. Ze gaat naar toverdokters en noem maar op! Te midden van dit dieptepunt gaf Barakisa (zie foto boven) een van de vrouwen die momenteel de training in ons Rahab centrum volgt haar leven afgelopen dinsdag aan Jezus. Samen met Dorcas mocht ik het zondaarsgebed met haar bidden en haar aan onze trouwe God en Vader toevertrouwen. Bidden jullie mee voor een standvastig geloof voor Barakisa en voor wijsheid voor ons die haar begeleiden.
Ook in het dorp van Ne Kone (zie weblog van 15 april) doet de Heer grote dingen. We kunnen zeker van hoogtepunten spreken daar. Salimata, de moeder van de geopereerde Mawa heeft deze week haar leven aan Jezus gegeven en deelt dit zonder schroom aan haar mede dorpelingen. Ook onze kleine Soumaila gaat ziender ogen vooruit en probeert steeds beter om weer op z'n benen te staan. Wauw God is aan het werk mensen. Bidden jullie mee voor geloofsgroei voor Salimata en ook voor de bekering van de ouders van de kleine Soumaila. Bid ook voor kracht, wijsheid, juiste woorden en ook voor gezondheid voor dominee Kaleb Dembele als hij met regelmaat op bezoek gaat bij deze mensen.
Liefs van Carina uit snikheet Mali !

Op zoek naar Ne Kone !

2010-04-15T18:04:00.006Z

Lieve weblog lezers,
Ik was afgelopen dagen in Koutiala voor onze jaarlijkse gebedsconferentie en voor enkele dagen vergadering met het CAMA Mali veldbestuur waar ik deel van uit maak.
Afgelopen zondagmiddag ging ik met collega dokter Saskia de Poel op pad op zoek naar een ex-patiëntje van haar de 10 jarige Ne Koné die afgelopen zomer verschillende keren geopereerd was aan een stoma in het ziekenhuis in Koutiala.( op de foto Saskia en Ne.) Wauw wat een trip en wat mochten we de Heer aan het werk zien. Allereerst waren we ontzettend verdwaald en konden we het dorp waar Ne vandaan komt, zo’n 40 km buiten Koutiala niet vinden. Net op het moment dat we het op wilden geven zag ik een jongen op de fiets die een shirt droeg met het CAMA logo erop en herkende meteen dat hij Christen is. Hij bracht ons bij dominee Mozes die lachend vertelde dat het shirt een mooie identiteits kaart was voor ons, een herkenning van een broeder in Christus. Op zijn beurt had dominee Mozes gehoord over de wonderlijke genezing van Ne Koné en hij kon ons verder helpen. Hij wees ons de weg en gaf ons een telefoonnummer van een andere dominee, Kaleb Dembele. De Heer bracht dominee Kaleb bij ons en zo ging het avontuur verder. Dominee Kaleb ging met ons mee in de auto en bracht ons bij het dorp Tiarankasse dugu waar Ne en haar familie wonen. Op verzoek van dominee Kaleb bezochten we ook een ander jongetje, Soumaila van een jaar of 4/5. Deze jongen is 2 jaar geleden ernstig ziek geweest waarbij hij waarschijnlijk hersenletsel gehad heeft en sindsdien niet meer kon praten, lopen en zelfs zijn hoofd optillen. Ook heeft ie dagelijks meerdere epileptische aanvallen. Dominee Kaleb had enkele weken zeer specifieke voor deze jongen gebeden en sindsdien kon hij weer z’n hoofd optillen en was er duidelijk verbetering. We mochten die zondagmiddag opnieuw voor Soumalia bidden en beloofden om dinsdag terug te komen met medicijnen tegen de epileptische aanvallen. Vervolgens kwam een moeder met een baby aanzetten met een grote tumor in de nek en dokter Saskia besloot moeder en dochter mee te nemen voor een operatie in het ziekenhuis in Koutiala. Op de terugweg in de auto legde dominee Kaleb het hele evangelie uit aan de moeder en Saskia en ik waren getuigen van een geweldig gesprek tussen dominee en moeder Salimata. Maandag werd het kind succesvol geopereerd in het ziekenhuis en dinsdagmiddag gingen Saskia en ik terug naar het dorp , nadat we opnieuw dominee Kaleb opgepikt hadden. Het was opnieuw duidelijk dat God nog steeds een God van wonderen is. We waren getuigen van een duidelijke verbetering in de gezondheid van Soumaila en het evangelie klonk opnieuw zeer duidelijk in het dorp van Ne Koné.
Wat een bemoediging om God zo aan het werk te zien ondanks ons vaak zo “ongeloof” dat God wel degelijk onze gebeden verhoort en ons nog steeds letterlijk en figuurlijk de weg wil wijzen. Wat een les in geloof ook weer voor mij !
Groeten van Carina

De Heer is waarlijk opgestaan !

2010-04-07T09:40:00.005Z

Wat een feest was het afgelopen zondag toen 3 jongens van het Philemon centrum gedoopt werden. Sinds vrijdag waren ze al te gast bij verschillende gemeente leden van dominee Siaka Koeta.En zondagmorgen was het zover. Samen met 22 anderen werden de jongens gedoopt. Eerst was er tijd voor veel aanbidding en lofprijzing en daarna hield Siaka Koeta een geweldige Paas preek gebaseerd op 1 Cor 15 dat zonder de opstandig ons geloof geen inhoud heeft maar juist doordat de opstandig plaats gevonden heeft ons geloof een sterke fundering heeft en er kan geen andere religie tegen ons op. Daarna gingen we naar buiten waar een soort kleine container stond die met water opgevuld was. Een voor een gingen de dopelingen te water en zo dus ook onze Amadou, Boucar en Jean CLaude.Op deze foto zie je Amadou met z'n stralende lach net uit het watergraf Na afloop was het eten met elkaar en natuurlijk samen een groepsfoto.
Je ziet Dominee Siaka Koeta met de 3 jongens op de foto. Bid dat de jongens blijven groeien in hun geloof en het geestelijke voedsel willen uitdelen aan anderen om hun heen.Groeten Carina

Bintu !

2010-03-31T11:46:00.008Z

Lieve vrienden,
Er zijn regelmatig van die momenten dat ik denk:Wat voor een verschil maakt Rahab Ministries hier eigenlijk in Mali ? Waar doen we allemaal voor ? Meestal zijn dat momenten waarop ik Carina, mens van vlees en bloed, wil opgeven en kijk op de omstandigheden in plaats van op de Heer die alle omstandigheden in handen heeft.
Wat een zegen dat Rahab Ministries bestaat!
Neem nou Bintu Traore. Ik heb jullie verschillende keren over haar verteld in oudere weblogs. We hebben Bintu's lichaam gisteren begraven maar haar ziel is bij haar Heer en Heiland.
Ik ken Bintu sinds begin 2007 toen ze zich in de vrouwengevangenis bevond. Bintu kwam in januari 2008 vrij en had geen plaats om te gaan. We hebben haar toen in februari binnen ons programma van Rahab Ministries geaccepteerd. Bintu was een gezellige rustige meid binnen de groep en zeer leergiering. Ze leerde al snel vele dingen met naald en draad. Ook op geestelijk gebied constateerden we grote belangstelling. Wat een vreugde was er in ons centrum toen Bintu in Augustus 2008 de Here Jezus in haar hart toeliet. In december 2008 zat haar tijd in ons centrum erop en Bintu was klaar om het leven in de maatschappij weer aan te kunnen. Ook had ze zich inmiddels bij een van de prostestante kerken in Bamako aangesloten. Eind januari 2009 kwam ze terug op een vrijdag morgen in ons centrum om samen met ons de Heer te loven en te prijzen.Het viel me toen op dat Bintu plotseling een stuk magerder was en de blik in haar ogen beviel me niet. Tijdens een persoonlijk gesprek heb ik haar bemoedigd om een AIDS test te doen en haar de middelen daarvoor gegeven. Begin februari kwam ze terug en zei dat het geen AIDS was. Ik vertrouwde haar en was al lang blij en liet het los. Zo verloor ik een beetje contact tot ze in juli 2009 op een ochtend weer in ons centrum kwam. Ze zag er beter uit en kwam een foto van haar doop laten zien (zie weblog van 29 juli ).Prijs de Heer, Bintu was nog steeds op het goede pad. Zo midden november 2009 kruiste onze paden weer toen Bintu erg ziek was. ( zie weblog van 20 november 09).Een paar dagen later was ik erbij toen de AIDS-test gedaan werd en ze direct op AIDS-remmende medicijnen gezet werd. Maar het virus was reeds in zeer gevorderde staat aanwezig in haar lichaam. Toch leefde Bintu weer op voor enkele maanden en was weer instaat om naar de kerk te gaan.
Maandag 29 april 2010 kreeg ik een telefoontje, Bintu is uit haar lijden verlost en op 33-jarige leeftijd naar haar Heer en Heiland gegaan !

Lange dagen en vele bezoekers !

2010-03-25T14:41:00.010Z

De afgelopen dagen waren zeer lang met veel mensen om me heen maar ook met veel zegeningen.Vorige week donderdagnacht kwamen Arjan en Rozemarijn en hun kinderen hier aan in Bamako. Vooral in het weekend ben ik veel met hen opgetrokken. Arjan en Rozemarijn zitten op de Cornerstone bijbelschool in Nederland en bereiden zich voor op een toekomstige bediening in de zending. Op bovenstaande foto zie je hun prachtige drie-jarige zoon Sanne snoepjes uitdelen aan aan groepje kinderen.Op bijgaande foto zie je Sanne stoeien met zijn 8 maanden oude zusje Maartje. Een mooi stel ! Momenteel zijn ze voor 10 dagen in Niena wat wij hier de bush noemen. Ze zijn bij een Amerikaanse echtpaar en hopen zo ook daar meer wegwijs te worden in het leven in Mali en te genieten van de mooie dingen die de Heer doet in Mali. Bid voor goede gezondheid voor het hele gezin en energie in de hitte in Mali.
Zondagmiddag tot gisteravond was ik verantwoordelijk voor 6 Amerikanen die behoren bij een CMA kerk die Daybreak heet. Heb enorm genoten om ze mee te nemen naar verschillende onderdelen van mijn werk zoals: Het Philemon centrum , de mannen gevangenis in Kati en het Rahab Centrum. Hier het Daybreak team op de foto met de jongens van Philemon.Ook brachten we een bezoek bij de Nigeriaanse Jessica ( zie blog van 19 februari )om voor haar te bidden en haar te bemoedigen met mensen die de Engelse taal spreken !
Dank de Heer voor teams als Daybreak die zeer gemotiveerd naar Mali komen. Ze financieren projecten, bieden een helpende hand terplekke in Mali waar kan en bovenal ze motiveren hun kerk om voor ons hier in Mali te bidden. Hier op de laatste foto Mel van het Daybreak team met Jessica uit Nigeria !
Lieve groet van Carina

Afrikaanse vrouw als pop !

2010-03-16T13:11:00.006Z

Lieve vrienden,
Was vanmorgen in ons Rahab Centrum waar de vrouwen zeer intensief aan het poppen maken zijn. Onze model van Afrikaanse vrouw met baby op haar rug als pop is zeer geliefd bij vooral mijn Amerikaanse collegae. We krijgen veel bestellingen voor deze poppen. Als we deze poppen maken en verkopen komt er wat geld in het laadje om zo bij te dragen aan de enorme maandelijkse kosten van ons centrum.
We hebben deze maand 4 nieuwe vrouwen aan het trainingsprogramma van het centrum toegevoegd nadat we eind februari 5 anderen op eigen benen gezet hebben. Deze nieuwe vrouwen leren de verschillende technieken van de achtergebleven groep. Zo wordt deze nieuwe groep getraind en leren ze verschillende technieken. Willen jullie meebidden voor de 4 nieuwe vrouwen ? Hun namen zijn Sita, Satha, Barakisa en Chantal. Bid dat ze vooral mogen zien dat ze van waarde zijn in God's ogen en dat ze meer in hun mars hebben dan hun lichaam verkopen. Op de laatste foto zie je Chantal die een jurk op de pop bevestigd.
Hartelijke groet van Carina uit warm Bamako !

Extreme hitte in Mali

2010-03-08T17:00:00.008Z

Lieve weblog lezers,
De hitte is dit jaar vroeg gearriveerd in Mali en dus vertrouwen we er maar op dat de regens ook vroeg gaan komen! Om 14.30 vanmiddag wees de thermometer 46,9 graden aan in de zon en 42 in de schaduw !Mijn hond Bandit vind het ook allemaal maar erg heet. Toen hij me vanmiddag met de bloemengieter zag kwam hij er heerlijk onderstaan en nestelde zich daarna heerlijk in een nat hoekje in de tuin in de modder !Nu even serieus en ik neem jullie mee naar de hitte in de gevangenis van Kati.Afgelopen vrijdagmiddag overleed daar een 22-jarige ondervoede knul als gevolg van ondervoeding en extreme hitte. Vanmorgen was ik samen met twee anderen van het team wat onder de gevangenen werkt in het kantoor van de grote baas om toestemming te vragen of een deel van de jongens in de gevangenis van Kati in de nacht op de buiten verranda mag slapen zodat ze meer lucht hebben en meer ruimte. Er wordt deze week over het besluit op hoog niveau vergaderd en wij als team willen proberen om de tralies van de buitenverranda alvast te verstevigen zodat uitbraak vermoeilijkt wordt. Bidden jullie mee voor de goedkeuring van deze aanvraag ? In cel 1 en 2 zitten respectievelijk 72 en 75 gevangenen.Deze jongens ZITTEN letterlijk als haringen in een ton van 18.h00 tot 6.h00 in de ochtend.Liggen is niet eens plaats voor !
Warme groet uit Mali van Carina

Terugblik op deze week

2010-02-26T14:11:00.007Z

Lieve weblezers,
Wauw wat een weekje met veel verschillende activiteiten. Laten we eens even terugblikken samen. Afgelopen maandag stond in het teken van ontrust in Bamako en problemen voor mij om thuis te komen. Een politie man had een bush taxi chauffeur doodgeschoten en dit werd hem niet in dank afgenomen. Gevolg.. alle taxi chauffers in staking, geen politie op de wegen en drommen ja letterlijk duizenden agressieve mensen op de straten die alles wat ze tegen kwamen vernielden. Kostte mij 1 uur en 10 minuten om van ons centrum thuis te komen, een trip die ik normaal in 15 minuten kan doen.
Dinsdag stond in het teken van werk bij mij thuis. Daar de temperaturen overdag al oplopen boven de veertig graden heb ik rieten matten op mijn dak laten leggen om zo de temperatuur in mijn huis met 4 graden te verlagen. Het is momenteel in de avond 31 graden in mijn huis in plaats van 35 !
Woensdag was ik jarig en heb ik bijna de gehele dag doorgebracht in de mannen gevangenis van Koulikoro. Boeiend om op je verjaardag 150 stukken zeep weg te geven en ook letterlijk 150 glimlachen te ontvangen.Hoogtepunt was het weerzien van gevangene Mari, hier op de foto met dominee Isiaka. Mari is eind 2007 gedoopt in deze gevangenis maar door een ontsnappings poging is hij 2 jaar vastgezet in een donkere cel. Vandaag weer in de buitenlucht en hij zag er goed uit. In de avond een dineetje gehad bij twee zendelingen met als toetje ijs met aardbeien !
Donderdag gewoon lekker gewerkt in de ochtend en daarna een vrije middag genomen en samen met een vriendin een middagje gerelaxt bij het zwembad.
Vrijdagmorgen stond in het teken van afscheid nemen in ons centrum van 5 vrouwen. Na de bijbelstudie en gebedstijd was het tijd voor de diploma uitreiking en natuurlijk hebben we een heerlijk flesje ijskoude limonade verorberd. De week is nog niet om, zo meteen naar de vrouwengevangenis. Moet we wel even op 45 graden voorbereiden !! Oeps !
De mooiste gebeurtenis en absoluut het beste kado voor mij deze week was het feit dat mijn moeder Jo ontslagen is uit het ziekenhuis en nu in de Samaritaan verblijft voor revalidatie. Stil een lange weg te gaan maar ze blijft de moed erin houden.
Wat een week, en wat een geweldige God hebben we !
Lieve groet van Carina

Op bezoek bij de Nigeriaanse Jessica

2010-02-19T15:33:00.006Z

Deze week bracht ik een bezoek bij de Nigeriaanse Jessica. Jessica runt een huis voor straatjongens en ontving financiële hulp uit Nederland. Met dit geld hebben we 20 afwasbare matrassen gekocht voor de jongens. Woensdagmorgen werden de matrassen afgeleverd, een waar feest dus ! Dagelijks zo rond het avond uur komen de jongens bij Jessica aangelopen met hun “lege” tomatenblikken waarmee ze de straten afgebedeld hebben. Jessica geeft ze een warme maaltijd, de kans om zich te wassen en verder kunnen ze die avond in Jessica’s shelter blijven. Ze kunnen naar verhalen uit de bijbel luisteren, een DVD bekijken en daarna lekker indutten. Vanaf nu dus op een echt matras en niet meer op een mat op de grond. In de ochtend krijgen ze nog een stuk brood en een kopje thee of chocomel voordat ze er weer vandoor gaan ! Hoe ik Jessica ken ? Wel als er een meisje bij Jessica aanklopt die hulp nodig heeft dan verwijst ze haar door naar ons Rahab Centrum. En andersom als ik een jongen op straat tegenkom die nog niet de leeftijd voor het Philemon Centrum bereikt heeft dan breng ik hem bij Jessica. Zo werken we samen en proberen we God’s liefde te laten zien aan hen die op straat leven. Bidden jullie mee dat Jessica’s jongens huis en het Rahab centrum een verschil mogen maken in het leven van velen hier in Bamako !
Jessica staat hier op de laatste foto voor een stapel gloednieuwe matrassen. Hartelijke groet van Carina uit warm Mali !

Zeep en nog eens zeep

2010-02-13T14:34:00.012Z

Lieve mensen,
Afgelopen week hebben we na lange tijd weer eens zeep gemaakt in het Rahab centrum.
De vraag kwam van de vrouwen die in ons trainingscentrum komen. Ze hadden vernomen dat we voorheen zeep maakten en wilden deze techniek ook graag onder de knie krijgen. Na de prijzen voor de grondstoffen op de markt bestudeerd te hebben leek het ons een goed initiatief om weer zeep te gaan maken. Het is en blijft een produkt met een grote afzet markt in Mali zelf. Iedere Malinees heeft zeep nodig om de afwas te doen, hun kleren te wassen en zichzelf te wassen. Dus als het produkt ene goede kwaliteit heeft en de kosten beperkt kunnen blijven dan is zeker de moeite waard dat de vrouwen deze techniek beheersen. Het was een succes met heerlijk ruikend zeep en redelijk mooi van vorm. Zie bijgevoegde foto's!
Groeten Carina

Afscheid

2010-02-05T19:31:00.002Z

Lieve webloglezers,
Deze week stond in het teken van afscheid en wel op hele verschillende manieren.
Op donderdag was ik met verschillende vrouwen van het Rahab Centrum op de begravenis van weduwe Fanta Dembele. Fanta overleed woensdag op 47-jarige leeftijd. Fanta was sinds Augustus 2009 onze alfabetiserings leerkracht. Bovendien onderwees ze de vrouwen op een krachtige manier aangaande andere onderwerpen zoals: " gezond eten " hygiene" opvoeding van de kinderen enz. Het half jaar dat Fanta in ons midden was heeft ze op mij en de vrouwen in ons centrum veel indruk gemaakt. Haar persoonlijke relatie met de Heer straalde van haar af en was duidelijk te horen in haar lesgeven. Ondanks dat Fanta wist dat ze al enkele jaren AIDS had bleef ze tot het laatst toe vol vuur voor haar Heer en Heiland. Bid voor troost voor de vier kinderen van Fanta. Twee wonen er nog thuis in de leeftijd van 15 en 17 jaar ! Op de foto zie je Fanta die een afbeelding laat zien van vitaminenrijk voedsel.
Dinsdag namen we afscheid van Aya in het Rahab Centrum samen met " kleindochter" Mam. We hadden een klein afscheidsfeestje voor Aya georganiseerd en ik mocht haar bemoedigen met de woorden van Johannes 15: 7 " Aya indien je in Hem blijft en Zijn woorden in je hart, vraag wat je wilt en het zal je gegeven worden" . Een prachtige belofte maar wel met voorwaarden !! Daarna was het tijd voor een terugblik van 10 jaar vriendschap en samenwerking en natuurlijk voor een flesje limonade met een stuk cake ! Vanmorgen is Aya vertokken !Bid voor een gezegende reis voor Aya ,dat ze diep contact met haar moeder mag hebben en zal genieten van haar echte kleindochter die in November geboren is.
De zegen !

Moeder Jo in Nederland !

2010-01-29T19:18:00.003Z

Lieve bloglezers,
Deze keer wil ik jullie meenemen ver van Mali vandaan naar Nederland.
Afgelopen dinsdag 26 januari is mijn 80-jarige moeder Jo gevallen. Ze was met haar scootmobiel bij de supermarkt en wilde haar stok pakken om een paar stappen te maken maar helaas is ze daarbij onderuit gegaan en op haar goede heup gevallen. Met als gevolg een gebroken heup! De ambulance heeft haar met mijn schoonzus Annet erbij in het ziekenhuis in Dirksland afgeleverd.Ze is pas de volgende dag op woensdagmiddag geopereerd aan een gecompliceerde breuk. Er is een pin in gezet en ze heeft dus deze keer geen nieuwe heup gekregen. Moeder Jo is erg moedig zoals altijd maar wel in veel pijn. Ze kan niets en mag totaal niet op haar been staan op dit moment.Er zal na de ziekenhuistijd een plaats gevonden moeten worden om te revalideren. Dan is er de vraag of ze terug naar haar eigen bejaardenwoninkje kan waar ze sinds april 2008 woont en zo van geniet !
Lieve vrienden ik wil jullie vragen voor genezing,moed en kracht voor moeder Jo te bidden. Dat ze niet ontmoedigt zal zijn maar van dag tot dag in Zijn kracht mag leven. Bid ook voor mijn broer Jan en schoonzus Annet die bij dit soort dingen altijd direct op de bres staan en veel werk verzetten. Bid ook voor rust en vrede voor mij, ik vind het moeilijk dat ik in dit soort situaties ver weg ben en niet te hulp kan schieten.
Op de foto moeder Jo en Carina tijdens mijn verlof in beter dagen !
Groeten uit Mali !

Aankomende reizen

2010-01-20T19:51:00.009Z

Aankomende vrijdag 22 januari hoopt Angela Seke voor 2 weken naar Kinshasa in Kongo te gaan. Zoals ik schreef in mijn vorige weblog heeft Angela haar familie de afgelopen 9 jaar niet gezien. Mede door het overlijden van haar zwager was Angela de afgelopen twee weken zeer ontdaan. De Heer heeft mijn gebeden verhoord en financieel de mogelijkheden gegeven om een vliegticket voor haar te kopen. Ik weet dat deze twee weken haar heel goed zullen doen en haar ook vernieuwde kracht zal geven voor het werk in Mali. Bid met mij mee voor goede en gezegende vluchten voor haar. Bid ook voor kracht en flexibilteit voor haar man Anatole en hun dochters Daniella en Carina.Op de bijgevoegde foto zie je de familie Seke. Jammer genoeg moet ik ook vermelden dat Yaye en de kleine Musa niet meer in ons Rahab centrum wonen.Yaya heeft op een avond begin januari de benen genomen en we hebben geen idee waar ze is. Heel verdrietig allemaal vooral voor de kleine Musa.
Colleage en vriendin Aya Doukoure heeft ook te kennen gegeven dat ze voor goed terug wil naar haar familie in Ivoorkust. Jullie die mij goed kennen en sinds mijn Ivoorkust jaren volgen weten dat Aya en ik al jaren bevriend zijn. Aya wil graag bij haar oude moeder en zoon Soufiana en kleindochter zijn!! Ja ja Aya is sinds enkele maanden oma geworden en kan bijna niet wachten om de kleine te verwennen.Een zeer goede beslissing mijns inziens maar Aya zal zeker gemist worden hier in Mali. Bid voor een goede afronding voor Aya voor haar taken hier in Mali.Bid dat de Heer ook voorziet in wat ze nodig heeft om begin februari naar Ivoorkust te gaan. Op de foto's zie je Aya met Bintu die trouwens weer aardig op de been is sinds ze de AIDS-remmende medicijnen slikt. Op de andere foto zie je Aya een bijbelverhaal vertellen aan een groep kinderen. Hartelijke groet van Carina.

In Koutiala

2010-01-13T08:50:00.003Z

Lieve weblog lezers,
Ik schrijf dit berichtje vanuit Koutiala, een plaats zo'n 5 uur rijden van Bamako vandaan waar een groot vrouwen- en kinder ziekenhuis staat waar veel van mijn collega werken.Ik ben hier om een Amerikaanse collega te begeleiden die 12 jaar op het zendingsveld gewerkt heeft maar door problemen terug gegaan is naar de US.Ze is nu voor 2 weken terug in Mali om een goede afsluiting te hebben van haar tijd als zendelinge. Samen ontmoeten we veel mensen zowel blanken als Afrikanen om zo met Gods hulp verstoorde relaties weer te herstellen.Gedurende deze tijd probeert ze ook al haar "spullen" te verkopen en/of weg te geven.Geen gemakkelijke dagen maar ik ervaar dat de Heer aan het werk is en dat het voor mijn persoonlijk ook goed is om nog even niet fulltime terug te zijn in mijn ministry in Bamako.
Willen jullie ook bidden voor Angela en Anatole Seke, het echtpaar wat leiding geeft aan het Rahab Centrum. Vorige week overleed een zwager van Angela en dit heeft haar nogal diep geraakt. Ze zou graag naar Kongo Kinshasa vliegen om de familie, vooral haar oude vader, na 9 jaar weer te zien. Willen jullie meebidden met mij voor fijngevoeligheid, wijsheid en financiële mogelijkheden in deze situatie.
Lieve groet van Carina

Even er tussen uit !

2010-01-01T17:12:00.009Z

Lieve vrienden, allereerst op deze eerste januari 2010 wil ik jullie allemaal een heel gelukkig, gezond en vredevol 2010 toewensen. Als je dagelijks vertrouwt op Hem dan kan het jaar 2010 niet stuk wat het ook gaat brengen!

Ik was de afgelopen week er even een paar dagen tussen uit samen met collega en vriendin Saskia en haar nederlandse gast Nienke. We waren in Selingue, zo'n kleine 2 uur buiten Bamako, in een hotelletje bij een prachtig meer. Even lekker het werk achter je laten, genietenen van rust,een lekkere wandeling,lezen van een goed boek, luisteren naar opbeurende praise muziek of zelf zingen met de gitaar. Genieten van zon en van water waarin gezwommen kan worden. Genieten van goede gesprekken met elkaar en van extra tijd met de Heer. Prachtige zonsondergangen daar in Selingue en natuurlijk overal spelende en lachende kinderen die wel een babbeltje met een blanke willen maken zeker als deze blanke nog goed Bambara blijkt te spreken ook !
Op oudejaarsdag oliebollen beslag gemaakt en een 60-tal oliebollen gebakken om uit te delen aan verschillende amerikaanse collegae en om zelf van te smullen natuurlijk. Al zeg ik het zelf ze waren heerlijk.
Groeten van Carina

Gezegende Kerstdagen

2009-12-25T12:30:00.002Z

Lieve vrienden,
Op deze eerste Kerstdag wil ik jullie allemaal hele Gezegende Kerstdagen en een heel gezond en voorspoedig 2010 toebidden.
" Een kind is ons geboren, een Zoon is ons gegeven en de heerschappij rust op Zijn schouder en men noemt hem Wonderbare Raadsman, Sterke God, Eeuwige Vader". Jesaja 9:5
Hartelijke groet van Carina

Kerstfeest en nog eens Kerstfeest !

2009-12-21T14:23:00.007Z

Lieve bloglezer,
De eerste Kerstfeesten zitten erop en het is fantastisch mooi om te zien hoe de Malinezen genieten van aandacht, een kadootje, een maaltijd samen en hoe aandachtig ze naar het Kerstverhaal luisteren. Het is iedere keer weer mooi om hun ogen te zien glinsteren als ik mag vertellen wat in Lukas 2:10 staat " het goede nieuws dat de HELE mensheid met grote vreugde zal vervullen. Kerstfeest is niet alleen voor de Christenen maar voor IEDEREEN. De redder van de wereld is gekomen voor een ieder, blank,geel en zwart! Donderdag begonnen we met de vrouwengevangenis. Een bijzondere viering hadden we daar.De directrice, die streng moslim is, was er de hele tijd bij en zette mij in het zonnetje door me een prachtig bogolankleed ( sprei voor een bed)te geven wat door de vrouwen in de gevangenis zelf gemaakt was! Vrijdag was het Kerstfeest in ons eigen Rahab centrum en hebben we met elkaar genoten van veel liederen zingen ter ere van God. Je ziet me op de foto met Yaye en de kleine Musa die inmiddels 5 weken oud is !
Zondag was ik voor een groot deel in de bush bush bij ons centrum Philemon. Daar hebben we een evangelisatie actie gedaan. Vierhonderd folders verspreid en 500 snoepjes aan de kinderen. Daarna samen de de jongens in het centrum gegeten. Vrouwen met vrouwen en mannen met mannen en natuurlijk met de rechterhand in de gezamelijke pot.(zie foto)
Vanavond naar de vrouwen op de straat en dinsdag en wiensdag opnieuw twee grote gevangenissen op het programma. Bidden jullie mee daar in besneeuwd wit Nederland ?
Carina

Uitvoering van de Messiah !

2009-12-13T20:30:00.008Z

Vandaag was het zover. De uitvoering van de Messiah van componist Handel. Bekend van " For unto us a Child is born" en natuurlijk het Halleluja koor. Weken lang hebben we geoefend en vandaag was de uitvoering. Ik zong mee in het koor wat 30 leden telde en mocht ook 2 solo's ten gehore brenge. Ruim driehonderd mensen waren op het concert afgekomen en dat was geweldig. Er waren kleine schoonheidsfoutjes maar over het algemeen klonk het zeer goed ! Het hoogte punt voor mij echter was na afloop.Ik had verschillende mensen van een wandelgroep uitgenodigd waar ik op zaterdag vaak mee wandel. Deze mensen zijn blank en werken vaak voor een Ambassade of andere hulporganisatie hier in Mali. Een dame van deze groep kwam in tranen op me af en zei: "Carina,jij gelooft echt in wat je zingt he ? ".Dat was een openingszin voor een goed gesprek met haar en ik kon echt van mijn geloof getuigen tegen haar. Dank u Heer voor de Messiah en dank jullie die voor dit concert gebeden hebben.
Op de eerste foto zie je me na afloop van het concert met twee CAMA collegae die ook meezongen in de Messiah.
Lieve groet Carina

Voorbereidingen voor de Kerstmarkt

2009-12-08T13:26:00.007Z

Zowel de jongens in het Philemon centrum, het opvanghuis voor mannelijke ex-gevangenen als de vrouwen in het Rahab centrum zijn sinds begin november druk bezig om allerlei artikelen voor de Kerst te fabricieren. Er worden hier in Bamako verschillende Kerstmarkten georganiseerd en deze worden druk bezocht door de blanke expat mensen die altijd op zoek zijn naar presentjes voor de Kerst. Vorige week was ik zelf weer een keer bij de jongens in het Philemon centrum en was verrast door de goede sfeer die er heerst. De nieuwste leider Samuel Coulibaly, een op leeftijd zijnde dominee die weduwenaar is, houdt van de jongens en dat is merkbaar.Er heerst een familie sfeer van vertrouwen en respect.De houding van Boubacar, Jean Claude en Amadou ,de drie jongens die in het centrum wonen,is goed en de jongens genieten van het werk op de door een fiets aangedreven figuurzaag.
Bijgevoegde foto's geeft een goede impressie van de jongens in hun atelier en de artikelen die ze maken ! Afgelopen zaterdag was de eerste Kerstmarkt.Op de foto zie je mij naast een boom vol met onze kerstartikelen.
Groeten Carina

Vijf koeien voor Tabaski

2009-11-30T14:35:00.007Z

Tabaski of te wel het offerfeest is wel een klein beetje te vergelijken met de Kerstdagen in Nederland. Groot feest, gezelligheid en elkaar verwennen.Afgelopen zaterdag was het Takbaski hier in Mali. Wat doet men op zo'n dag ? Eerst gaat iedereen opgedoft in nieuwe kleren naar de moskee om te bidden. Velen zitten ook rondom de moskee omdat er geen plaats genoeg is. Vervolgens wordt er op straat voor hun huis een schaap voor de familie geslacht en daar waar geld is wordt een koe geslacht.Dan wordt er uitbundig gegeten en later op de middag gaat men " nieuwjaar" wensen bij familie en vrienden en de rest van het eten brengen.
Laat me jullie vertellen over mijn vijf koeien! Nee het is niet mijn bruidschat er zijn geen kapers op de kust laat me jullie gerust stellen. Samen met twee Afrikaanse collegae klopte ik vorige week aan de deur bij een organisatie " Islamic Relief". Zoiets als World Vision die humanitaire projecten hebben maar deze organisatie is arabisch en 100 % moslim. We zochten hulp voor onze Kerstfeesten in december. Hier konden ze geen gehoor aan geven maar ze waren wel bereid om voor hun grote feest Tabaski dus vijf koeien aan ons te geven voor ons werk onder de gevangenen. Zo gezegd zo gedaan. Afgelopen vrijdag konden we de vijf koeien ophalen en bij vier gevangenissen afleveren. Voor onze neus werden ze geslacht. De vijfde is geslacht en ligt in een vrieskist ergens in Bamako te wachten op het Kerstfeest.

Op bezoek bij Bintu !

2009-11-20T15:59:00.004Z

De begeleiding en counseling van ex-Rahab vrouwen neemt een belangrijke plaats in binnen het werk van Rahab Ministries. In mijn weblog van 29 juli " in voor- en tegenspoed" vertelde ik jullie over Bintu. Ik schreef het volgende : " Bintu is op het goede pad terecht gekomen en heeft mede door de steun van Rahab Ministries de prostitutie de rug toe gekeerd. Ze gaat trouw naar de kerk en heeft een levende relatie met de Here Jezus". Dit is nog steeds zo gelukkig alleen wist ik op dat moment van schrijven niet dat bij Bintu enkele maanden daarvoor AIDS geconstateerd was. Tijdens een counseling gesprek met haar in de maand september heeft ze me dit slechte nieuws toevertrouwd. Gisteren was ik met Aya en Angela bij haar thuis op bezoek. Op de foto kun je wel zien dat Bintu inmiddels vel over been is en dat de ziekte haar als het ware opeet. Ik werd er weer eens bij bepaald hoe verschrikkelijk AIDS is en hoe belangrijk het is dat we als Rahab team door blijven gaan om de meiden die in de prostitutie werken te waarschuwen voor deze verschrikkelijke ziekte.
Bintu is inmiddels te zwak om zelf nog naar ons centrum te komen en dus hebben we haar gisteren beloofd om iedere week naar haar toe te gaan om samen te bijbel te openen en te bidden. Bidden jullie mee voor Bintu dat ze in dit alles de rust en zekerheid in haar Heer zal vasthouden ! Groeten Carina

Weer een baby in het Rahab Centrum !

2009-11-13T14:11:00.005Z

Gisterochtend heeft onze Yaye een prachtige zoon gekregen.(zie foto) Zijn naam is Musa Coulibaly. Musa is Bambara voor Mozes. Yaye heeft een zware week achter de rug omdat de bevalling niet echt op wilde schieten. Woensdagavond zag het er zelfs na uit dat een keizersnee niet uitgeloten was. Toen Yaye dat hoorde, zo rond 20.00, is ze begonnen om elke 5 minuten hetzelfde korte gebed uit te spreken. " Heer, help me en vergeef a.u.b mijn zondige leven!" Om 1.00 donderdagochtend heeft de voedvrouw de kleine Musa met hulp van een vacuum pomp op de wereld gezet. Prijs de Heer, Hij heeft de gebeden van Yaye direct beantwoord. Inmiddels zijn we 40 uur later en ik vraag jullie om voor Yaye te bidden. De borstvoeding wil nog niet erg op gang komen en Yaye zelf heeft veel pijn in haar onderbuik en is lichamelijk nog behoorlijk zwak. Bid dat er geen ontsteking zal ontstaan daar waar ze ingeknipt is ! Bid ook voor overvloedige borstvoeding.
Dan ook gelijk een update aangaande Kajatou en haar kleine baby Mawa. Ik vertelde over haar in mijn weblog van 25 okt. Kadajtou is uiteindelijk slechts enkele dagen bij ons gebleven. Een familie lid die op de hoogte van de bevalling was gebracht kwam haar halen.Vanwege Kadjatou's drugsgebruik is de familie bang dat ze het kind in de steek zal laten en ze vonden het daarom beter om haar en Mawa bij ons vandaan te halen. Of dit de echte reden is zullen we nooit weten ! Andere geruchten gaan dat de familie streng moslim is en niet wil dat Kadjatou onder het dak van christenen verblijft.Ik weet alleen dat de Heer Kadjatou letterlijk op mijn pad bracht en dat we zo een geweldige kans kregen om haar de liefde van de Heer te laten ervaren.
Blijven jullie meebidden voor Kadjatou en Mawa !
Groeten Carina

Gevangenis in Koulikoro

2009-11-05T19:05:00.007Z

Woensdag was ik weer eens een keer met het team in de mannen gevangenis in Koulikoro.
Het is altijd weer een hele toestand om er te komen. Het ligt maar 60 km buiten Bamako maar je moet eerst de hele stad Bamako door rijden om op die weg te komen. En dat in een stad als Bamako !! Na 1 uur en 45 minuten kwamen we dan toch op de plaats van bestemming. Helaas kon onze dokter uit Bamako niet mee dus lieten Anatole en ondergetekende onze dominee Koeta alvast achter in de gevangenis en reden we door naar het ziekenhuisje in Koulikoro op zoek naar dokter Kone die ons wel meer uit de brand hebt. Een dik uur later kwamen we met dokter en al bij de gevangenis aan en kon het echte werk beginnen. Koeta had inmiddels een lijst van de zieke gevangenen gemaakt en ik zag uit mijn ooghoek een rij namen genummerd tot 37. Anatole nam de lijst over en ging met dokter en een grote doos medicijen de ene kant op terwijl Koeta en ik achter de tralies gingen voor de komende twee uren. Twee fantastische uren. Samen met de jongens zingen, ze bemoedigen met God's woord en Koeta deelde opnieuw een deel van zijn getuigenis hoe hij ooit zelf in de gevangenis gekomen was maar vooral wat er met hem in de gevangenis gebeurd was. Koeta gaf zijn leven aan de Heer in de gevangenis en werd zelfs gedoopt. Na zijn vrijlating heeft hij zijn leven in dienst van de Heer gesteld en is de opleiding tot dominee gaan doen.
Velen waren onder de indruk en vroegen om gebed. Geweldig om voor ze te mogen bidden. Bidden jullie mee dat velen om vergeving zullen vragen en hun leven aan de Heer zullen geven ? Heb na afloop gauw even een kiekje van dominee Koeta(in het blauw) en enkele jongens gemaakt. Groeten Carina

Rahab Centrum officieel Stichting !

2009-10-29T21:02:00.005Z

Lieve bloglezer en strijders !
Sinds woensdag 27 oktober zijn we als Rahab Centrum een officiele Christelijke Stichting die erkent wordt door de overheid. Onze afkorting is nu ACCR wat staat voor " Association Chretienne Centre Rahab". Ik ben enorm dankbaar dat dit papier in onze handen is en dat we aan kunnen tonen dat we niet in vrouwenhandel doen maar een erkende Christelijke Stichting zijn die juist vrouwen wil helpen. Als er een vrouw kwaad van zin is en naar de politie stapt met een of ander verhaal hebben we nu een prachtig document om te tonen. Het is en blijft maar een papier natuurlijk maar het heeft mijn geduld behoorlijk op de proef gesteld en heeft me weer heel wat culturele lessen opgeleverd. Bedankt voor jullie gebeden voor deze officiele titel en nu vraag ik jullie om ook samen met mij de Heer hiervoor te danken. Groeten van Carina

Eerste baby voor het Rahab Centrum

2009-10-25T17:26:00.004Z

Zaterdagavond werd ik rond 17.h00 gebeld dat Kadjatou,de 18-jarige jonge dame die ik donderdag letterlijk op de straat gevonden had, bevallen was van een piepklein meisje.Moeder en dochter maken het goed en zijn inmiddels ontslagen uit de kliniek en in ons Rahab Centrum. De vroege geboorte van Mawa was een volkomen verrassing daar Kadjatou pas rond 25 November uitgerekend was. De vroedvrouw in de kliniek verzekerde ons ervan dat de kleine Mawa het zeker niet gered had als Kadjatou donderdag niet naar de kliniek gebracht was. Ik dank de Heer voor Zijn leiding afgelopen donderdag en het feit dat Kadjatou met de kleine Mawa bij Anatole en Angela (zie foto) in ons centrum zijn. Bid dat we Kadjatou een beetje beter zullen leren kennen de komende dagen en bovenal dat we haar de liefde van de Heer mogen laten ervaren.
Groeten Carina

Weer nieuwe gezichten voor Rahab

2009-10-22T15:43:00.003Z

Op maandag 12 oktober vond ik de 13-jarige Jelika Diarra op straat.Eigenlijk nog een kind wiens borstjes net aan het ontwikkelen zijn.Ik was met verbijstering geslagen dat ook Jelika die avond op pad was om met mannen sex te hebben voor geld. Na een kort gesprek met haar werd ook duidelijk dat ze bij het busstation sliep en door wat oudere meiden in dit werk gedwongen was. Na 3 minuten overleg met collega Angela hebben we haar meteen meegenomen naar ons centrum waar ze tot op heden is. Jelika is emotioneel erg beschadigd maar ik zie een groot verschil in haar ogen deze week nadat ik haar een week niet gezien had vanwege onze conferentie voor zendelingen waar ik naar toe was. Op de foto zie je Jelika.
Dan een bericht vers van de pers ! Begin deze middag was ik opnieuw bij het busstation waar ik al liggend op de straat de 18 jarige Kadjatou Diallo vond die 8 maanden zwanger is en tevens een flinke malaria te pakken heeft. Ik heb haar meegenomen naar een kliniek vlak om de hoek bij ons Rahab Centrum waar ze momenteel aan het infuus ligt en medicijnen tegen malaria toegediend krijgt. Zodra ze ontslagen wordt uit de kliniek zullen we ons over haar ontfermen in het Rahab Cantrum. Ik hou jullie op de hoogte. Wauw wat een zegen is dat nieuwe centrum met mogelijkheden voor deze urgente sitaties.
Bid met mij voor lichamelijke en emotionele kracht in deze situaties, speciaal ook voor Angela en Anatole,het echtpaar wat in ons Rahab Centrum woont.
Carina

Mijn CAMA familie in Mali

2009-10-18T16:21:00.008Z

Afgelopen week was ik niet in Bamako maar in Teriya bugu, een soort conferentieoord midden in de bush bush van Mali samen met het hele CAMA team en enkele bezoekers uit de U.S. Zo was er een spreker, pastor Dan met zijn vrouw en enkele andere gasten die een programma voor de kinderen van onze zendelingen opgesteld hadden.
Op de foto kun je zien hoe groot onze CAMA familie momenteel is ! Een prachtig team !
Het was een volle week van samen zingen en samen naar Gods Woord luisteren. We werden vanuit Gods woord bemoedigd om door te zetten in moeilijke perioden en om altijd hoop uit te stralen naar anderen om onze heen.Ook werden we gewaarschuwd om op te passen voor de onruststokers in ons leven die er altijd zullen zijn.We moeten naar Christus kijken en niet naar onze omstandigheden. We moeten de realiteit onder ogen houden en niet de uitzonderingen en ten alle tijde ons vast houden aan onze roeping.Tevens was er veel tijd ingelast voor verslagen van onze eigen ministries waarin we werken om zo het hele team weer een beetje up to date te brengen.
Natuurlijk hadden we ook momenten van onspanning in het zwembad en was er een feestavond voor een collega die binnenkort met pensioen gaat. Het hoogtepunt voor mij was het feit dat ik deze week een kamer mocht delen met mijn nederlandse collega Saskia en dat we zo samen van hart tot hart in onze moedertaal konden praten en bidden.
Het was een hele gezegende week al kwam ik wel lichamelijk uitgeput terug na een trip van enkele uren in een busje met 9 anderen.
Bid voor groeiende eenheid in ons CAMA team en dat we elkaar regelmatig opdragen aan de Heer.
Lieve groet van Carina

Vogelvrij ?

2009-10-10T11:01:00.003Z

Lieve bloglezers,
Biba Diallo de 15 jarige ex-gevangene die een plekje gekregen had in ons Rahab Centrum (weblog 16 september) is er afgelopen weekend vandoor gegaan. Nadat ze die vrijdag 10.000 CFA (15 Euro) had ontvangen was de verleiding te groot om te blijven.
Ik denk dat ze op de straten slentert op zoek naar meer geld! Dat zijn momenten dat ik er niks meer van snap en denk waarom stoppen we al dat geld, energie en liefde in dit centrum en wat levert het op ?
Donderdagmiddag was ik met collega Saskia en haar vader in de gevangenis van Kati. In een gesprek met de directeur vroeg ik naar de gezondheid van de geopereerde Efraim Cisse.Efraim was nog steeds in het ziekenhuis, althans dat dacht ik, omdat de wond niet goed wil helen. Met een triest gezicht deelde de directeur me mede dat Efraim 2 dagen geleden het hazenpad genomen had en uit het ziekenhuis gevlucht was. Oh nee dacht ik weer zo'n situatie waar we eerst hebben moeten knokken met de autoriteiten om de man op de operatie tafel te krijgen en dan gaat ie er ook nog van door! Dat zijn momenten dat ik gemakkelijk de moed laat zakken en teleurgesteld ben.
Ik moet er dan heel bewust voor kiezen om deze frustratie bij de Heer te brengen. Dan zie ik de Heer mij oppakken in zijn grote warme armen en Hij zegt: “kom maar Carina, ik draag je net zoals ik Biba en Efraim (de twee weggelopen personen) draag”.
Zo heeft een ieder van ons zijn eigen ‘reis’ met de Heer. Op sommige momenten is die reis vol met hoogtepunten en hebben we aanwijsbare dingen dat de Heer direct met ons betrokken is in die reis. Maar er zijn ook momenten in die reis dat de weg lang en moeizaam is en dat we er aan twijfelen of de Heer nog wel onze reisgenoot is.Dat doet me denken aan de kaart met tekst van ‘voetstappen’. Het is een foto van zand met daarin slechts één paar voetstappen waarop de persoon in kwestie vraagt waar de Heer was op de moeilijkste momenten van zijn leven. De Heer antwoordt dan: “Dat zijn niet jouw voetstappen maar de mijne, ik ben degene die jouw draagt op de momenten dat je zelf niet meer kan!” Psalm 68:20 zegt: “Geprezen zij de Here, dag aan dag draagt Hij ons; die God is ons heil” Wat een geweldige God of niet soms ! Lieve groet van jullie Carina

Alfabetisering in het Rahab Centrum

2009-10-02T13:23:00.005Z

Afgelopen weken zijn we opnieuw met een alfabatiseringsklas begonnen in het Rahab Centrum.In een land waar 80 % analfabeet is, is het van groot belang dat er veel aandacht aan lees-en schrijfonderwijs gegeven wordt.Willen de vrouwen op den duur zelf de bijbel in de Bambara taal kunnen lezen dan is het van groot belang dat ze leren lezen. We mogen immers dankbaar zijn dat er al jaren een bijbel in de Bambara taal bestaat terwijl er zoveel stammen ter wereld de bijbel nog niet hebben in hun taal.
Op de foto zie je weduwe vrouw Fanta Dembele voor het schoolbord. Fanta is onze alfabetiserings juf die een zeer goede leerkracht is. Boeiend om haar tijdens de lessen ook over haar geloof in Jezus te horen vertellen aan de meiden in haar klas.
Op de bovenste foto staat Biba voor het schoolbord, Biba de ex-gevangene die sinds begin september in ons centrum woont. Afgelopen woensdag heeft ze de "s" geleerd en met de klinkers die ze al weet kan ze nu kleine woordjes soals so, su, sa enz maken.
Willen jullie meebidden voor volharding en intelligentie voor de vrouwen in het centrum als ze beetje bij beetje leren lezen en schrijven !
Groeten Carina

Carina Seke vijf jaar jong !

2009-09-27T21:35:00.004Z

Vorig weekend hadden we een feestje in het Rahab centrum. Carina Seke, de tweede dochter van Anatole en Angela was 5 jaar geworden en dus een feestje. Het hele team was uitgenodigd met aanhang en kinderen en de meiden die in het centrum wonen waren natuurlijk ook present. Hoe gaat nu zo'n verjaardagsfeestje hier in Mali? Eerst aten we met elkaar van een soort Afrikaans buffet. Gefrituurde banaan,stukjes vlees op een stokje van de barbeque, kippenpootjes, popcorn, eigen gebakken kroepoek enz. Nadat we met elkaar gegeten hadden was het tijd om voor de jarige Carina te zingen en met m'n eigen gebakken taart op de proppen te komen en niet te vergeten tijd voor kadootjes. Na de kadootjes dacht ik dat het wel leuk was om stoelendans met z'n allen te doen. Zo gezegd zo gedaan! Al heel gauw wisten de kinderen en jonge meiden van het centrum hoe de vork in de steel zat en deden ze hun uiterste best om niet af te vallen.Geweldig om Yaye en Sara en Biba zo'n plezier te zien hebben met elkaar. Anatole vond het allemaal wel best en besloot om de muziek te bedienen. Want een feestje zonder luide muziek tja dat bestaat niet hoor in Mali.
Groeten Carina

Feest in Mali

2009-09-22T20:34:00.007Z

De afgelopen twee dagen was het feest hier in Mali. Het einde van de Ramadan, de islamitische vastenmaand, wordt door de moslims uitbundig gevierd hier in Mali. Het begon allemaal op zondag maar ook maandag was een vrij dag voor de mensen. Dit feest noemen ze officieel "led-al-fitr" en dat betekent feest van het breken van de vast. Vooral in Turkije noemt men het ook wel " suikerfeest" vanwege alle lekkernijen en zoetigheid die dan worden gegeten. Hier in Mali zou men het beter "vleesfeest" kunnen noemen vanwege de grote hoeveelheden vlees die deze dagen gegeten worden. Sommige families slachten een schaap maar waar men het kan veroorloven wordt ook wel een hele koe geslacht. Elke familie geeft ook een deel van het vlees weg aan bekenden, vrienden en behoeftigen. Ik was verbaast dit jaar dat ik tot 5 keer toe families uit mijn straat aan de deur had om me een schaal met vlees te brengen. Dat was wel bijzonder en absoluut een teken van acceptatie en vriendschap van hun kant.Voor mij ook weer een open deur om rond de Kerst met traktaten en wat lekkers naar hun deuren toe te gaan. Het allermooiste van dit feest vind ik de kinderen die enkele dagen lang in hun mooiste kleren door de straten van Bamako marcheren. De meisjes maken het helemaal een prachtig gezicht met hun mooie ingevlochten kleurrijke haren. Groeten uit feestelijk Mali van Carina.

Een nieuw meisje voor het Rahab centrum

2009-09-16T20:21:00.003Z

Afgelopen vrijdagmiddag was ik zoals ik gewend ben op vrijdag middag met mijn team in de vrouwengevangenis. Biba een 15-jarige kwam al huilend op me af gelopen om me te zeggen dat ze vrijgelaten was maar haar familie haar niet wilde hebben. Na het zingen, bidden en bijbelverhaal heb ik Biba bij de arm genomen en zijn we samen naar de verantwoordelijken van de vrouwengevangenis gegaan. Deze bevestigden Biba's woorden en deelden mij mede dat ze vanaf maandag buiten de gevangenispoort gezet zou worden omdat ze geen kostgangers kunnen houden.In mijn gedachten zag ik Biba al als prostituee door de straten van Bamako lopen opzoek naar geld om te overleven. Dat nooit dacht ik bij mezelf. Ik heb om de vrijlatingspapieren gevraagd en heb Biba vervolgens meegenomen naar ons Rahab Centrum. Vanaf vrijdagavond woont ze daar samen met de Seke familie en Sara, Yaya, Ina en dus nu ook Biba. We hebben verschillende gesprekken gehad met Biba en weten inmiddels dat de familie zich helemaal in Niena bevind. Wel 4 1/2 uur rijden van Bamako. Voorlopig blijft Biba bij ons. Zo heeft ze de kans om verschillende dingen te leren maar wat nog belangrijker is om de liefde van de Here Jezus voor haar te proeven. Bidden jullie met me mee dat Biba mag ervaren dat er een Heer is die ontzettend veel van haar houd en bij wie ze altijd terug mag komen.
Groeten Carina

cultuurverschil of afpersing ?

2009-09-11T13:31:00.004Z

Lieve lezers,
Tja na dikke 12 jaar Afrika weet ik soms nog steeds niet of sommige gebruiken hier in Mali echt cultuurverschillen zijn of dat het gewoon afpersing is. Laat ik mijn verhaal doen. Velen van jullie weten dat we Rahab ministries een stichting proberen te maken om zo legaal erkent te zijn door de overheid. We waren heel ver met de papieren maar moesten vorige week weer helemaal opnieuw beginnen daar de inspecteur van de politie die onze zaak behandelde buiten Bamako op een nieuwe post geplaats werd. Daar zat ik maandagochtend opnieuw vier uren lang in het kantoor van een politie inspecteur. Antwoord geven op allerlei vragen aangaande mezelf, mijn vader, mijn moeder. Al mijn opleidingen van de lagere school t/m vandaag in Mali terwijl ik in mijn linkerooghoek de papieren van de vorige inspecteur zie liggen. Oef in mijn ogen tijdverspilling maar niet in de ogen van deze man die mij wil leren kennen en al zijn tijd neemt om relaties op te bouwen. Nadat ook mijn teamleden mama Marthe en Angela voor de tweede keer braaf alle vragen beantwoorden, wordt er opnieuw van mij verwacht om de portemonee te trekken en een paar flinke geldflappen tevoorschijn te toveren. Doe je dit niet verzekeren mijn Malineese teamleden, dan gaat je papier onderaan de stapel en kan het wel een jaar duren voordat er enig schot in de zaak zit. Met gemengde gevoelens verlaat ik het politiebureau, ik wen nooit aan deze manier van werken. In ieder geval heeft deze inspecteur zich niet aangeboden als toekomstige vader van mijn kinderen !
Groeten Carina

Ramadan de vastenmaand !

2009-09-03T10:53:00.004Z

Lieve Bloglezers,
Het is volop Ramadan hier in Mali. Negen van de tien mensen vasten hier omdat ze moslim zijn. Van zonsopgang tot zonsondergang eten ze niet, drinken ze niet en hebben ze geen sexuele omgang met elkaar. De moslims noemen deze maand ook wel " de vergevings maand" en staan daarom enorm open voor gesprekken over God en geloof. Een unieke gelegenheid dus om met ze over het geloof in God te praten! Zo ook afgelopen maandag avond.Ik was met twee teamleden van Rahab Ministries op de straten in Bamako.
Angela en Aya (mijn teamleden) hadden er een beetje een hard hoofd in. Ze gingen ervan uit dat de meiden zich in deze vastenmaand niet op de straten bevinden vanwege het feit dat er geen klanten te vinden zijn. Tot onze verbazing waren er juist veel meiden op de straat maandagavond. We hadden vele goede gesprekken en gaven verschillende uitnodigingen voor ons nieuwe Rahab Centrum weg. Ik zelf kon het niet laten om me deze avond ook op de mannen te richten. Ik haalde een stapel traktaten in het Arabisch uit mijn tas en begon deze aan de mannen op de straten uit te delen. Ook vroeg ik aan enkelen of ze aan het vasten waren. Maar ja natuurlijk was het antwoord, dat is verplicht als je in Mohammed gelooft. Vervolgens vroeg ik wat Mohammed ervan zou zeggen als hij ze tijdens deze vastenmaand hier zag lopen op zoek naar een prostituee ? Hier hadden ze niet zoveel op te zeggen en liepen vervolgens met de traktaat gewapend in hun handen door. Bid met me mee lieve mensen dat de jongens deze traktaten zullen lezen. De traktaten laten zien dat Jezus alleen de weg de waarheid en het leven is. Niemand komt tot de Vader dan door Hem ! Bid dat Jezus tot hen spreekt door dromen heen. Bid dat in deze vastenmaand moslims tot geloof in Jezus Christus zullen komen.
Groeten van Carina

Nederlanders op bezoek

2009-08-29T13:48:00.002Z

De afgelopen 2 weken had ik hier drie dames uit Nederland op bezoek.
Suzanne, Idwer en Paulien zijn voor een periode van 5 weken in Mali en verbleven 2 weken lang in mijn huis en zijn veel met mij op stap geweest. Daar twee van hen verpleegster zijn bezochten we vier verschillende gevangenissen waar we in totaal over de 250 consulten gedaan hebben.
In de mannen gevangenis van Kati zijn velen ondervoed en de meeste jongens scoren geen hoger gewicht dan 42 kilo op de weegschaal. In de vrouwen gevangenis is het kwa gewicht een stuk beter maar daar tobben weer vele vrouwen met vaginale infecties en vele van hun jonge kinderen en babies hebben lichamelijke klachten. Dit weekend reizen de meiden met de bus door naar Koutiala waar ze een kleine 2 weken in het ziekenhuis voor vrouwen en kinderen een helpende hand zullen zijn. Daarna reizen ze met z'n drieen nog door Mali om o.a. de Dogon en Djennee te bewonderen. Bid voor veiligheid voor hen en een goede gezondheid.
Liefs Carina

Opening nieuw gebouw Rahab Ministries

2009-08-23T12:42:00.007Z

Lieve vrienden,
Afgelopen vrijdag, 21 augustus was het zover en werd ons nieuwe gebouw officieel geopend. Dank de Heer met mij voor de feestelijke opening van ons nieuwe gebouw!
Het was een zeer bijzondere morgen voor mij met veel belangstelling van vrienden en andere christenen die dit werk een warm hart toedragen. We waren ongeveer met 70 volwassenen waarvan de helft in het nieuwe gebouw zat en de andere helft buiten. Op het moment dat alle aanwezigen voor ons en het werk aan het bidden waren ging het ineens flink regenen. Regen is in Mali een grote zegen en zo werd voor mij op dat moment Gods zegen en liefde voor ons werk zeer duidelijk. Op de tweede foto zien jullie kleine Carina Seke, dochtertje van Anatole en Angela, die met een schaar in de hand het moment afwacht waarop ze het lint door mag knippen.Op de eerste foto zie je mij met Yaye de zes maanden zwangere jonge vrouw die in ons centrum woont en ook een korte getuigenis gaf aangaande het feit dat ze op de straat woonde en haar lichaam weg gaf en nu een bed in ons centrum heeft en ware liefde en aandacht van christenen om haar heen krijgt. Blijf bidden voor haar dat ze haar leven aan de Here Jezus zal geven.
Groeten Carina

De jonge vrouwen in het Rahab Centrum

2009-08-18T09:55:00.006Z

Lieve bloglezers,
Velen van jullie vragen zich misschien af hoe het nu is met de 3 meiden die bij de familie Seke inwonen in ons Rahab huis. Wel we zijn dus begonnen op 1 augustus met Sara, Yaye en Aishata.
De eerste week ging prima maar enkele dagen daarna heeft Aishata de benen genomen en is er met haar nieuwe lakens en knuffelbeer vandoor gegaan. We denken dat het leven zonder geld op zak haar toch te zwaar viel. De deur is open voor haar als ze terug wil komen. Sara en Yaye doen het heel goed. Laat me iets vertellen over Yaye. (zie foto) Yaye is 17 jaar en leeft al ruim twee jaar op straat. Sinds 1 augustus is ze van de straat af en woont ze bij de familie Seke. Yaye is ook 6 maanden zwanger en ze weet niet eens wie de vader is. Vorige week is Angela met haar naar het consultatie bureau geweest en hebben ze ontdekt dat haar buik en haar geslachtsdelen val bacterien zitten.Het is een groot wonder dat de baby, wat trouwens een jongen zal zijn, er gezond uit ziet en redelijk goed groeit. Na een grote schoonmaak door een gynecologist en wat extra vitaminen en goed voedsel ziet Yaye er opeens weer veel beter uit en heeft weer levenslust.Ze geniet van het leven samen als familie met de familie Seke en doet goed haar best op de momenten dat er gewerkt word. Ook geniet ze van het onderwijs uit de bijbel en de liefde die ze ontvangt van de mensen om haar heen.
Bid dat Yaye haar hart aan de Here Jezus zal geven en in dat ze in de maand november een gezonde baby ter wereld zal brengen.
Groeten Carina

Even er tussenuit in Senegal

2009-08-12T19:33:00.003Z

Lieve vrienden,
Het is goed om weer terug te zijn in Bamako nadat ik voor 10 dagen met vriendin Janet die voor Wicliff hier in Bamako werkt in Senegal was.
We hebben heerlijk genoten van uitzicht op zee, lopen aan het strand, springen over de golven en als ze te groot waren er onder door duiken. Ook heb ik heerlijk een aantal goede boeken kunnen lezen waar ik op verlof gewoon niet toe gekomen was. Kortom een heerlijke tijd die mijn lichaam en ziel verkwikt heeft. Ik kan er weer tegaan en zie uit naar de officiele inwijding van ons nieuwe gebouw volgende week vrijdag.
Hartelijke groet van Carina