Medisch werk in de gevangenis

Afgelopen woensdag was ik met het team, bestaande uit een Malineese dokter en een Malineese dominee, in de gevangenis van Kati.
In een tijd van drie uur kwamen 48 gevangenen langs om de dokter te zien terwijl dominee Koita de cellen af ging om te preken. Ik was vandaag gebombardeerd tot dokters assistente en mocht pillen tellen en het medische archief van de gevangenis bijwerken.
We hadden vele gevallen van malaria al hoewel dit gelukkig aan het afnemen is en het malaria seizoen zo'n beetje aan het einde is.Een aantal jongens hebben last van een breuk en zouden eindelijk zo spoedig mogelijk geopereerd moeten worden. Ook werden we geconfronteerd met een tweetal extreme gevallen. Een knul die zo mager was geworden na 14 maanden gevangenis en, bovendien amper meer op z'n benen kon staan omdat hij zo verzwakt was van malaria dat we hem direct een infuus gegeven hebben. De andere is Musa (Mozes) die je hier op de foto ziet en een ontzettend opgeblazen en uitgedroogde buik heeft. Onze dokter Amadou wist hier ook niet precies een analyse voor en zou hem graag in het ziekenhuis van Kati willen laten onderzoeken. Verzoek is ingediend ook voor de breuk operaties en nu maar bidden en afwachten of de verantwoordelijken van de gevangenis toestemming geven. Verder zijn er altijd een handjevol knullen die hun naam op de "patienten" lijst laten zetten maar eigenlijk niets mankeren. Tja, even een luchtje buiten de cel nemen is altijd fijn en een stripje paracetamol te pakken krijgen is ook handig. Als je ze niet nodig hebt kun je ze altijd ruilen voor een sigaret of pakje thee met een andere gevangene!
Groeten van Carina.

Op kraam bezoek!

Gisteren ging ik met mijn hoogzwangere Amerikaanse collega Becky en haar bijna 2 jarig dochtertje Lydia op kraam visite bij Dorcas. Dorcas is het jongste teamlid van ons Rahab Centrum en is op 1 oktober bevallen van haar tweede kind, opnieuw een jongetje. De eerste, Robert Junior, is inmiddels ruim twee jaar oud en een echte boef. Zijn bevalling was een keizersnee en enorm zwaar voor Dorcas. Daarom des te meer feest deze keer dat de kleine Jozua op de "gewone" manier geboren is. Wat een prachtig mannetje met heel veel haar. Staat hij niet prachtig op de bovenste foto met zijn mooie Hollandse rompertje aan? Jelika, de 14 jarige die uit haar dorp terug gekomen is en voorheen in ons centrum was verblijft momenteel bij Dorcas en haar gezin. Een mooi hulpje om een handje mee te helpen daar. Jullie kunnen meer over Jelika lezen in de Eva van Oktober. Ik hou dit blog kort, er komt zeer binnenkort een nieuwsbrief aan.
Lieve groet van Carina

Louise

Lieve vrienden,
De afgelopen weken waren verre van gemakkelijk hier in Mali.
Vergadering na vergadering aangaande de problemen in ons Rahab Centrum terwijl het gewone werk ook doorging.
Er waren dagen dat ik me werkelijk mijn bed uit moest praten en bidden omdat ik er erg tegen opzag om weer in gesprek te gaan over het zelfde onderwerp en hetzelfde probleem.
Ik vroeg me opnieuw verschillende keren af wat de meerwaarde van het Rahab Centrum is? Ook worstelde ik zo met de cultuurverschillen dat ik er zelfs over nadacht of mijn tijd hier in Afrika er zo zoetjes aan niet op zit.
Wel, vanmorgen werd ik overweldigd met een enorme bemoediging van de Heer zelf om niet op te geven en " gewoon" te blijven zaaien. Rond het middag uur ging mijn deurbel en stond Lea, één van de Rahab teamleden met een voor mij onbekende dame bij mijn poort. Daar ik de dame niet kende vroeg ik aan Lea wie ze was en deze vertelde mij dat ze de oudere zus van Louise Dao was die in 2008 voor 10 maanden in het Rahab Centrum was en ons trainingsprogramma volgde.Ik liet de dames binnen en mijn gedachten gingen terug naar Louise die eind 2007 op een dag ons inloop centrum binnenkwam. Louise was geen prostituee maar haar verhaal was zo in en in triest dat ik haar graag wilde helpen en een plek in ons trainingscentrum wilde geven. Louise heeft vier kinderen gebaard maar alle kinderen zijn voor hun vijfde levensjaar overleden en dat was reden voor de familie om haar te verstoten daar ze ervan uit gingen dat ze "bezeten" was.Louise was het zonnetje in ons centrum en leerde om armbanden van kralen te maken zoals niemand dat kon. In augustus 2008 nam ze afscheid van ons centrum en woonde inmiddels op zichzelf en was een toegewijd christen vrouw. Vanaf die tijd kwam ze met zeer grote regelmaat op vrijdag naar ons centrum om samen te bidden en de Djembé bespelen kon ze als geen ander. In de maand juni van dit jaar kwam ze zelfs nog een hele week naar het centrum om de training in het maken van sappen en siropen te volgen. In mijn weblog van 22 juni zie je haar op de foto.
Begin augustus was Louise voor onbepaalde tijd uit Bamako vertrokken om haar familie in Sikasso te bezoeken. Ze was er klaar voor om ze weer onder ogen te zien.
Dit is wat de zus me vertelde: Louis werd ziek in Sikasso en ging in de maand september erg achteruit. Het leek erop of ze wist dat ze zou sterven want ze nam van iedereen afscheid. Op 26 september riep ze haar zus en dicteerde haar een brief die ze aan Nyagali (Carina dus) in Bamako moest geven. Op 28 september is Louise in alle rust ingeslapen en naar haar Heer en Heiland gegaan.
De zus gaf me de brief die uit een plastic zak met armbanden en dergelijke kwam die Louise nog gemaakt had. De brief bestond uit een warm dankwoord aan mij persoonlijk en aan het Rahab centrum. De liefde die ze ontvangen had had haar leven veranderd. De gebeden hadden haar weer kracht gegeven. Ja schreef ze, zonder Nyagali was ze al lang van deze aardbol verdwenen geweest zonder de Heer te kennen.
Wauw, de Heer weet z'n kinderen te bemoedigen of niet soms. Ik ben er zo onderste boven van dat Hij precies weet dat ik een bemoedigin nodig had.
Opgeven ? Vergeet het maar Satan !
Lieve groet van Carina
Met Louise op de foto, januari 2008

Mali, 50 jaar onafhankelijk !

Afgelopen week, op 22 september was het precies 50 jaar geleden dat Mali een onafhankelijke staat werd van Frankrijk en dat werd zeer uitbundig gevierd.Mali werd in 1960 onafhankelijk, maar er woonden uiteraard allang mensen voordat de eerste Franse kolonist er zijn voet plantte. Tussen de dertiende en zestiende eeuw bestreek het rijk van de Mandingo, een groot deel van het huidige Mali. Het huidige Mali is zo groot als heel West-Europa, maar er wonen maar twaalf miljoen mensen. Toch komt een opvallend groot deel van de Afrikaanse muziekexport uit Mali. Muziek werd eeuwenlang gemaakt door een kaste van muzikanten, de griots (spreek dat woord op zijn Frans uit). De liederen en teksten van de griots werden van generatie op generatie doorgegeven. Een bekende griot die ook regelmatig in Europa en zelfs in Nederland speelt is Toumani Diabaté. Als je wat meer over de Malinese gescheidenis wilt lezen klik dan op de volgende link.http://www.landenweb.net/mali/geschiedenis/
Ik schreef jullie in mijn laatste weblog al over de metamorfose van de stad Bamako de afgelopen maanden. Het is echt niet in woorden uit te drukken hoe de stad is opgeknapt.
Op 22 september waren hier 23 staatshoofden uit andere, voornamelijk Afrikaanse landen op bezoek. De eregast was Kaddafi die bij de festiviteiten aan de rechterhand van de Malinese president zat en wiens "vlag" levensgroot te zien was op een splinternieuw gebouwencomplex dat helemaal door hem gefinancierd is. Velen van ons die in Mali wonen hebben hier erg dubbele gevoelens bij meer kan ik er op deze blog niet over zeggen.Het feest begon maandagnacht om 24.00 met vuurwerk wat ik wel hoorde in mijn bed maar niet gezien heb. Op de 22ste was er een uren lange militaire parade in de stad waar alle uitgenodigde staatshoofden zittend op een eretribune van konden genieten. Voor deze parade waren duizenden Malinesen te voet naar de plaats van festiviteiten gekomen.Een foto om jullie een indruk te geven van de menigte die te voet was gekomen. Een strak blauwe lucht en een heerlijk zonnetje ontbraken deze dag niet. Ook was er een luchtshow met allerlei vliegtuigen en parachutisten. Op de laatste foto zie je drie vliegtuigen die de kleuren groen, geel en rood achterlaten. De kleuren van de Malinese vlag.
Het meest indrukwekkende is om in de avond door de stad te rijden. Vele gebouwen zijn verlicht en de nieuwe wegen hebben allemaal flikkerende lichtjes links en rechts.Rode straten, gele straten, blauwe straten. Het lijkt wel of ik door New York rijd. Bidden jullie met mij mee voor blijvende vrede in Mali en dat velen in dit land het komende jaar over de Here Jezus mogen horen.
Hartelijke groet van Carina

Modern Bamako?

Lieve vrienden,
Bamako en andere delen van Mali ondergaan een totale metamorfose de afgelopen maanden.De komende week en wel op 22 september 2010 is Mali 50 jaar een onafhankelijke staat en dat zal zeer uitbundig gevierd worden. Maanden lang wordt er al keihard gewerkt aan een groot nieuw verkeersknooppunt met twee viaducten en allerlei verkeersborden, echt zeer indrukwekkend. Ook wordt er met man en macht gewerkt aan een nieuwe brug en dat is zeker geen overbodige luxe, deze zal nog niet open gaan op 22 september maar naar verwachting aan het eind van dit jaar. Vanmiddag was ik aan de wandel en ging een kijkje nemen bij deze nieuwe brug in aanbouw. Zie op de foto de geweldige imponerende nieuwe brug en de oude ondergaande "brug" er naast. Deze oude "brug" was meer een beton strook die 7 maanden van het jaar begaanbaar was en zoals je kunt zien voor de andere 5 maanden van het jaar onder water stond. Grappig dat ze deze oude "brug" als souvenir hebben laten staan. Is Bamako, een stad met 3.000.000 mensen modern? Ja, aan de ene kant komen er op infrastructuur gebied steeds meer veranderingen en verbeteringen toch blijft het ook gewoon simpel en is het eigenlijk een uit de kluiten gewassen dorp. Dat bleek vanmiddag maar weer eens toen ik bijvoorbeeld tijdens mijn wandeling vele kleren tegenkwam die op de grond lagen te drogen of de enorme hopen vuil die ik overal aan de kant van de weg tegenkwam, tja dat is toch echt zeer jammer en een domper voor de prachtige wandeling. Dan toch maar liever een groepje kinderen op de foto zetten die je overal tegenkomt en je overal volgen. Tja het valt niet mee om als blanke een privé wandeling te maken in Mali.Maar goed zo ben je in ieder geval niet gauw alleen.
Groeten van Carina

Vrijdagmiddag in de vrouwengevangenis !

Afgelopen vrijdagmiddag was ik zoals gewoonlijk elke vrijdagmiddag in de vrouwengevangenis. Ik was dit keer met Malinese collega Lea en na de hevige regenval van de ochtend viel met niet mee om de gevangenis binnen te komen. We hadden maar besloten om de auto bovenaan de weg te laten en met de blote voeten door het water te waden die ons toegang tot de poort gaf. Aangezien het Ramadan is hier in Mali had ik niet op veel vrouwen in de klas gerekend. Toch is het opmerkelijk dat juist de laatste paar weken het groepje vrouwen wat naar de bijbel verhalen komt luisteren en om gebed vraagt heel stabiel en consequent is. Ook vandaag waren Ramatou ( op de foto met mij) en Salimata, Nene en Namanim weer van de partij. Deze vier meiden hebben in de april maand een keuze gemaakt voor de Here Jezus en blijven trouw op vrijdagmiddag naar de lessen komen. Na afloop van de les hebben Lea en ik extra tijd genomen om voor deze vier meiden te bidden. Ze hebben het niet gemakkelijk tussen de andere meiden in de gevangenis die hen voor kaffers uitmaken omdat ze voor Jezus Christus hebben gekozen.Ook hopen de meiden op een wonder deze maand. Op 22 september bestaat Mali 50 jaar als onafhankelijk land. Groot feest dus hier in Mali en we verwachten dat de president vele gevangenen vervroegd vrij zal laten. Bidden jullie mee dat Ramatou, Salimata, Nene en Namanin er ook bij zitten? Groeten uit zeer chaotisch Bamako waar het verkeer nog hectischer is dan normaal en de straten voller dan vol! Carina

Sara op eigen benen !

Het was een vrijdagmiddag in november van het jaar 2006 toen we als team Sara voor de eerste keer tegenkwamen. Sara bevond zich op dat moment in de vrouwengevangenis. Sara zag er zeer bedroefd uit en ze liet toe dat we die eerste keer voor haar mochten bidden. Vanaf die bewuste dag luisterde Sara trouw ieder vrijdagmiddag na de Bijbelverhalen en bemoedigingen uit Gods woord. Het viel me vanaf het begin op dat Sara veel van de liederen die we zongen kende. Na een aantal maanden nam Sara ons in vertrouwen en vertelde haar levensverhaal en waarom ze in de gevangenis zat. Vanwege de aard hiervan zat het er dik in dat Sara minimaal 10 jaar zou krijgen. Sara vertelde ons ook dat ze christen was en daarom zo vreselijk gebukt ging onder deze daad. We mochten die dag samen met Sara op de knieën gaan en samen voor de troon van onze hemelse Vader vergeven vragen. Daarna mochten we haar vertellen dat God haar vergeven had en dat ze dat moest aanvaarden en haar leven weer op moest pakken door een getuige van Hem te zijn daar in die donkere gevangenis.Vanaf dat moment veranderde Sara. Ze begon weer te stralen en dat bleef niet onopgemerkt. Zo rond de jaarwisseling van 2007 besloot de directrice van de vrouwengevangenis Sara als hulp in de huishouding in haar huis te nemen. De Here zag duidelijk om na Sara en wij hielden contact met haar omdat Sara iedere vrijdagmiddag na de Bijbelstudie in de gevangenis bleef komen.Zomer 2009 presenteerde de directrice van de vrouwengevangenis een lijst met namen van gevangenen die volgens haar vervroegd vrijgelaten moesten worden. Dit doet men ieder jaar en jaarlijks op 22 september, Onafhankelijkheidsdag hier in Mali worden er inderdaad verschillenden vroegtijdig vrijgelaten. En ja hoor, in september 2008 werd Sara vrijgelaten en ging bij één van onze teamleden en haar gezin wonen daar terugkeer voor Sara na de familie onmogelijk was op dat moment. Toen Rahab Ministries in augustus 2009 een nieuw centrum kreeg met slaap mogelijkheden was Sara dan ook de eerste die daar kwam logeren en de trainingen volgde.Sara was ons zonnetje in huis die met vele meiden haar geloof deelde en niet beschaamd was om met anderen te bidden. Op 19 augustus 2010 vertrok Sara uit ons centrum. Sara heeft ruim een jaar bij ons gewoond en heeft laten zien dat ze een wedergeboren christen is die haar oude leventje echt de rug toegekeerd heeft. Sara is vertrokken naar een dorp vlak bij de stad Sikasso om bij haar oudste zus en gezin in te trekken. Bid dat de Here Sara dagelijks bemoedigd en sterkt. Bid ook dat de Here in een goede christen man voor Sara voorziet.Onderstaande foto is genomen op haar laatste werkdag in het centrum. Sara is specialist geworden in het batikken en verven van stoffen.
Lieve groet van Carina