Mariyama en Sofi

Lieve vrienden, Vorige week vrijdag was ik bijna aan het einde van mijn bijbelstudie met de vrouwen van het Rahab Centrum toen ineens de politie, een man en een vrouw met een verpleegkundige voor mijn neus stonden. Even dacht ik mmmm politie waar komen die voor tot ik in m'n ooghoek ook Mariyama, één van de vrouwen van de straat zag. Ik groette hen en ze zeiden dat ze mij nodig hadden. Ik gaf de studie over aan Ba Febe en Mama Marthe en vroeg Lea een andere medewerkster om met mij mee te komen. De vrouwelijke politie agente nam het woord en vroeg me of ik de "jatigi" (gastouder)van Mariyama was. Ik nam het woord en zei dat ik Mariyama kende en accepteerde om haar jatigi te zijn. Wat was het geval? Mariyama was vier uur daarvoor bevallen in een kleine kliniek om de hoek van het Rahab Centrum maar Mariyama kon de rekening voor de bevalling (25 Euro) niet betalen. De kliniek had de politie erbij geroepen en deze waren van plan haar naar de vrouwen gevangenis te brengen. Daar ze net bevallen was had de vrouwelijke politie agent met haar te doen en besloot Mariyama te geloven op haar woord dat de jatigi om de hoek woonde en de rekening zou betalen. De rekening werd betaald, we kregen een betalingsbewijs van de kliniek en de politie vertrok. Daar zat Mariyama dan, beschaamd om op te staan omdat de stoel waar zo op zat letterlijk onder het bloed zat van de bevalling zo kort geleden.In mijn armen lag een naakt klein jongetje in een lap stof. Mariyama kreeg warm water, een stuk zeep en schone kleding ik gaf de kleine over aan Lea.Ik vertrok naar de markt om ook voor de kleine jongen wat dingen zoals een badje, poeder, en kleertjes te kopen. Een uurtje later viel Mariyama op een schoon bed met laken en een muggennet in slaap met de kleine jongen schoongewassen en in kleertjes naast zich. Dank u wel Heer dat u zich zelf over hen ontfermd en vandaag op ons pad gebracht heeft.

Dezelfde middag kwam ook Sofi aanwaaien. We kennen Sofi ook van de straat en daar ze zeven maanden zwanger is wilde ze niet langer haar lichaam verkopen en besloot om voorlopig bij ons te komen wonen. Al met al een vol huis voor Rahab momenteel maar wat een kansen om de onvoorwaardelijke liefde van de Here Jezus te laten zien. Bidden jullie mee voor Mariayama en Sofi? Lieve groet, Carina

Huwelijk van Jeanne

Lieve mensen, Wat een geweldige dag afgelopen zaterdag en een hoogtepunt voor Rahab Ministries om getuige te zijn van het huwelijk van Jeanne KONE en Caleb DEMBELE. Jeanne is een krachtig getuigenis hoe God mensen kan veranderen. Ruim twee jaar geleden kwamen we als team voor het eerst in contact met Jeanne die toen erg in de problemen zat. Na dit eerste contact en vele gesprekken en gebeden met Jeanne hebben we haar begin 2010 een plek in ons trainingsprogramma van Rahab Ministries gegeven. Beetje bij beetje zagen we Jeanne veranderen en uit haar schulp kruipen. Van een zeer beschadigde vrouw die volgens haar eigen zeggen niks kon, veranderde ze in een prachtige jonge vrouw die nu ook zelfverzekerd is. Jeanne leerde in 2010 in ons centrum batikken, zeep maken, borduren, armbanden maken en vele andere vaardigheden. Ook leerde ze lezen in de Bambara taal. Eind 2010 gaf ze haar hart aan de Here Jezus en vanaf die tijd zagen we haar grote sprongen maken in haar kijk op haar zelf. Vanaf begin 2011 was het Jeanne zelf die andere nieuwe vrouwen in ons centrum leerde batikken, zeep maken en noem maar op. Jeanne sloot zich ook aan bij één van de kerken in Senou waar ze met haar zoontje Thomas woonde en begon te groeien in haar geloof. Met Pasen 2011 werd ze gedoopt en in de kerk van Senou daar leerde ze ook Caleb Dembele kennen. Caleb, een fijne christen jongen die door God in het leven van Jeanne geplaatst werd.

Afgelopen zaterdag, 11 februari trouwde Jeanne met Caleb en het hele Rahab team vierde feest.Het huwelijk werd gehouden in Senou, zo'n 15 km buiten Bamako. De kerkdienst was onder een afdak in de open lucht.Samen met H, ook CAMA-zendelinge die hier momenteel op bezoek is voor een aantal weken gingen we met een auto vol op pad. De achterbak was vol met giechelende meiden en twee oudere dames naast Hedi op de achterbank en de meest brede van het stel naast mij op de voorbank.Zo gingen we hobbelwegen over, slingertje slingertje over de stoffige zandwegen. Het kon de pret allemaal niet drukken. Het was een prachtige kerkdienst en er werden prachtige lovende woorden over Jeanne gesproken en over haar Heer en Heiland die deze verandering veroorzaakt heeft. Jeanne zag er prachtige uit ( zie foto bovenaan) en wij waren getuige van een prachtige dag. Lieve groet, Carina

Een update in het Rahab Centrum

Lieve mensen,
Een nieuw jaar is begonnen en we zijn weer met frisse moed doorgegaan in het Rahab Centrum. Dat leven en dood zo dicht bij elkaar liggen en met elkaar verweven zijn bleek ook weer eens in het Rahab centrum. Een van onze vrouwen, Kumba kreeg een prachtige dochter net na de Kerst en nam haar in de eerste week van januari al weer mee naar het centrum. Wat een prachtig meisje en wat een eer voor mij dat de kleine Nyagali genoemd is. Nyagali wat blijdschap betekent is mijn Bambara naam hier in Mali.
Dezelfde dag dat ik de kleine Nyagali voor het eerst in mijn handen had kwam de zus van Assetou naar ons centrum om ons te vertellen dat Assetou op nieuwjaarsdag aan ondervoeding overleden was. We hebben in de maand oktober Assetou voor 2 weken opgevangen in ons centrum nadat ze stevig ondervoed bij ons aanklopte.(zie weblog 7 oktober). Helaas hebben we haar daarna moeten laten gaan omdat ze voor nogal wat problemen zorgden. Deze berichten vind ik altijd zeer moeilijk. Mijn gedachten zeggen dan zo vaak, hadden we maar dit of dat. Het blijft een les om dit los te laten en vast te houden aan het feit dat we haar zo goed mogelijk geholpen hebben. Bidden jullie mee voor de familie van Assetou?
Op dezelfde dag, 2 januari begonnen ook 2 nieuwe vrouwen aan het trainingsprogramma in het Rahab Centrum, Korotimi en Madian.
Verder geniet ik hier van het bezoek van vriendin Corien uit Nederland naast wie ik vroeger in de Pluvier in Sommelsdijk gewoond heb en een nieuwe vriendin Ilma die ik tijdens mijn laatste verlof in Nederland ontmoet heb en met wie ik samen met Saskia naar Spanje ben geweest. Altijd weer bijzonder om vrienden hier te hebben en bij te praten en hun een kijkje te geven in mijn leven hier in Mali. Ilma is in Koutiala bij Saskia op bezoek, maar volgende week zijn we enkele dagen met z'n vieren bij elkaar. Dat zal een gezellige boel worden. Op de laatste foto zie je Corien die samen met Ba Febe in het centrum aan het haken is geslagen. Tot de volgende keer maar weer.Groeten van Carina

Op de straten van Bamako

Lieve webloglezers,
Gisteravond was ik samen met Ba Febe op de straat rondom het busstation hier in Bamako. Om verschillende reden was het een behoorlijke tijd geleden dat we in de avond de straat op gingen. Ik ervoer een enorme soort van drang om toch weer de straat op te gaan in de vroege avond omdat er dan volgens mij nu eenmaal veel meer jonge meiden rondlopen op zoek naar mannen en geld dan in de middaguren. Gelukkig was Ba Febe wel te porren om opnieuw in de avond te gaan. Stil bad ik en hoopte ik dat de rest van mijn team gelijk had en er in de avond niet zoveel meer jonge meiden waren dan overdag. Helaas hadden zij ongelijk en ik gelijk. In een tijd van 15 minuten waren we zeker 25 meiden tegengekomen die ons kwamen groeten omdat ze ons al zolang niet gezien hadden. Vanuit mijn ooghoek zag ik verschillende meiden die hun baby veilig in het muskieten legden voordat ze met een man de hoek om gingen. Wat een leven is het toch voor zowel moeder als kind.Zie op de foto een voorbeeld van een muggennet met baby erin. Even later kwam ik Bebe tegen een 15 jarig "meisje" die ik inmiddels ken van zowel ontmoetingen op de straat als in de vrouwengevangenis en nu dus weer op de straat. Laatste keer dat ik haar zag was ze 8 maanden zwanger en nu trof ik haar met baby van 6 maanden opnieuw op de straat. De blik in haar ogen laat wel zien dat ze echt niet happy is maar het werk en het geld dat het oplevert is zo verslavend dat het zeer moeilijk is om ermee te stoppen. ( zie foto bovenaan).Terwijl we praten en bidden met verschillende meiden wordt ons verteld dat Batoma een baby heeft gekregen via een keizersnee. Ik vertelde over Batoma in mijn blog op 17 september. Batoma zit een paar 100 meter verderop op een emmer met de baby in haar armen. Uit haar verhaal begrijp ik dat ze zaterdag van een keizersnee geholpen is en vandaag, maandag dus, uit de kliniek ontslagen is en dus op straat zit. Kracht om zelf naar ons centrum te komen heeft ze nog niet. Ineens begrijp ik de drang die de Heer op mijn hart gelegd had om juist vanavond de straat op te gaan. In overleg met Ba Febe beslissen we dat ik de auto ophaal die 500 meter verderop staat en dat we Batoma en zoontje van twee dagen meenemen naar het Rahab centrum. Zo breng ik rond 21.30 Ba Febe en Batoma in het Rahab Centrum waar we een bed voor Batoma vinden en haar een broodnodige nachtrust toe bidden. Vanmorgen, dinsdag dus trof ik Batoma en zoon Adama in het centrum aan. Beiden hadden goed geslapen. Vervolgens ging ik naar de markt om badje, emmer, babypoeder, babykleertjes enz. voor de kleine te kopen. Bij mijn terugkomst werd de kleine Adama heerlijk in zijn nieuwe blauwe bad vertroeteld.Willen jullie meebidden voor Batoma, ze heeft niemand waar ze terecht kan !Bid dat ze goed zal herstellen van de keizersnee en dat ze in de tijd dat ze bij ons in het centrum verblijft in aanraking zal komen met het vaderhart van God de vader voor haar. Met Assetou(zie laatste weblog) gaat het een stuk beter. Ze sterkt lichamelijk goed aan en beetje bij beetje begint ze wat meer over zichzelf te vertellen. God is goed !Lieve groet, Carina

Opvang in het Rahab Centrum

Lieve webloglezers,
Hoogste tijd voor een nieuwe update, de dagen vliegen voorbij hier en ik ben dankbaar dat ik van de griep af ben. Afgelopen dinsdagmiddag werd ik door Ba Febe gebeld dat er een jonge dame, genaamd Assetou, van het busstation naar het Rahab centrum gekomen was om onze hulp te vragen. Wat later die middag zocht ik haar op samen met vriendin en collega dokter Saskia en Stefanie, een andere Nederlandse die beiden toevallig die middag bij mij waren. Ba Febe, de moeder-overste die in ons centrum woont, vertelde me dat Assetou de afgelopen weken dagelijks in één van de ziekenhuizen van Bamako verbleef vanwege haar twee jarige zoon die opgenomen was met malaria. Helaas heeft haar zoontje het niet overleeft en dit heeft Assetou behoorlijk getraumatiseerd. Daar boven op komt nog eens dat Assetou al tijden zeer slecht voor zichzelf gezorgd heeft en daardoor is ze behoorlijk ondervoed. Ook zijn haar voeten enorm gezwollen. Saskia onderzocht haar en gaf haar ijzer pillen en vitaminen pillen en het advies om goed mineralen, eiwitten, vezels en vitaminen te eten de komende weken en veel water te drinken. Afgelopen dagen lag Assetou veel op bed en stond eigenlijk alleen maar op om te eten of naar het toilet te gaan. Inmiddels is het vrijdag en ik zie Assetou een beetje aansterken alhoewel ze vanmorgen last had van ontstoken ogen en moeite had haar ogen goed te openen. Ze kwam op onze uitnodiging bij de rest van de vrouwen in de woonkamer van het Rahab centrum zitten om zo met hen de bijbel studie te volgen.Ook hadden we de gelegenheid om voor haar te bidden en iets meer van haar verhaal te horen. Triest hoor, weer een jonge dame wiens vader en moeder niet meer leven en zo op straat hangt om in haar eigen levensonderhoud te voorzien. Bidden jullie mee voor gezondheid voor Assetou en voor heling voor haar van bidden? Bid dat we in het Rahab Centrum een veilige schuilplaats voor jonge dames als Assetou kunnen zijn. Bid dat ze Gods liefde zal zien en aannemen. Lieve groet, Carina

Wat een week !

Lieve vrienden,
Wat een week was het hier in Bamako! Zou veel negatieve en moeilijke dingen kunnen opsommen die zeker aanleiding kunnen zijn om de moed te verliezen en in het vliegtuig naar Nederland te stappen maar laat ik dat dus niet doen, want tegelijkertijd waren er ook zo veel zegeningen. Tel je zegeningen,één voor één!
Was maandagmiddag met Ba Febe bij het busstation waar we enkele prostituees opzochten. Ik ervoer veel tegenstand van de boze en zeer weinig interesse van de meiden.We spraken o.a met Batoma, een hoogzwangere van 18 jaar die dag en nacht op straat woont.Alles wat we zeiden " leek" haar totaal te ontgaan maar we hielden vol en mochten ook voor haar bidden. Na een goede tijd van gebed met Ba Febe in het Rahab Centrum kwam ik toch min of meer zwaarmoedig thuis. Enorm het gevoel dat het toch wel veel zinloze tijd was daar bij het busstation. Dinsdagochtend echter stond Batoma ineens voor me in het centrum met waterlanders in haar ogen en de vraag of we haar konden helpen. Na een goed gesprek hebben we haar een maaltijd aangeboden en een afspraak gemaakt om haar de volgende dag naar het consultatie bureau mee te nemen. Inmiddels weten we dat ze elke dag kan bevallen en dat het kindje met de voetje naar beneden is i.p.v. met het hoofdje. Nu is het aan Batoma om te beslissen om bij ons te blijven en in de kliniek om de hoek te bevallen of terug te gaan naar de straat. Bidden jullie mee dat ze een goede beslissing maakt! Verder heb ik hier sinds woensdag Salomé de Bruin over de vloer. Salomé komt uit Nederland en studeert geneeskunde. Ze is nu bijna een volledig afgestudeerde dokter en doet sinds eind juli een co-schap in ons ziekenhuis in Koutiala voor drie maanden.Salomé heeft een Franse moeder en spreekt dus heel goed Frans wat een groot voordeel is voor het co-schap. Toen de vrouwen in het Rahab Centrum hoorden dat Salomé dokter was lieten ze haar niet met rust en kwamen met hun ogen en voeten en benen aanzetten. Met veel geduld onderzocht Salomé alle patiënten en gaf ze advies. Vanmorgen was ik met Salomé op de grote souvenirs markt van Bamako en heb ik de Malinezen nogmaals de Nederlandse spreuk geleerd: " Kijken, kijken, maar niet kopen". Eén van de verkopers had het toch wel heel goed begrepen want na enige ogenblikken toonde hij ons zijn koopwaar en zei: " kijken, kijken, kopen?".
We verlieten de souvenirs markt inderdaad met verschillende inkopen waarna veel van onze plannen letterlijk in het water vielen doordat het flink ging plenzen. Regen is zegen hier in Mali, het regent niet genoeg dit regenseizoen dus zeer dankbaar voor deze regen. Vervolgens dus maar naar huis gereden en de Heer in mijn hart gedankt voor zijn zegeningen deze week. Groeten, Carina

Eerste dinsdag van de maand

Lieve weblog lezers,
Iedere eerste dinsdag van de maand vasten we en bidden we samen in het Rahab centrum.
De vrouwen komen om 8.30 in de ochtend en hebben eerst hun gewone werkzaamheden in het centrum zoals vandaag het maken van poppen en Kerst-elven op het programma stond. Rond 11.00 komt de rest van het leidinggevende team en wordt het gewone werk voor die dag stil gelegd. We ruimen samen de boel op en gaan allemaal de ronde woonkamer van het centrum binnen. Zo rond 11.30 beginnen we met een korte overdenking waarna vervolgens iemand van het team de gebedstijd leidt. Dit neemt allemaal zo'n twee en een half tot drie uur in beslag, maar de tijd gaat enorm snel als je samen eenparig de Heer zoekt.
Vanmorgen las ik Psalm 27 als korte overdenking in het Bambara voor aan de vrouwen, waarin David begint met de Heer te prijzen en te belijden dat de Heer zijn licht, zijn heil en zijn levenskracht is. Dan vraagt hij in vers 4 één ding van de Heer, dat ie mag wonen in het huis van de Heer, al de dagen van zijn leven.! Ik legde vervolgens aan de vrouwen uit dat dit vers wil zeggen dat we dagelijks dicht in de nabijheid van de Heer moeten leven. David gaat door met belijden dat God hem doet schuilen in Zijn hut en God verbergt hem in het verborgene van Zijn tent, ja Hij plaats hem hoog op een rots. Vers 9 raakte me diep op moment dat ik dit met de vrouwen in het centrum deelde :"Al hebben mijn vader en moeder me verlaten, de Heer zal mij aannemen". Wat zijn er veel vrouwen in mijn centrum die dit mee gemaakt hebben en wat een troost dat de Heer hen aanneemt en een vader en moeder voor ze wil zijn. .Na een aantal liederen van verootmoediging werd het tijd voor voorbede. Er werd gebeden op z'n Malinees d.w.z., iemand deelt een gebedspunt, bijv. bidden voor de president en zijn gezin, vervolgens bid iedereen hardop voor dit gebedspunt. Bijzonder goede "methode" om te bidden, zo laat je iedereen actief meebidden.
We hadden een bijzondere paar uren van gebed in het centrum met elkaar en zagen God aan het werk.We sloten af met een lied waarbij iedereen ging staan en elkaar de hand gaf. De tekst van het lied zegt dat we door moeten gaan om te bidden, dat we door moeten gaan om lief te hebben omdat God ons eerst lief had. Heb een klein stukje van het lied op film gezet om jullie een indruk te geven. Lukt me helaas niet om van 107MB een kleine file te maken om de film bij te voegen. Hopelijk een volgend keer. Lieve groet van Carina

Fatoumata en Kadjatou, twee Rahab vrouwen

Lieve mensen,
Eerst even een foto van het hele Rahab team. Het leiding gevende team, de vrouwen die de training volgen (behalve Kajatou die ziek was) en de drie meiden die in het centrum wonen, allemaal op de kiek met de zelfontspanner en nog gelukt ook.
Vorige week werd ik flink bezig gehouden door twee verschillende vrouwen uit het Rahab centrum. De jongste, Fatoumata van 19,woont sinds 2 weken met haar 2-jarige dochtertje Oumou in ons centrum. Fatoumata is gelukkig toch opkomen dagen nadat ik op mijn weblog van 23 juli schreef dat we tevergeefs op haar gewacht hadden. Fatoumata is erg schuw en heeft veel liefde nodig. Je kunt in alles merken dat ze weinig liefde in haar leven ontvangen heeft en dat ze bang is voor mensen. Ook haar dochterje Oumou is erg verlegen en teruggetrokken. Het arme kind heeft werkelijk overal en nergens gewoond en is nu voor het eerst onder moeders hoede. Fatoumata heeft veel liefde en aandacht nodig en ik ben dankbaar dat moeder overste Ba Febe veel geduld heeft en van nature moeder liefde uitstraalt. Ik ben dankbaar dat Fatoumatou toch gekomen is, mijn visie voor het Rahab centrum is om jonge meiden tussen de 15 en 25 met kleine kinderen die geen plek hebben wat ze thuis kunnen noemen in liefde op te vangen en een thuis te bieden.Bidden jullie mee voor Fatoumata dat ze haar oude levenswijze los zal laten en dat ze mag begrijpen en aanvaarden dat ze een geliefd kind is in de ogen van de Vader.
De tweede vrouw die op het moment extra aandacht nodig heeft is de 38-jarige Kadjatou. Kadjatou woont niet in ons centrum maar volgt sinds maart 2011 ons trainingsprogramma. Kadjatou is een weduwe met twee grote kinderen van 18 en 17 jaar die al enkele jaren niet meer bij haar wonen omdat ze door haar zwakke lichamelijke conditie niet voor ze kon zorgen. Haar man heeft haar zeven jaar geleden in de steek gelaten en heeft de kinderen totaal genegeerd. Haar dochter, Batouma die dus 18 jaar is,is in 2010 uitgehuwelijkt als derde vrouw aan een 58-jarige moslim. Een daad waar Kadjatou nu erg spijt van heeft sinds ze christen is. Kadjatou viel verschillende malen flauw eind juli en is met de spoedeisende hulp opgenomen in een ziekenhuis hier in Bamako Ik ging verschillende keren bij haar op bezoek om steun te betonen en voor haar te bidden. Eerste dagen ging het echt niet goed met haar. Haar lichaam had een groot tekort aan bloed en er was veel vocht in haar maag.In het ziekenhuis ontmoette ik ook haar dochter en zoon en heb ze samen met moeder Kadjatou verenigd op de foto. Blijft bijzonder hoor die ziekenhuizen hier. Iedere patiënt heeft enkele mensen rondom z'n bed op de vloer zitten die voor hun natje en droogje zorgen en op medicijn jacht gestuurd worden als de dokter weer een recept voorgeschreven heeft.
Gaat gelukkig weer een stuk beter met Kadjatou al is ze nog wel in het ziekenhuis.
Lieve groet, Carina

Nieuwe werkzaamheden in het Rahab Centrum

Beste webloglezers,
Afgelopen week zijn we in het Rahab centrum met een nieuw project begonnen, het haken met gebruikte plastic zakken. Het idee werd me jaren geleden al door buurvrouw Corrie in Stad aan het Haringvliet aangereikt maar ik heb er tot nu toe nog niet veel meegedaan. Maar daar is deze week dus verandering in gekomen! Het idee is om plastic zakken, waar er hier in Mali veel te veel van zijn, in allerlei kleuren en maten weer opnieuw te gebruiken. Van kosteloos materiaal weer iets bruikbaars en kostbaars maken! De zakken worden gewassen, gedroogd en daarna op een bepaalde manier in stroken geknipt zodat er één lange strook overblijft waarmee gehaakt kan worden. Ons eerste doel deze week was om een sleutelhanger te haken. De meesten lukte dit aardig maar anderen kregen het toch maar moeilijk voor elkaar om de stroken zo te knippen dat het een lange sliert werd. Oefening baart kunst dus we gaan gewoon nog een poosje door! Voor hen die het goed onder de knie hebben staat het tweede project een tas op het programma.We zullen zien hoeveel tassen er gemaakt gaan worden de komende maanden. De meiden hebben er in ieder geval plezier in en vinden het fijn als ik met nieuwe projecten aan kom zetten. Verder komt de 18-jarige Fatimata Diarra regelmatig naar het centrum. We evalueren haar situatie momenteel en ze komt hoogstwaarschijnlijk snel bij ons in het centrum wonen. Graag jullie gebed voor wijsheid voor het team hierin. Lieve groet, Carina

Over kleuren gesproken

Lieve weblog lezers,
Kleuren zijn heel mooi maar het combineren van kleuren is denk ik relatief.
Ik genoot in Nederland van de fascinerende kleuren van de tulpen zo in uitgestrekte velden naast elkaar. Terug in Mali is er duidelijk minder kleur in de natuur alhoewel de regens de natuur duidelijk groener maken, ja het groen komt zelfs te voorschijn op de rotspartijen. Maar als je de mensen op straat observeert is het wel genieten van de kleuren hoor. Hier is geen sprake welke kleur er in de mode is. Je kunt hier alle kleuren combineren en mannen kunnen net zo goed een roze overhemd dragen als een blauwe. Ook de plastic emmers en teilen zijn in allerlei kleuren en maten te verkrijgen. Een prachtig gezicht zo aan de kant van de weg !
Ook in het Rahab Centrum hebben we veel met kleuren te maken. Als de vrouwen de tafellakens en tafelrunners in een verfbad stoppen bijvoorbeeld. Als er dan eerst een stempel van een kerstboom opgedaan is dan moet die lap volgens mijn denken eigenlijk in de groene of rode verf. Dat zijn immers Kerstkleuren. Wel zie op de volgende foto wat er allemaal gefabriceerd is in het centrum tijdens mijn verblijf in Holland. Prachtige Kersttafelrunners met lichtroze en blauw bijvoorbeeld. Andere zijn oranje met bruin geworden. Een pracht kleur voor een tafelrunner met een stempel van een herfstblad erop maar ja voor de Kerst. Afijn we zien wel of we creatief kunnen zijn en ze toch kunnen verkopen.
Ook de omslagdoeken voor baby's hebben tijdens mijn afwezigheid bijzondere kleuren gekregen. De Afrikaanse vrouwen hebben rode armen en hun rokken zijn bruin geworden in plaats van hun benen. En het hutje waar ze in wonen is licht met donker paars.
Tja die Afrikanen houden nu eenmaal van kleuren en alles kan en past bij elkaar.
Ik dus maar gewoon meegenieten en lachen of niet soms !
Groeten Carina

Op de straat

Lieve weblog lezers,
Afgelopen week was ik een middag met onze moeder overste "Ba Febe" op de straat.
Gewapend met onze bijbel, wat medicijnen en een flesje water begaven we ons bij het busstation dit alles op loop afstand van het Rahab Centrum. Al spoedig kwamen we een groepje meiden tegen half slapend en versuft in een schaduwrijk plekje. Bekende gezichten voor mij. Rokia, Adiaratou,Fatimata,Biba en Batoma zijn enkele van hun namen. Meiden van 15, 16 jaar die dag en nacht op straat bivakkeren en zich in leven houden met het geven van hun lichaam aan verschillende knullen en dit voor slechts enkele Euro's per dag. Nadat ik eerst naar de apotheek om de hoek ben gegaan om een aantal medicijnen voor twee van hun kinderen te kopen, begon Ba Febe de bijbel te openen en tot ze te spreken. Ze sprak over de storm op het meer uit Mattheus 8 hoe de discipelen bang waren terwijl Jezus letterlijk bij hen aanwezig was. Maar Jezus gaf met heel Zijn hart om hen en bestrafte de wind en de golven en hielp ze uit hun nood. Dezelfde Jezus is bij jullie en wil jullie in jullie nood helpen. Je hoeft alleen maar "help" te zeggen? Als de wind en de golven hen gehoorzamen zou Hij jullie dan niet kunnen helpen? Ik observeerde en bad in mijn hart, tja de meiden drinken de bijbel verhalen in en genieten van het beetje aandacht wat ze van ons krijgen.Maar echt naar ons centrum komen, er voor kiezen om door Jezus geholpen te worden dat zit er nog niet !! Heer, u bent gekomen om wat verloren is te redden. Bidden jullie met ons mee.
Lieve groet van Carina

afscheid van vijf vrouwen

Lieve blog lezers,
Zit hier achter mijn computer en ben met het internet verbonden via de "dial-up". Juist ja de kiestoon via de telefoon, het oude systeem. Mijn collega die bij mij om de hoek wonen hebben sinds donderdag een nieuwe wireless router geïnstalleerd en daar ik internet met hen deel hebben we het nog niet voor elkaar gekregen mijn computer vanuit mijn huis met hun nieuwe router te laten communiceren. Tja dat zou een fluitje van een cent voor collega Anco van Bergeijk zijn maar tja deze is op verlof in Nederland. Dan maar weer even per minuut betalen. Ik dankbaar dat mijn telefoon het sinds gisteren weer doet!Kan in ieder geval contact hebben met de buiten wereld. Gisteren was een bijzondere dag in het Rahab Centrum. We namen afscheid van vijf verschillende vrouwen. Onder hen twee die sinds eind 2008 in ons centrum verbleven en min of meer deel van de leiding geworden zijn op het gebied van het praktische werk. Ze ontvingen alle vijf een certificaat en ook een bonus som geld om ze op eigen benen te helpen. Begin maart zullen we twee nieuwe vrouwen aan het programma toevoegen en dat betekent dat ze met z'n zeven door zullen gaan in het trainingsprogramma. Willen jullie bidden voor Fatimata, Mariyama Diarra, Mariyama Thiero, Chantal en Nana die nu op eigen benen staan. Bid dat ze voor Jezus zullen blijven en niet zullen terugvallen in een vroegere levensstijl. Dank met mij dat onze moeder overste " Ba Febe" besloten heeft om in het centrum te blijven. Daar ben ik heel dankbaar om en helpt me om verder de komende maanden voor te bereiden als ik zelf op 18 maart op verlof naar Nederland hoop te gaan.
Hartelijke groet van Carina

Alfabetisering

Beste blog lezers,
Voor ons in Nederland is het zo vanzelf sprekend dat een volwassen persoon een krant of boek pakt en kan lezen wat erin staat. Mensen die niet kunnen lezen vormen de uitzondering. Hier in Mali is het juist de omgekeerde wereld, volwassen die kunnen lezen vormen nog steeds de uitzondering. De statistieken geven nog altijd aan dat ruim 70 % van de Malinezen analfabeet is. Met andere woorden slechts drie op de tien mensen kunnen lezen.Er is wel een verbetering te zien hoor over de laatste jaren. Onder de kinderen en jongeren gaat anno 2011 twee op de drie naar school en leren dus lezen en schrijven.Ik ken menig gezin waar zoonlief of dochterlief brieven voorleest aan de ouders. Voor ons in het Rahab centrum belangrijk dus om ook een steentje bij te dragen aan de alfabetisering van de Malinezen.Iedere woensdag wordt er alfabetisering in de Bambara taal aangeboden in ons centrum in twee verschillende groepen. Een beginners groep die echt nog nooit met letters en cijfers gestoeid hebben en een gevorderde groep die tot een bepaald niveau hebben leren lezen en schrijven maar zeker niet vloeiend zijn.Mooi om ze te zien stoeien met de letters en woorden al valt het echt niet mee hoor als je dik 40 bent en nog wilt leren lezen.Op dit moment geeft Tidian, een Malinese knul van midden 20, de alfabetiserings lessen. Ik ken hem vanuit de kerk die ik bezoek. We willen als leidinggevend team graag zelf de lessen kunnen geven vandaar dat Lea Thera, één van de medewerkers momenteel een training van een maand volgt om zelf alfabetiserings lessen te kunnen geven. Een zeer goede investering van haar tijd en energie. Op deze foto zien jullie Lea, met haar dochtertje Carina en de grote Carina. Bidden jullie met me mee dat de komende jaren meer en meer Malinese Christenen hun eigen bijbel kunnen lezen.
Hartelijke groet van Carina

Een nieuw begin

Lieve weblog lezers,
Allereerst nog een heel gelukkig Nieuwjaar aan jullie allen toegewenst.Fantastisch dat we mogen weten dat de Heer dezelfde is in 2011 en dat ie in alle situaties bij ons is. Het jaar is goed begonnen in het Rahab centrum. Afgelopen maandag kwam Ba Febe, de nieuwe gepensioneerde weduwe vrouw die in het centrum bij de meiden komt wonen aan. Ze verraste me enorm door om 9.h00 al met bagage en al in Bamako te staan terwijl we pas rond het middaguur op haar rekenden. Als een speer het nieuw geverfde centrum met hulptroepen schoongemaakt, alle schilderijtjes en gordijnen weer opgehangen. Een bed en matras voor Ba Febe gekocht en nog veel meer van die praktische zaken geregeld.Ik was erg dankbaar dat ik die dag voor het eerst weer mijn energie terug had na mijn verkoudheid met nare hoest. De 15-jarige Jelika die sinds begin oktober weer terug is in Bamako en voor 3 maanden bij teamlid Dorcas woonde, kwam afgelopen maandag ook weer in het centrum wonen. Je ziet ze hier op de foto met Jozua, de 3 maanden oude zoon van Dorcas.
Dinsdag waren de vrouwen die de training volgen weer voor het eerst in het centrum na de kerstvakantie en samen met het hele leidinggevende team hadden we een middag van vasten en gebed. Was heel bijzonder om zo met Ba Febe erbij bij elkaar te zijn en zo een nieuwe start te hebben aan het begin van het nieuwe jaar. Toen we gingen afronden met elkaar vroeg Maman Marthe,één van de leidinggevenden of ik met mijn stoel in de cirkel kwam zitten. Vervolgens kwam het hele team om me heen staan en gingen ze speciaal voor mij bidden. Wauw, dat vond ik heel bijzonder en ik voelde me enorm gedragen door het team en de Heer zelf. Een tof en mooi begin van een nieuw jaar. Groeten van Carina

Ba Febe op bezoek in Bamako

Lieve vrienden,
Velen van jullie weten dat we op zoek zijn naar nieuwe leiding om in het Rahab centrum te wonen. Vorige week hadden we Ba Febe op bezoek voor enkele dagen. Ba Febe is een gepensioneerde bewogen christenvrouw die jaren directrice is geweest van een bijbelschool voor meisjes en vrouwen in Mana, wat 60 km van Bamako in de bush bush ligt. Door verschillende mensen zowel blanken als afrikanen was Ba Febe haar naam aan mij voorgesteld en dus heb ik de stoute schoenen aangedaan en haar een keer een belletje gegeven. Om een lang verhaal kort te maken kwam Ba Febe in November enkele dagen naar Bamako.Op vrijdag de 19de november hadden we een zeer fijne ochtend met Ba Febe, het team en de vrouwen van het Rahab Centrum. Ba Febe kon op dat moment ook gelijk kennis maken met de familie Visser die bij mij op bezoek was en zij met haar!In de middag ging ze mee naar de vrouwengevangenis. Boeiend om haar gade te slaan in haar contact met de vrouwen. Heel natuurlijke en vanuit het hart.Op maandag middag ging ze met Mama Marthe en mijzelf mee naar het busstation om daar de jonge meisjes te ontmoeten.Dit greep Ba Febe toch wel zeer aan maar opnieuw vond ik het bijzonder hoe ze contact maakte met deze meiden en ze als een moeder advies gaf en voor hen bad.Ba Febe is inmiddels terug in Mana en zal in Januari en Februari voor twee maanden naar ons centrum komen. De deuren zullen dan dus ook in de avond en nacht weer open zijn om meiden op te vangen. Na deze periode zullen we van beide kanten evalueren of dit werkt en Gods antwoord op onze gebeden is. Bidden jullie mee?
Hartelijke groet van Carina

Louise

Lieve vrienden,
De afgelopen weken waren verre van gemakkelijk hier in Mali.
Vergadering na vergadering aangaande de problemen in ons Rahab Centrum terwijl het gewone werk ook doorging.
Er waren dagen dat ik me werkelijk mijn bed uit moest praten en bidden omdat ik er erg tegen opzag om weer in gesprek te gaan over het zelfde onderwerp en hetzelfde probleem.
Ik vroeg me opnieuw verschillende keren af wat de meerwaarde van het Rahab Centrum is? Ook worstelde ik zo met de cultuurverschillen dat ik er zelfs over nadacht of mijn tijd hier in Afrika er zo zoetjes aan niet op zit.
Wel, vanmorgen werd ik overweldigd met een enorme bemoediging van de Heer zelf om niet op te geven en " gewoon" te blijven zaaien. Rond het middag uur ging mijn deurbel en stond Lea, één van de Rahab teamleden met een voor mij onbekende dame bij mijn poort. Daar ik de dame niet kende vroeg ik aan Lea wie ze was en deze vertelde mij dat ze de oudere zus van Louise Dao was die in 2008 voor 10 maanden in het Rahab Centrum was en ons trainingsprogramma volgde.Ik liet de dames binnen en mijn gedachten gingen terug naar Louise die eind 2007 op een dag ons inloop centrum binnenkwam. Louise was geen prostituee maar haar verhaal was zo in en in triest dat ik haar graag wilde helpen en een plek in ons trainingscentrum wilde geven. Louise heeft vier kinderen gebaard maar alle kinderen zijn voor hun vijfde levensjaar overleden en dat was reden voor de familie om haar te verstoten daar ze ervan uit gingen dat ze "bezeten" was.Louise was het zonnetje in ons centrum en leerde om armbanden van kralen te maken zoals niemand dat kon. In augustus 2008 nam ze afscheid van ons centrum en woonde inmiddels op zichzelf en was een toegewijd christen vrouw. Vanaf die tijd kwam ze met zeer grote regelmaat op vrijdag naar ons centrum om samen te bidden en de Djembé bespelen kon ze als geen ander. In de maand juni van dit jaar kwam ze zelfs nog een hele week naar het centrum om de training in het maken van sappen en siropen te volgen. In mijn weblog van 22 juni zie je haar op de foto.
Begin augustus was Louise voor onbepaalde tijd uit Bamako vertrokken om haar familie in Sikasso te bezoeken. Ze was er klaar voor om ze weer onder ogen te zien.
Dit is wat de zus me vertelde: Louis werd ziek in Sikasso en ging in de maand september erg achteruit. Het leek erop of ze wist dat ze zou sterven want ze nam van iedereen afscheid. Op 26 september riep ze haar zus en dicteerde haar een brief die ze aan Nyagali (Carina dus) in Bamako moest geven. Op 28 september is Louise in alle rust ingeslapen en naar haar Heer en Heiland gegaan.
De zus gaf me de brief die uit een plastic zak met armbanden en dergelijke kwam die Louise nog gemaakt had. De brief bestond uit een warm dankwoord aan mij persoonlijk en aan het Rahab centrum. De liefde die ze ontvangen had had haar leven veranderd. De gebeden hadden haar weer kracht gegeven. Ja schreef ze, zonder Nyagali was ze al lang van deze aardbol verdwenen geweest zonder de Heer te kennen.
Wauw, de Heer weet z'n kinderen te bemoedigen of niet soms. Ik ben er zo onderste boven van dat Hij precies weet dat ik een bemoedigin nodig had.
Opgeven ? Vergeet het maar Satan !
Lieve groet van Carina
Met Louise op de foto, januari 2008

Sara op eigen benen !

Het was een vrijdagmiddag in november van het jaar 2006 toen we als team Sara voor de eerste keer tegenkwamen. Sara bevond zich op dat moment in de vrouwengevangenis. Sara zag er zeer bedroefd uit en ze liet toe dat we die eerste keer voor haar mochten bidden. Vanaf die bewuste dag luisterde Sara trouw ieder vrijdagmiddag na de Bijbelverhalen en bemoedigingen uit Gods woord. Het viel me vanaf het begin op dat Sara veel van de liederen die we zongen kende. Na een aantal maanden nam Sara ons in vertrouwen en vertelde haar levensverhaal en waarom ze in de gevangenis zat. Vanwege de aard hiervan zat het er dik in dat Sara minimaal 10 jaar zou krijgen. Sara vertelde ons ook dat ze christen was en daarom zo vreselijk gebukt ging onder deze daad. We mochten die dag samen met Sara op de knieën gaan en samen voor de troon van onze hemelse Vader vergeven vragen. Daarna mochten we haar vertellen dat God haar vergeven had en dat ze dat moest aanvaarden en haar leven weer op moest pakken door een getuige van Hem te zijn daar in die donkere gevangenis.Vanaf dat moment veranderde Sara. Ze begon weer te stralen en dat bleef niet onopgemerkt. Zo rond de jaarwisseling van 2007 besloot de directrice van de vrouwengevangenis Sara als hulp in de huishouding in haar huis te nemen. De Here zag duidelijk om na Sara en wij hielden contact met haar omdat Sara iedere vrijdagmiddag na de Bijbelstudie in de gevangenis bleef komen.Zomer 2009 presenteerde de directrice van de vrouwengevangenis een lijst met namen van gevangenen die volgens haar vervroegd vrijgelaten moesten worden. Dit doet men ieder jaar en jaarlijks op 22 september, Onafhankelijkheidsdag hier in Mali worden er inderdaad verschillenden vroegtijdig vrijgelaten. En ja hoor, in september 2008 werd Sara vrijgelaten en ging bij één van onze teamleden en haar gezin wonen daar terugkeer voor Sara na de familie onmogelijk was op dat moment. Toen Rahab Ministries in augustus 2009 een nieuw centrum kreeg met slaap mogelijkheden was Sara dan ook de eerste die daar kwam logeren en de trainingen volgde.Sara was ons zonnetje in huis die met vele meiden haar geloof deelde en niet beschaamd was om met anderen te bidden. Op 19 augustus 2010 vertrok Sara uit ons centrum. Sara heeft ruim een jaar bij ons gewoond en heeft laten zien dat ze een wedergeboren christen is die haar oude leventje echt de rug toegekeerd heeft. Sara is vertrokken naar een dorp vlak bij de stad Sikasso om bij haar oudste zus en gezin in te trekken. Bid dat de Here Sara dagelijks bemoedigd en sterkt. Bid ook dat de Here in een goede christen man voor Sara voorziet.Onderstaande foto is genomen op haar laatste werkdag in het centrum. Sara is specialist geworden in het batikken en verven van stoffen.
Lieve groet van Carina