Verkeersregels in Bamako !

Lieve mensen,
Bovenstaande foto is gelukkig niet mijn auto ook al moet ik wel eerlijk zeggen dat ik dagelijks in situaties verzeild ben die dit wel zouden kunnen veroorzaken.Inmiddels woon ik bijna negen jaar in Bamako maar ik vraag me nog dagelijks af welke verkeersregels hier nu gelden. Rechtdoor op dezelfde weg gaat voor? Of verkeer van rechts heeft voorrang? Snelverkeer gaat voor langzaam verkeer? Nou, vergeet het maar, wat hier geldt is wie eerst komt eerst maalt en hoe meer lef je hebt hoe korter je wachttijd maar hoe groter je risico voor een ongeluk. Als een auto met pech staat laten deze het liefst midden op de weg staan zodat het verkeer er links en rechts om heen moet.Als je links of rechtsaf slaat en je richtingaanwijzer duidelijk aan hebt staan, kun je maar beter toch nog tien keer goed in je spiegels kijken of er geen motor of brommer naast je zit anders zit ie boven op je. De meest bijzondere constructies vind je die zogenaamd verkeerszuilen of iets dergelijks moeten voorstellen. Neem deze toren van banden op de foto die zilvergrijs gespoten zijn. Deze geven aan dat de weg hier in tweeën splitst, tja je moet het maar begrijpen. Afijn ik hoef er geen lang verhaal van te maken om jullie te laten te begrijpen dat mijn dagelijkse deelname in het verkeer hier nu niet echt een onderwerp van vreugde is voor mij.Ieder kruispunt zonder verkeerslicht is weer een hele opgave, vooral als je er links af moet slaan. Ik heb in Nederland geleerd keurig recht te blijven en dan een grote bocht te nemen voor de draai. Wel, vergeet het maar in Bamako, of je bent snel en duikt snel links af voor al het verkeer eraan komt die rechtdoor gaan of je gaat helemaal rechtdoor op het kruispunt, neemt de parallel weg en voeg jezelf later bij de hoofdweg. Vanmorgen hoorde ik op de achtergrond het volgende lied:" God wijst mij een weg, waar ik zelf geen uitkomst zie", gelukkig maar dat God mij de weg blijft wijzen ook in het verkeer hier in Bamako. Lieve groet, Carina

Dagje Zankasso en Tierakassedougou

Lieven mensen,
Afgelopen zondag heb ik samen met collega en vriendin dokter Saskia en verschillende anderen hier uit Koutiala weer een bezoek gebracht aan dominee Kaleb in Zankasso en aan het dorp Tierekassedougou. Het was voor mij de eerste keer om een kerkdienst in Zankasso (het dorp waar Kaleb en zijn gezin wonen) mee te maken. Kaleb ging zelf voor in de dienst en we genoten allen van zijn woordverkondiging. Hij sprak uit Jakobus 3 en vermaande ons op een liefdevolle manier aangaande onze tong. "Uit dezelfde mond komt zegen en vervloeking voort, dit moet mijn broeders (en zusters) niet zo zijn." Goed en belangrijk om onszelf iedere keer weer te onderzoeken aangaande de woorden die uit onze mond komen. Na de maaltijd vervolgden we onze weg naar Tierekassedougou op zoek naar Soumaila. (Soumaila op foto boven met Saskia en na de weblog zittende in mijn auto).Het is duidelijk regenseizoen hier en de modder en waterplassen maken het wel een avontuur om in de bush te rijden. In Tiera werden we hartelijk verwelkomd door Salimata, een christenvrouw en haar gezin en verschillende andere vrouwen en kinderen. Van Soumaila en zijn familie was geen spoor te bekennen. Al gauw werd er een jongen te voet weggestuurd om Soumaila en z'n vader te halen. Wij vermaakten de kinderen ondertussen met zang en gitaarspel en Kaleb deelde zoals gewoonlijk traktaatjes uit en gebruikte de tijd om voor mensen te bidden. Uiteindelijk kwam de pa van Soumaila aangezet op de fiets met Soumaila op z'n rug gebonden. Hij deelde met ons dat Safiatou, de moeder van Soumaila, ontstoken borsten had en de nieuwe baby van 20 dagen oud onvoldoende moedermelk ter beschikking had. Saskia nam vervolgens de auto mee om ze samen met Kaleb en Soumaila en z'n pa te halen. Na een tijdje kwamen ze terug met Safiatou en de nieuwe baby die werkelijk meer dood dan levend was. Toen gebeurde er iets fantastisch: Salimata de christenvrouw die zelf een baby van 5 weken heeft, aarzelde geen moment en legde het kleine meisje van Safiatou direct aan haar borst.Even later lag haar eigen baby aan de andere kant te drinken! Wauw, wat een geweldige God hebben we toch die de vrouw zo mooi geschapen heeft dat er direct melk beschikbaar is.Tegen dat het donker werd moesten we echt terug naar de geasfalteerde weg. De auto werd volgeladen met mensen en ook Safiatou en de nieuwe baby en Soumaila, op weg naar zijn adoptie gezin gingen mee. Met zeven volwassenen en vier kinderen reden we met een slakke gangetje terug om de rit voor Safiatou met haar geïnfecteerde borsten zo comfortabel mogelijk te maken. We brachten dominee Kaleb bij zijn huis in Zankasso waar we vervolgens een andere vrouw met ziek kind en baby oppikten.
We vervolgden ons pad, gelukkig op de geasfalteerde weg richting Koutiala. In Koutiala aangekomen werden er plannen gesmeed. Aishata,een van de Koutiala vriendinnen van Saskia kwam direct met een fles voor de baby aanzetten. Odette en Kader, ook vrienden van Saskia die de hele dag met ons meegegaan waren, boden aan dat Safiatou en de baby de nacht bij hen kon doorbrengen. Zo mooi om te zien hoe de Afrikanen hier direct gemeenschappelijk zorg voor elkaar dragen.De laatste etappe was om Soumaila bij zijn adoptie gezin te brengen.Het was inmiddels 22.h00 toen Soumaila vol liefde werd opgevangen door Lasine en zijn vrouw Anne. Het duurde slechts enkele minuten voor Soumaila heerlijk z'n buikje rond zat te eten. Saskia scoorde nog wat eten uit haar vriezer voor moeder Safiatou en we leverden dit samen met Kader af bij hun huis. Vervolgens reden we naar Saskia haar huis en wees de klok 23.h00 aan. Tja dan evalueer je zo'n dag nog eens samen en kom je tot het besluit dat de nood zo groot is in dit land hier en dat er nog zoveel mensen Jezus niet kennen. Wat mooi dat God ons wil gebruiken in een land als Mali om Zijn liefde en zorg aan de Malinezen te laten zien.

Fatoumata en Kadjatou, twee Rahab vrouwen

Lieve mensen,
Eerst even een foto van het hele Rahab team. Het leiding gevende team, de vrouwen die de training volgen (behalve Kajatou die ziek was) en de drie meiden die in het centrum wonen, allemaal op de kiek met de zelfontspanner en nog gelukt ook.
Vorige week werd ik flink bezig gehouden door twee verschillende vrouwen uit het Rahab centrum. De jongste, Fatoumata van 19,woont sinds 2 weken met haar 2-jarige dochtertje Oumou in ons centrum. Fatoumata is gelukkig toch opkomen dagen nadat ik op mijn weblog van 23 juli schreef dat we tevergeefs op haar gewacht hadden. Fatoumata is erg schuw en heeft veel liefde nodig. Je kunt in alles merken dat ze weinig liefde in haar leven ontvangen heeft en dat ze bang is voor mensen. Ook haar dochterje Oumou is erg verlegen en teruggetrokken. Het arme kind heeft werkelijk overal en nergens gewoond en is nu voor het eerst onder moeders hoede. Fatoumata heeft veel liefde en aandacht nodig en ik ben dankbaar dat moeder overste Ba Febe veel geduld heeft en van nature moeder liefde uitstraalt. Ik ben dankbaar dat Fatoumatou toch gekomen is, mijn visie voor het Rahab centrum is om jonge meiden tussen de 15 en 25 met kleine kinderen die geen plek hebben wat ze thuis kunnen noemen in liefde op te vangen en een thuis te bieden.Bidden jullie mee voor Fatoumata dat ze haar oude levenswijze los zal laten en dat ze mag begrijpen en aanvaarden dat ze een geliefd kind is in de ogen van de Vader.
De tweede vrouw die op het moment extra aandacht nodig heeft is de 38-jarige Kadjatou. Kadjatou woont niet in ons centrum maar volgt sinds maart 2011 ons trainingsprogramma. Kadjatou is een weduwe met twee grote kinderen van 18 en 17 jaar die al enkele jaren niet meer bij haar wonen omdat ze door haar zwakke lichamelijke conditie niet voor ze kon zorgen. Haar man heeft haar zeven jaar geleden in de steek gelaten en heeft de kinderen totaal genegeerd. Haar dochter, Batouma die dus 18 jaar is,is in 2010 uitgehuwelijkt als derde vrouw aan een 58-jarige moslim. Een daad waar Kadjatou nu erg spijt van heeft sinds ze christen is. Kadjatou viel verschillende malen flauw eind juli en is met de spoedeisende hulp opgenomen in een ziekenhuis hier in Bamako Ik ging verschillende keren bij haar op bezoek om steun te betonen en voor haar te bidden. Eerste dagen ging het echt niet goed met haar. Haar lichaam had een groot tekort aan bloed en er was veel vocht in haar maag.In het ziekenhuis ontmoette ik ook haar dochter en zoon en heb ze samen met moeder Kadjatou verenigd op de foto. Blijft bijzonder hoor die ziekenhuizen hier. Iedere patiënt heeft enkele mensen rondom z'n bed op de vloer zitten die voor hun natje en droogje zorgen en op medicijn jacht gestuurd worden als de dokter weer een recept voorgeschreven heeft.
Gaat gelukkig weer een stuk beter met Kadjatou al is ze nog wel in het ziekenhuis.
Lieve groet, Carina

Op kamp !

Lieve mensen,
Heb een een paar geweldige dagen achter de rug en wil jullie niet onthouden om mee te genieten van die momenten. Was de afgelopen dagen in de bush bush, in Mana zo'n 75 km uit of Bamako voor een vrouwenkamp. Een dikke twintig vrouwen waren hier bijeen om een week verwend te worden, training te ontvangen en om vooral veel over Gods onvoorwaardelijke liefde te horen. De gemeenschappelijke factor van deze groep vrouwen was dat ze allemaal HIV positief zijn. Het merendeel van de vrouwen is moslim of animist.Samen met moeder-overste Ba Febe en Maman Marthe, beiden uit mijn Rahab team en Jeanne een jonge vrouw die in ons Rahab centrum vele training ontvangen heeft waren we op het kamp. In de ochtend uren mocht ik samen met Ba Febe de vrouwen bemoedigen uit Gods woord en zijn er heel was zweet druppels gevallen tijdens het gitaar spelen en samen zingen. Wat zijn deze vrouwen ontvankelijk. Een groepje van wel zes vrouwen kwam naar voren nadat Ba Febe een oproep gedaan had om hun leven aan Jezus te geven. Een heel mooi en teder moment!In de middaguren was het de beurt aan Maman Marthe en Jeanne om de vrouwen zeep te leren maken en siroop van de hibiscusplant.Wat geweldig om Jeanne zo bezig te zien wetende dat zij zich eerst op de straten in Bamako bevond en nu met een lach op haar gezicht de andere vrouwen leert om siroop te maken.Dan kan ik alleen maar stil zijn en zeggen, dank u wel Heer!
Natuurlijk waren er momenten tussendoor dat we moesten wachten tot de siroop kookte of de olie van de zeep moest af koelen maar dat is nooit een probleem in Mali er zijn altijd wel een paar vrouwen te porren om te entertainen met dans en muziek of de omringende kinderen houden je wel wakker en alert. Op een matras op de grond geslapen tussen Ba Febe en Maman Marthe in, tja dat is ook weer eens wat anders. En vooral zij vonden het geweldig dat die "Tubabu" (lees:blanke) bij hen op de grond lag. Veel geslapen heb ik natuurlijk niet maar het was het allemaal dubbel en dwars waard. Dit weekend maar wat extra uurtjes op het waterbed in Bamako maken dan komt het vast wel weer goed ! Liefs, Carina

Terugblik afgelopen week

Lieve mensen,
Er zijn zo van die weken die ineens propvol zitten en waar vooral van alles gebeurd waar je niet echt op gerekend had. Een paar hoogte en diepte punten voor jullie op een rijtje. Begon afgelopen maandagochtend met het afhalen van vriendin Janet op het vliegveld. Na 1 jaar en 8 maanden in Engeland geweest te zijn voor verlof en behandeling van borstkanker was het bijzonder om haar weer op Malinese grond te verwelkomen. Dat het vliegtuig om 2.30 in de ochtend aankwam kon de pret niet drukken. Daarna vlug een paar uurtjes na bed voordat ik om 10.00 een afsprak had met Fatimata Diarra,de 19 jarige "nieuwe bewoonster" van ons Rahab centrum. Tja op haar komst waren we helemaal voorbereid en zelfs een stapelbed aangeschaft. Helaas kwam Fatimata niet opdagen en hebben we verder de hele week niets van haar vernomen. Dat zijn van die momenten dat ik wel eens ontmoedigt kan raken en dan is het zo goed om te weten en vast te houden dat ik die meiden niet kan veranderen en dat ook ik niet meer of minder ben in Gods ogen als Fatimata wel of niet komt.
Dinsdag was ik een zeer lange dag in de gevangenis van Kati.De dokter was op bezoek en samen evacueerden we een jonge knul met een geperforeerde blindedarm naar het ziekenhuis van Kati. We waren net terug in de gevangenis toen we te horen kregen dat een andere 32 jarige knul net de laatste adem uitgeblazen had. Diezelfde middag nog werd hij begraven op de begraafplaats van Kati.Vind het bijzonder dat de Heer kracht en moed geeft voor dagen zoals deze dinsdag.
Woensdag was ik op sjouw met een groepje van zes Nederlanders die met een christelijke reisorganisatie Avanta een reis door Mali gemaakt hadden. Hun reisleider Rick had in Nederland al contact opgenomen met me en gezegd dat ze graag iets van het werk wat ik in Mali doe wilden zien. Kwam die dag o.a opnieuw in de gevangenis van Kati maar tot mijn verbazing mocht ik de groep geen tour geven. Dan denk je even, wat na alle hulp die we gisteren hier gegeven hebben? Onverwachtse dingen dus waarvan ik steeds beter leer om die maar gewoon te accepteren om het beter vol te houden in deze cultuur.Later die dag had ik een counseling gesprek met een voormalige Rahab vrouw en het was goed te constateren dat het goed met haar gaat en dat ze nog steeds naar de kerk gaat.
Donderdag en vrijdag had ik twee jonge Amerikaanse dames over de vloer die voor 6 weken een stage doen in Mali. Ze logeren niet bij mij maar waren verder overdag deze dagen wel bij mij. Ze hielpen tafelkleden knippen in het Rahab centrum en zagen hoe de vrouwen de tafelkleden batikten en een verfbad gaven. Donderdagmiddag waren we in de jonge jongens gevangenis waar de meiden hun getuigenis gaven. Vrijdag gingen ze opnieuw mee naar het Rahab centrum en ook daar gaven ze hun getuigenis en ik sprak over 1 Petrus 2.Na de warm hap tussen de middag bij mij thuis hielpen de meiden me om pillen te tellen en in zakjes doen.Scheelt mij weer werk in het weekend. Vervolgens gingen we om 15.00 naar de vrouwengevangenis waar ik sprak over het huis op het zand en het huis op de rots. Mooi om een vol klaslokaal te hebben en voor de vrouwen te mogen bidden. Zaterdag eindigde de week met een welkoms party voor vriendin Janet bij mij thuis. Ik versierde mijn huis met slingers en ballonnen en nodigde nog zes anderen uit om bij het etentje aanwezig te zijn.Stond zo'n beetje een halve dag in de keuken maar wat een plezier om Janet weer over de vloer te hebben. Ik sloot de zaterdagavond af met een diep gesprek met de zaterdag nachtwaker die na tienen nadat iedereen vertrokken was ineens op de deur bonkte. Wauw, wat een week, maar wat een geweldige en trouwe God heb ik die zo nadrukkelijk aanwezig was en kracht gaf deze week.Liefs, Carina

Auto's en brillen

Lieve weblog volgers,
Deze week stond in de schijnwerper van auto's en brillen. Het begon deze week met nieuwe banden voor de nu ruim 4 jaar oude Totota Prado en ook een nieuwe accu daar ik sinds verlof ieder ochtend problemen heb om de auto te starten. Ik denken dat dit voorlopig genoeg aandacht en onkosten voor de auto was maar nee hoor, donderdagmiddag raakte ik verzeild in een kettingbotsing op de brug hier in Bamako. Ik was de vijfde auto in een rij van tien. De schade viel gelukkig mee daar ik een enorme ijzeren stang voorop mijn auto heb die eigenlijk bedoeld is om de motorkap tegen de koeien te beschermen. Deze lag wel helemaal op de motorkap en moest opnieuw gesoldeerd worden maar beschermde de motorkap. Van achteren ook wel een deukje opgelopen door de auto achter mij maar had allemaal veel erger gekund. Alle andere chauffeurs van de betrokken auto's bleven gelukkig kalm en na een uurtje was het allemaal opgelost.
Verder was ik deze week met onze moeder-overste Ba Febe voor de tweede keer bij de opticien hier in Bamako. Ba Febe klaagde steeds meer over slecht zien op afstand en lezen natuurlijk. En ja hoor, zelfs in Bamako konden we een bril met deze beide soorten glazen gecombineerd voor haar bestellen.Deze week gingen we de bril ophalen. Ze was helemaal in de glorie en kon er niet bij dat deze glazen door mensen gemaakt haar zicht zoveel verbeterde. Geweldig mooi om zo'n dankbare vrouw te zien.Op de foto zie je Ba Febe met bril bij de opticien die samen met z'n vrouw deze winkel runt. Over brillen gesproken,ook ik zelf grijp regelmatig naar een leesbril als ik met slecht licht of kleine letters te maken heb. Wat een uitkomst zeg die brillen !Lieve groet, Carina

Nieuwe werkzaamheden in het Rahab Centrum

Beste webloglezers,
Afgelopen week zijn we in het Rahab centrum met een nieuw project begonnen, het haken met gebruikte plastic zakken. Het idee werd me jaren geleden al door buurvrouw Corrie in Stad aan het Haringvliet aangereikt maar ik heb er tot nu toe nog niet veel meegedaan. Maar daar is deze week dus verandering in gekomen! Het idee is om plastic zakken, waar er hier in Mali veel te veel van zijn, in allerlei kleuren en maten weer opnieuw te gebruiken. Van kosteloos materiaal weer iets bruikbaars en kostbaars maken! De zakken worden gewassen, gedroogd en daarna op een bepaalde manier in stroken geknipt zodat er één lange strook overblijft waarmee gehaakt kan worden. Ons eerste doel deze week was om een sleutelhanger te haken. De meesten lukte dit aardig maar anderen kregen het toch maar moeilijk voor elkaar om de stroken zo te knippen dat het een lange sliert werd. Oefening baart kunst dus we gaan gewoon nog een poosje door! Voor hen die het goed onder de knie hebben staat het tweede project een tas op het programma.We zullen zien hoeveel tassen er gemaakt gaan worden de komende maanden. De meiden hebben er in ieder geval plezier in en vinden het fijn als ik met nieuwe projecten aan kom zetten. Verder komt de 18-jarige Fatimata Diarra regelmatig naar het centrum. We evalueren haar situatie momenteel en ze komt hoogstwaarschijnlijk snel bij ons in het centrum wonen. Graag jullie gebed voor wijsheid voor het team hierin. Lieve groet, Carina