Laatste weekjes verlof !

Lieve mensen,
De tijd gaat door, nog ruim een week en ik hoop weer op Malineese grond te staan. Heb een goed verlof achter de rug en kijk terug op mooie ontmoetingen met mensen. Vorige week was ik er even tussen uit met twee andere meiden en genoten we van een weekje in een huis in Begur aan de Costa Brava in Spanje. We genoten van de rust, van de omgeving maar bovenal van het met elkaar lezen en bespreken van het boek "De fascinerende vrouw." Heel mooi om te lezen dat ik God in verrukking breng met slechts één blik van mijn ogen. Of wat denk je van deze? God zoekt geen omgang met de vrouw die ik denk te moeten zijn. Hij wil een intieme relatie met mij zoals ik echt ben". En zo kan ik nog wel een poosje doorgaan. Een boek met een bijzondere inhoud waar met met elkaar van mochten genieten. Gisteravond was er in mijn thuisgemeente "De Rots" een Afrika avond georganiseerd om zo met elkaar op Malineese wijze samen te zijn en een soort afscheid van mij te vieren. Er was een grote opkomst en geweldig om een ieder met z'n gat op de grond te zien zitten en met hun rechterhanden rijst en saus te laten eten. Ook waren er Malineese oliebolletjes, gebakken banaan en heerlijke schalen met tropisch fruit zoals mango, papaya, ananas en watermeloen.Na het etensfestijn was er voor de kinderen een grabbelton en spelletjes en de vrouwen konden een kleedje batikken terwijl de mannen zich vermaakten met een spelletje Awale en een typisch glaasje Malineese thee. Kortom een zeer bijzondere avond voor mij.Bedankt een ieder die er was en deze avond tot een onvergetelijke maakte. De laatste dagen in Nederland staan in het teken van laatste bezoekjes, huis leegruimen, koffer pakken voor Mali, CAMA stand op Opwekking op zaterdag, Pinksterzondag afscheid in de gemeente,etentje met de familie en noem maar op. Op vrijdag 17 juni vlieg ik weer naar Mali.Heb er weer zin in hoor wetende dat Hij die roept is getrouw en Hij zal het ook doen. Lieve groet, Carina

Genieten van het voorjaar!

Tja lieve mensen het is alweer begin mei als ik weer eens in de pen klim om de blog bij te werken. Het is volop genieten hier in Nederland.Het is niet te beschrijven wat dit prachtige weer doet voor geest, ziel en lichaam, kortom volop genieten!De tulpen hier op Goeree-Overflakkee waren prachtig zoals je kunt zien maar de bloemen werden vanwege de vele zonuren ook best snel weggehaald daar het nu eenmaal om de bol gaat.Momenteel worden de velden met tulpenbollen besproeid met water omdat het erg droog is. Verder geniet ik ook van ontmoetingen met velen van jullie en de verschillende presentaties die ik op verschillende plaatsen mag geven.
Deze week ging ik met een aantal mannen uit mijn thuisgemeente een dagje helpen om een container in Zuidland uit te laden en weer andere spullen in te laden zoals accu's en accuzuur voor zonnepanelen en computers. Deze container hoopt door collega's van mij, Anco en Ewien van Bergrijk, aan het eind van de mei maand naar Mali verscheept te worden. Een andere vriendin en collega, Saskia de Poel, die momenteel ook op verlof is in Nederland brak haar pols deze week. Erg vervelend en naar voor haar, bidden jullie mee voor bemoediging en volledige genezing van deze breuk in haar rechter arm? Ook stond er een dag met de thuisfrontcommissie op het programma. Dat was genieten en bemoedigend om zo met elkaar op te trekken. De komende dagen heb ik weer een aantal presentaties op her programma staan en dinsdag hoop ik opnieuw bij de tandarts te verschijnen om een nieuwe kroon in ontvangst te nemen. Tja vervelen doe ik met echt nog nier hoor. Lieve groet van Carina

Op verlof in Nederland

Lieve vrienden,
Ja, jullie zien het goed ik ben inmiddels al weer een dag of 10 op Nederlandse bodem en ik moet zeggen, zo met het voorjaarszonnetje erbij is het goed vertoeven hier. Ik woon dit verlof in Dirksland en heb hier een prachtig "paleis" tot mijn beschikking. De Heer is zeer goed voor mij en geeft overvloedig. Deze eerste twee weken probeer ik echt een beetje tot rust te komen en ik moet zeggen dat ik goede nachten maak en wel 8 tot 9 uur slaap , heerlijk onder zo'n dekbed. Daarnaast geniet ik van familie en vrienden bezoekjes.Ik ben dankbaar om moeder Jo weer te ontmoeten en te zien hoe ze zich rooit ondanks het feit dat ze maar een paar stappen kan lopen.Vorige week werd mijn nicht Carola 25 jaar (foto bovenaan samen met mij) en dat hebben we dan ook uitgebreid gevierd in de woongroep waar Carola woont. Was bijzonder om in deze eerste dagen ook tijd met collega en vriendin Saskia door te brengen en Wilma, ook een Nederlandse die in Mali werkt met haar geadopteerde dochtertje Ruth hier voor een kort bezoek in Dirksland te hebben. Je herkent zoveel in elkaar en dat geeft verbondenheid en helpt mij zeer zeker bij de aanpassing hier in Nederland!
Verder ben ik deze week intensief begonnen met het voorbereiden van enkele spreekbeurten en Power Point presentaties. Tja dat is wel even geconcentreerd en gedisciplineerd werken maar de Here geeft mij direct de eerste zegen als ik zo intensief met z'n woord bezig ben en dat is zo rijk, dat is niet in woorden uit te leggen. Wel lieve mensen, ik hoop dat ik velen van jullie zal ontmoeten de komende tien weken en schroom niet om me te mailen of om zelf een keer naar Dirksland te komen als je daar tijd voor hebt.Ik heb plaats zat om mensen te ontvangen.
Hoop jullie in een volgende blog een update te geven aangaande het doorgaande werk in Mali, maar heb bewust nog even geen contact gezocht!
Zal naar verwachting mijn weblog wat minder frequent bijhouden deze verlof periode maar zo 1 à 2 keer per maand moet lukken.
Lieve groet Carina

Op de straat

Lieve weblog lezers,
Afgelopen week was ik een middag met onze moeder overste "Ba Febe" op de straat.
Gewapend met onze bijbel, wat medicijnen en een flesje water begaven we ons bij het busstation dit alles op loop afstand van het Rahab Centrum. Al spoedig kwamen we een groepje meiden tegen half slapend en versuft in een schaduwrijk plekje. Bekende gezichten voor mij. Rokia, Adiaratou,Fatimata,Biba en Batoma zijn enkele van hun namen. Meiden van 15, 16 jaar die dag en nacht op straat bivakkeren en zich in leven houden met het geven van hun lichaam aan verschillende knullen en dit voor slechts enkele Euro's per dag. Nadat ik eerst naar de apotheek om de hoek ben gegaan om een aantal medicijnen voor twee van hun kinderen te kopen, begon Ba Febe de bijbel te openen en tot ze te spreken. Ze sprak over de storm op het meer uit Mattheus 8 hoe de discipelen bang waren terwijl Jezus letterlijk bij hen aanwezig was. Maar Jezus gaf met heel Zijn hart om hen en bestrafte de wind en de golven en hielp ze uit hun nood. Dezelfde Jezus is bij jullie en wil jullie in jullie nood helpen. Je hoeft alleen maar "help" te zeggen? Als de wind en de golven hen gehoorzamen zou Hij jullie dan niet kunnen helpen? Ik observeerde en bad in mijn hart, tja de meiden drinken de bijbel verhalen in en genieten van het beetje aandacht wat ze van ons krijgen.Maar echt naar ons centrum komen, er voor kiezen om door Jezus geholpen te worden dat zit er nog niet !! Heer, u bent gekomen om wat verloren is te redden. Bidden jullie met ons mee.
Lieve groet van Carina

afscheid van vijf vrouwen

Lieve blog lezers,
Zit hier achter mijn computer en ben met het internet verbonden via de "dial-up". Juist ja de kiestoon via de telefoon, het oude systeem. Mijn collega die bij mij om de hoek wonen hebben sinds donderdag een nieuwe wireless router geïnstalleerd en daar ik internet met hen deel hebben we het nog niet voor elkaar gekregen mijn computer vanuit mijn huis met hun nieuwe router te laten communiceren. Tja dat zou een fluitje van een cent voor collega Anco van Bergeijk zijn maar tja deze is op verlof in Nederland. Dan maar weer even per minuut betalen. Ik dankbaar dat mijn telefoon het sinds gisteren weer doet!Kan in ieder geval contact hebben met de buiten wereld. Gisteren was een bijzondere dag in het Rahab Centrum. We namen afscheid van vijf verschillende vrouwen. Onder hen twee die sinds eind 2008 in ons centrum verbleven en min of meer deel van de leiding geworden zijn op het gebied van het praktische werk. Ze ontvingen alle vijf een certificaat en ook een bonus som geld om ze op eigen benen te helpen. Begin maart zullen we twee nieuwe vrouwen aan het programma toevoegen en dat betekent dat ze met z'n zeven door zullen gaan in het trainingsprogramma. Willen jullie bidden voor Fatimata, Mariyama Diarra, Mariyama Thiero, Chantal en Nana die nu op eigen benen staan. Bid dat ze voor Jezus zullen blijven en niet zullen terugvallen in een vroegere levensstijl. Dank met mij dat onze moeder overste " Ba Febe" besloten heeft om in het centrum te blijven. Daar ben ik heel dankbaar om en helpt me om verder de komende maanden voor te bereiden als ik zelf op 18 maart op verlof naar Nederland hoop te gaan.
Hartelijke groet van Carina

Evangelisatie in Dara

Afgelopen vrijdag was ik met het team wat onder de gevangen werkt in het dorp Dara zo'n 20 kom buiten Bamako. Het Philemon centrum bevind zich in Dara en daar het centrum al geruime tijd dicht is wilden we de mensen van Dara laten weten dat we ze niet vergeten. Dara heeft 5 christenen zover wij weten en deze kwamen altijd in het Philemon centrum samen op zondag toen dit nog open was. Sylvie, één van de christenen vertelde me dat ze nu bij haar thuis komen en dat dit geen problemen geeft met haar man die niet in Jezus geloof. Op de foto zie je Sylvie in het midden met haar CAMA-pakkie aan. Op 19 december hadden we ook een dergelijke actie in Dara maar dat was in de namiddag en zonder de Jezus film. De mensen van Dara hadden ons gevraagd om snel terug te komen met de Jezus film. Zo rond 16.h30 bevonden we ons in Dara en gingen we eerste bij de dorpsoudste op bezoek. Meneer Diabate kent me zo langzamerhand wel en deze keer vroeg hij of ie met me op de foto mocht onder voorwaarde dat hij een afdruk van de foto zou krijgen. Wat, dacht ik, jij wilt met me op de foto en jij stelt de voorwaarden?! Maar goed hij is en blijft het dorpshoofd en hij gaf z'n volledig toestemming voor de evangelisatie actie. Net voor het donker werd opende dominee Siaka Koeta de avond en begonnen we met het programma. Een kleine groep muzikanten bracht enkele liederen ten gehoren en de hele meute liet de beentjes los in het zand. Vervolgens zong ik enkele liederen met de kinderen in het Bambara wat altijd wel aanslaat. Die gekke Blanke die in hun taal zingt tja dat is altijd wel bingo. Vervolgens werd de eerste 30 minuten van de Jezus film getoond. Ik schat dat er zo'n 200 volwassen en zeker net zoveel kinderen zaten te kijken. Na de eerste film band sprak dominee Siaka Koeta over het verloren schaap,hoe de herder op zoek ging na die ene die verloren was ook al had hij nog 99 anderen.Hij vergeleek ons mensen en toeschouwers met dit verloren schaap en deed een oproep wie gevonden wilde worden.In Afrika en dus ook in Mali krijg je dan veel reactie van de mensen. Bijna alle kinderen staken hun hand in de lucht en een 40 volwassenen. Nu is er veel nazorg nodig en dat in een dorp van zo'n 1200 volwassen waar slechts 5 christenen zijn. Bidden jullie met me mee voor deze nazorg!
Helaas begaf de generator het tijdens de preek en kon de film niet afgekeken worden. We probeerden van alles. Gingen op zoek naar een andere generator die niet stabiel was en tot 3 keer toe de gloeilamp van het film apparaat doorbrandde.Na 2 uren ploeteren en de hele generator uit elkaar geschroefd te hebben gaven we eindelijk op en vertrokken naar Bamako. Het was inmiddels al 23.00 en we bevonden ons nog in de bush bush. Hebben we in ieder geval nog een evangelisatie actie voor de boeg en een nieuwe poging om de HELE film te laten zien en tevens nazorg te leveren!
Oh ja, even een laatste foto voor hen die het geschilder in- en rondom mijn huis volgen. Dit is een plaatje van de woonkamer! Lieve groet, Carina

Verf, verf en nog eens verf !

Lieve blog lezers,
Het is inmiddels acht jaar dat ik in mijn huis in de wijk Badalabougou in Bamako, Mali woon. Sinds ik in dit huis getrokken ben is de buitenboel nooit meer geschilderd. Je begrijpt dus wel dat deze wel een verfje kon gebruiken en zo gedacht zo gedaan. Sinds maandag zijn" mijn nieuwe schilder" Emmanuel en zijn hulp aan het werk om de de buitenboel op te knappen. Je kunt wel op de foto's zien dat het echt opknapt al vraag ik in mijn achterhoofd wel af voor hoelang. Er is hier immers zoveel stof en intense zon. Als de buitenboel af is, hopelijk vandaag dan zullen de schilders zich verplaatsen in mijn huis. Binnenshuis zijn de muren in 2006 geschilderd maar het raamwerk is ook acht jaar geleden. Veel extra rommel en onrust dus deze dagen maar tja het moest er toch van komen. Probeer tussen het werken door af en toe naar huis te komen om een oogje in het zeil te houden en een praatje met de schilders te maken. Emmanuel is christen maar z'n hulp Abu Coulibaly niet. Toen ik gistermiddag van het werk terug kwam was Emmanuel in gesprek met Abu over het geloof. Hij was het verhaal van Zacheüs de tollenaar aan 't vertellen. Hij vertelde me later dat door het verschil in hun lengte tijdens het werk dit verhaal in z'n hart kwam om te vertellen. Emmanuel is behoorlijk lang maar Abu is niet veel langer schat ik dan 1 meter 60. Ik vond het prachtig en bemoedigend om de jongens over geloof te horen praten. Bidden jullie mee dat Emmanuel de komende dagen nog meer verhalen uit de bijbel aan Abu zal vertellen?
Groeten, Carina