afscheid van vijf vrouwen

Lieve blog lezers,
Zit hier achter mijn computer en ben met het internet verbonden via de "dial-up". Juist ja de kiestoon via de telefoon, het oude systeem. Mijn collega die bij mij om de hoek wonen hebben sinds donderdag een nieuwe wireless router geïnstalleerd en daar ik internet met hen deel hebben we het nog niet voor elkaar gekregen mijn computer vanuit mijn huis met hun nieuwe router te laten communiceren. Tja dat zou een fluitje van een cent voor collega Anco van Bergeijk zijn maar tja deze is op verlof in Nederland. Dan maar weer even per minuut betalen. Ik dankbaar dat mijn telefoon het sinds gisteren weer doet!Kan in ieder geval contact hebben met de buiten wereld. Gisteren was een bijzondere dag in het Rahab Centrum. We namen afscheid van vijf verschillende vrouwen. Onder hen twee die sinds eind 2008 in ons centrum verbleven en min of meer deel van de leiding geworden zijn op het gebied van het praktische werk. Ze ontvingen alle vijf een certificaat en ook een bonus som geld om ze op eigen benen te helpen. Begin maart zullen we twee nieuwe vrouwen aan het programma toevoegen en dat betekent dat ze met z'n zeven door zullen gaan in het trainingsprogramma. Willen jullie bidden voor Fatimata, Mariyama Diarra, Mariyama Thiero, Chantal en Nana die nu op eigen benen staan. Bid dat ze voor Jezus zullen blijven en niet zullen terugvallen in een vroegere levensstijl. Dank met mij dat onze moeder overste " Ba Febe" besloten heeft om in het centrum te blijven. Daar ben ik heel dankbaar om en helpt me om verder de komende maanden voor te bereiden als ik zelf op 18 maart op verlof naar Nederland hoop te gaan.
Hartelijke groet van Carina

Evangelisatie in Dara

Afgelopen vrijdag was ik met het team wat onder de gevangen werkt in het dorp Dara zo'n 20 kom buiten Bamako. Het Philemon centrum bevind zich in Dara en daar het centrum al geruime tijd dicht is wilden we de mensen van Dara laten weten dat we ze niet vergeten. Dara heeft 5 christenen zover wij weten en deze kwamen altijd in het Philemon centrum samen op zondag toen dit nog open was. Sylvie, één van de christenen vertelde me dat ze nu bij haar thuis komen en dat dit geen problemen geeft met haar man die niet in Jezus geloof. Op de foto zie je Sylvie in het midden met haar CAMA-pakkie aan. Op 19 december hadden we ook een dergelijke actie in Dara maar dat was in de namiddag en zonder de Jezus film. De mensen van Dara hadden ons gevraagd om snel terug te komen met de Jezus film. Zo rond 16.h30 bevonden we ons in Dara en gingen we eerste bij de dorpsoudste op bezoek. Meneer Diabate kent me zo langzamerhand wel en deze keer vroeg hij of ie met me op de foto mocht onder voorwaarde dat hij een afdruk van de foto zou krijgen. Wat, dacht ik, jij wilt met me op de foto en jij stelt de voorwaarden?! Maar goed hij is en blijft het dorpshoofd en hij gaf z'n volledig toestemming voor de evangelisatie actie. Net voor het donker werd opende dominee Siaka Koeta de avond en begonnen we met het programma. Een kleine groep muzikanten bracht enkele liederen ten gehoren en de hele meute liet de beentjes los in het zand. Vervolgens zong ik enkele liederen met de kinderen in het Bambara wat altijd wel aanslaat. Die gekke Blanke die in hun taal zingt tja dat is altijd wel bingo. Vervolgens werd de eerste 30 minuten van de Jezus film getoond. Ik schat dat er zo'n 200 volwassen en zeker net zoveel kinderen zaten te kijken. Na de eerste film band sprak dominee Siaka Koeta over het verloren schaap,hoe de herder op zoek ging na die ene die verloren was ook al had hij nog 99 anderen.Hij vergeleek ons mensen en toeschouwers met dit verloren schaap en deed een oproep wie gevonden wilde worden.In Afrika en dus ook in Mali krijg je dan veel reactie van de mensen. Bijna alle kinderen staken hun hand in de lucht en een 40 volwassenen. Nu is er veel nazorg nodig en dat in een dorp van zo'n 1200 volwassen waar slechts 5 christenen zijn. Bidden jullie met me mee voor deze nazorg!
Helaas begaf de generator het tijdens de preek en kon de film niet afgekeken worden. We probeerden van alles. Gingen op zoek naar een andere generator die niet stabiel was en tot 3 keer toe de gloeilamp van het film apparaat doorbrandde.Na 2 uren ploeteren en de hele generator uit elkaar geschroefd te hebben gaven we eindelijk op en vertrokken naar Bamako. Het was inmiddels al 23.00 en we bevonden ons nog in de bush bush. Hebben we in ieder geval nog een evangelisatie actie voor de boeg en een nieuwe poging om de HELE film te laten zien en tevens nazorg te leveren!
Oh ja, even een laatste foto voor hen die het geschilder in- en rondom mijn huis volgen. Dit is een plaatje van de woonkamer! Lieve groet, Carina

Verf, verf en nog eens verf !

Lieve blog lezers,
Het is inmiddels acht jaar dat ik in mijn huis in de wijk Badalabougou in Bamako, Mali woon. Sinds ik in dit huis getrokken ben is de buitenboel nooit meer geschilderd. Je begrijpt dus wel dat deze wel een verfje kon gebruiken en zo gedacht zo gedaan. Sinds maandag zijn" mijn nieuwe schilder" Emmanuel en zijn hulp aan het werk om de de buitenboel op te knappen. Je kunt wel op de foto's zien dat het echt opknapt al vraag ik in mijn achterhoofd wel af voor hoelang. Er is hier immers zoveel stof en intense zon. Als de buitenboel af is, hopelijk vandaag dan zullen de schilders zich verplaatsen in mijn huis. Binnenshuis zijn de muren in 2006 geschilderd maar het raamwerk is ook acht jaar geleden. Veel extra rommel en onrust dus deze dagen maar tja het moest er toch van komen. Probeer tussen het werken door af en toe naar huis te komen om een oogje in het zeil te houden en een praatje met de schilders te maken. Emmanuel is christen maar z'n hulp Abu Coulibaly niet. Toen ik gistermiddag van het werk terug kwam was Emmanuel in gesprek met Abu over het geloof. Hij was het verhaal van Zacheüs de tollenaar aan 't vertellen. Hij vertelde me later dat door het verschil in hun lengte tijdens het werk dit verhaal in z'n hart kwam om te vertellen. Emmanuel is behoorlijk lang maar Abu is niet veel langer schat ik dan 1 meter 60. Ik vond het prachtig en bemoedigend om de jongens over geloof te horen praten. Bidden jullie mee dat Emmanuel de komende dagen nog meer verhalen uit de bijbel aan Abu zal vertellen?
Groeten, Carina

Mali CMA team

Lieve weblog lezers,
Even een korte update deze keer vanuit Koutiala.
Ik ben hier in Koutiala voor wat we noemen een "Strategic Field Review".
Het is inmiddels achter de rug en ik blik even met jullie terug.
Samen met acht "wijze" mannen had ik de eer om ieder teamlid van ons Mali CMA team te interviewen, De meesten van aangezicht tot aangezicht maar ook enkele verlofgangers en kandidaat-zendingswerkers per skype. Ook werden er een handvol Malinese collegae geïnterviewd om ook hun harten te horen! Zeer boeiend en aangrijpend om zo in de harten van ruim vijftig volwassenen te mogen kijken. Hoogtepunten en dieptepunten te mogen horen maar bovenal bij een ieder van hen te kunnen constateren hoezeer hun hart ligt bij de verloren mensen van Mali. De passie en gedrevenheid van onze teamleden is zeer groot en daar zijn we de Heer dankbaar voor. Natuurlijk zijn er zaken en relaties waar we als team aan kunnen en moeten werken en daarom schroom ik ook niet om jullie gebed te vragen voor deze vijftig volwassen zendingswerkers hier in Mali. Dat we met inzicht en kracht van de Heer aan de aanbevelingen van het SFR team zullen werken de komende weken, maanden en jaren om zo " nog" beter Gods' mond, handen en voeten te mogen zijn hier in Mali.
Op bovenstaande foto zien jullie een groot deel van ons Mali CMA team wat aanwezig was voor ons jaarlijks field forum november 2010.
Lieve groet van Carina

Alfabetisering

Beste blog lezers,
Voor ons in Nederland is het zo vanzelf sprekend dat een volwassen persoon een krant of boek pakt en kan lezen wat erin staat. Mensen die niet kunnen lezen vormen de uitzondering. Hier in Mali is het juist de omgekeerde wereld, volwassen die kunnen lezen vormen nog steeds de uitzondering. De statistieken geven nog altijd aan dat ruim 70 % van de Malinezen analfabeet is. Met andere woorden slechts drie op de tien mensen kunnen lezen.Er is wel een verbetering te zien hoor over de laatste jaren. Onder de kinderen en jongeren gaat anno 2011 twee op de drie naar school en leren dus lezen en schrijven.Ik ken menig gezin waar zoonlief of dochterlief brieven voorleest aan de ouders. Voor ons in het Rahab centrum belangrijk dus om ook een steentje bij te dragen aan de alfabetisering van de Malinezen.Iedere woensdag wordt er alfabetisering in de Bambara taal aangeboden in ons centrum in twee verschillende groepen. Een beginners groep die echt nog nooit met letters en cijfers gestoeid hebben en een gevorderde groep die tot een bepaald niveau hebben leren lezen en schrijven maar zeker niet vloeiend zijn.Mooi om ze te zien stoeien met de letters en woorden al valt het echt niet mee hoor als je dik 40 bent en nog wilt leren lezen.Op dit moment geeft Tidian, een Malinese knul van midden 20, de alfabetiserings lessen. Ik ken hem vanuit de kerk die ik bezoek. We willen als leidinggevend team graag zelf de lessen kunnen geven vandaar dat Lea Thera, één van de medewerkers momenteel een training van een maand volgt om zelf alfabetiserings lessen te kunnen geven. Een zeer goede investering van haar tijd en energie. Op deze foto zien jullie Lea, met haar dochtertje Carina en de grote Carina. Bidden jullie met me mee dat de komende jaren meer en meer Malinese Christenen hun eigen bijbel kunnen lezen.
Hartelijke groet van Carina

Schilder Ibrahim Tangara

Gisterochtend werd ik gebeld door Madou Tangara de oudere broer van Ibrahim Tangara "mijn schilder". Madou vertelde me dat Ibrahim enkele uren daarvoor zeer onverwachts overleden was. Hij kon me geen antwoord geven op de vraag waaraan hij overleden was. Ibrahim schilderde op 27 en 28 december 2010 het Rahab centrum voor de tweede keer en ik had een nieuwe afspraak met hem staan om begin februari 2011 de buitenboel bij mij zelf te komen schilderen.Mijn gedachten gaan terug naar mijn eerste contact met Ibrahim. Het was ergens eind 2006 en Ibrahim stond boven op een ladder in de tuin bij andere zendelingen de buitenboel te schilderen. Daar de binnenkant van mijn eigen huis destijds wel een verfje kon gebruiken heb ik contact met Ibrahim gelegd en begin 2007 schilderde hij de binnenkant van mijn huis.Vanaf die tijd hadden we regelmatig contact.Als er ergens een verf karweitje was zoals in 2008 in de vrouwengevangenis,in 2009 in het nieuwe Rahab centrum dan trommelde ik Ibrahim op.Iedere keer spraken we over allerlei dingen en ook wel over het geloof. Zowel in het oude als nieuwe Rahab centrum had hij een houten kruis aan de muur gezien en mij vragen daarover gesteld. Juist deze laatste keer, afgelopen 26 december had ik een zeer open en lang gesprek over het geloof met Ibrahim en mocht ik hem uitleggen wat Jezus aan het kruis voor ons gedaan heeft. Ook gaf ik hem een bijbel in de Bambara taal toen ik hem op 28 december zijn salaris uitbetaalde. Met een grote glimlach verliet hij mijn huis die dag. Ibrahim komt uit een streng moslim gezin maar had me al verschillende keren verteld dat hij zelf niet zo praktiserend was. Tja en dan gisteren het bericht dat Ibrahim er niet meer is. Heb mijn programma van gisteren omgegooid en ben naar de begrafenis geweest die in de middag plaats vond. Het is in de Malinese cultuur zeer belangrijk om iemand de laatste eer te bewijzen. Op de begrafenis ontmoette ik voor de eerste keer zijn vrouw en drie kinderen en zag ik ook Madou die me gebeld had. Triest hoor, slechts 32 jaar geworden en een vrouw met drie jonge kinderen achterlatend.
Vanmorgen liep ik door het Rahab centrum en zette ik Jelika en Ba Febe op de foto met op de achtergrond de vers geschilderde muren en ..., " het kruis" . Mijn gedachten gingen opnieuw uit naar Ibrahim en in mijn hart droeg ik hem en zijn familie op aan onze Heer en Heiland. Bidden jullie mee voor zijn gezin en broer Madou?

Een nieuw begin

Lieve weblog lezers,
Allereerst nog een heel gelukkig Nieuwjaar aan jullie allen toegewenst.Fantastisch dat we mogen weten dat de Heer dezelfde is in 2011 en dat ie in alle situaties bij ons is. Het jaar is goed begonnen in het Rahab centrum. Afgelopen maandag kwam Ba Febe, de nieuwe gepensioneerde weduwe vrouw die in het centrum bij de meiden komt wonen aan. Ze verraste me enorm door om 9.h00 al met bagage en al in Bamako te staan terwijl we pas rond het middaguur op haar rekenden. Als een speer het nieuw geverfde centrum met hulptroepen schoongemaakt, alle schilderijtjes en gordijnen weer opgehangen. Een bed en matras voor Ba Febe gekocht en nog veel meer van die praktische zaken geregeld.Ik was erg dankbaar dat ik die dag voor het eerst weer mijn energie terug had na mijn verkoudheid met nare hoest. De 15-jarige Jelika die sinds begin oktober weer terug is in Bamako en voor 3 maanden bij teamlid Dorcas woonde, kwam afgelopen maandag ook weer in het centrum wonen. Je ziet ze hier op de foto met Jozua, de 3 maanden oude zoon van Dorcas.
Dinsdag waren de vrouwen die de training volgen weer voor het eerst in het centrum na de kerstvakantie en samen met het hele leidinggevende team hadden we een middag van vasten en gebed. Was heel bijzonder om zo met Ba Febe erbij bij elkaar te zijn en zo een nieuwe start te hebben aan het begin van het nieuwe jaar. Toen we gingen afronden met elkaar vroeg Maman Marthe,één van de leidinggevenden of ik met mijn stoel in de cirkel kwam zitten. Vervolgens kwam het hele team om me heen staan en gingen ze speciaal voor mij bidden. Wauw, dat vond ik heel bijzonder en ik voelde me enorm gedragen door het team en de Heer zelf. Een tof en mooi begin van een nieuw jaar. Groeten van Carina