Op de straten van Bamako

Lieve webloglezers,
Gisteravond was ik samen met Ba Febe op de straat rondom het busstation hier in Bamako. Om verschillende reden was het een behoorlijke tijd geleden dat we in de avond de straat op gingen. Ik ervoer een enorme soort van drang om toch weer de straat op te gaan in de vroege avond omdat er dan volgens mij nu eenmaal veel meer jonge meiden rondlopen op zoek naar mannen en geld dan in de middaguren. Gelukkig was Ba Febe wel te porren om opnieuw in de avond te gaan. Stil bad ik en hoopte ik dat de rest van mijn team gelijk had en er in de avond niet zoveel meer jonge meiden waren dan overdag. Helaas hadden zij ongelijk en ik gelijk. In een tijd van 15 minuten waren we zeker 25 meiden tegengekomen die ons kwamen groeten omdat ze ons al zolang niet gezien hadden. Vanuit mijn ooghoek zag ik verschillende meiden die hun baby veilig in het muskieten legden voordat ze met een man de hoek om gingen. Wat een leven is het toch voor zowel moeder als kind.Zie op de foto een voorbeeld van een muggennet met baby erin. Even later kwam ik Bebe tegen een 15 jarig "meisje" die ik inmiddels ken van zowel ontmoetingen op de straat als in de vrouwengevangenis en nu dus weer op de straat. Laatste keer dat ik haar zag was ze 8 maanden zwanger en nu trof ik haar met baby van 6 maanden opnieuw op de straat. De blik in haar ogen laat wel zien dat ze echt niet happy is maar het werk en het geld dat het oplevert is zo verslavend dat het zeer moeilijk is om ermee te stoppen. ( zie foto bovenaan).Terwijl we praten en bidden met verschillende meiden wordt ons verteld dat Batoma een baby heeft gekregen via een keizersnee. Ik vertelde over Batoma in mijn blog op 17 september. Batoma zit een paar 100 meter verderop op een emmer met de baby in haar armen. Uit haar verhaal begrijp ik dat ze zaterdag van een keizersnee geholpen is en vandaag, maandag dus, uit de kliniek ontslagen is en dus op straat zit. Kracht om zelf naar ons centrum te komen heeft ze nog niet. Ineens begrijp ik de drang die de Heer op mijn hart gelegd had om juist vanavond de straat op te gaan. In overleg met Ba Febe beslissen we dat ik de auto ophaal die 500 meter verderop staat en dat we Batoma en zoontje van twee dagen meenemen naar het Rahab centrum. Zo breng ik rond 21.30 Ba Febe en Batoma in het Rahab Centrum waar we een bed voor Batoma vinden en haar een broodnodige nachtrust toe bidden. Vanmorgen, dinsdag dus trof ik Batoma en zoon Adama in het centrum aan. Beiden hadden goed geslapen. Vervolgens ging ik naar de markt om badje, emmer, babypoeder, babykleertjes enz. voor de kleine te kopen. Bij mijn terugkomst werd de kleine Adama heerlijk in zijn nieuwe blauwe bad vertroeteld.Willen jullie meebidden voor Batoma, ze heeft niemand waar ze terecht kan !Bid dat ze goed zal herstellen van de keizersnee en dat ze in de tijd dat ze bij ons in het centrum verblijft in aanraking zal komen met het vaderhart van God de vader voor haar. Met Assetou(zie laatste weblog) gaat het een stuk beter. Ze sterkt lichamelijk goed aan en beetje bij beetje begint ze wat meer over zichzelf te vertellen. God is goed !Lieve groet, Carina

Opvang in het Rahab Centrum

Lieve webloglezers,
Hoogste tijd voor een nieuwe update, de dagen vliegen voorbij hier en ik ben dankbaar dat ik van de griep af ben. Afgelopen dinsdagmiddag werd ik door Ba Febe gebeld dat er een jonge dame, genaamd Assetou, van het busstation naar het Rahab centrum gekomen was om onze hulp te vragen. Wat later die middag zocht ik haar op samen met vriendin en collega dokter Saskia en Stefanie, een andere Nederlandse die beiden toevallig die middag bij mij waren. Ba Febe, de moeder-overste die in ons centrum woont, vertelde me dat Assetou de afgelopen weken dagelijks in één van de ziekenhuizen van Bamako verbleef vanwege haar twee jarige zoon die opgenomen was met malaria. Helaas heeft haar zoontje het niet overleeft en dit heeft Assetou behoorlijk getraumatiseerd. Daar boven op komt nog eens dat Assetou al tijden zeer slecht voor zichzelf gezorgd heeft en daardoor is ze behoorlijk ondervoed. Ook zijn haar voeten enorm gezwollen. Saskia onderzocht haar en gaf haar ijzer pillen en vitaminen pillen en het advies om goed mineralen, eiwitten, vezels en vitaminen te eten de komende weken en veel water te drinken. Afgelopen dagen lag Assetou veel op bed en stond eigenlijk alleen maar op om te eten of naar het toilet te gaan. Inmiddels is het vrijdag en ik zie Assetou een beetje aansterken alhoewel ze vanmorgen last had van ontstoken ogen en moeite had haar ogen goed te openen. Ze kwam op onze uitnodiging bij de rest van de vrouwen in de woonkamer van het Rahab centrum zitten om zo met hen de bijbel studie te volgen.Ook hadden we de gelegenheid om voor haar te bidden en iets meer van haar verhaal te horen. Triest hoor, weer een jonge dame wiens vader en moeder niet meer leven en zo op straat hangt om in haar eigen levensonderhoud te voorzien. Bidden jullie mee voor gezondheid voor Assetou en voor heling voor haar van bidden? Bid dat we in het Rahab Centrum een veilige schuilplaats voor jonge dames als Assetou kunnen zijn. Bid dat ze Gods liefde zal zien en aannemen. Lieve groet, Carina

Ivoorkust en Mali samen voor trouwerij

Lieve mensen,
Wat gingen mijn gedachten vandaag vaak terug naar mijn periode als zendeling in Ivoorkust.Waarom ? Omdat ik op de bruiloft was van Fidèle Keita, mijn vroege buurjongen in Bouaké die hier vandaag in Bamako trouwde met Sara Coulibaly.
De ouders van Fidèle, dominee Daniel en zijn vrouwe Neema, mijn vroegere buren dus ,zijn nog steeds goede vrienden. Daniel heeft destijds mijn auto Ivoorkust uitgereden helemaal naar Bamako in Mali en toen later ook nog eens mijn hond bij de grens tussen Ivoorkust en Mali gebracht. Tja hij is en blijft een held voor mij !Toen dominee Daniel Keita me enkele weken geleden vroeg of ik getuige wilde zijn op de bruiloft en een lied wilde zingen heb ik met heel mijn hart ja gezegd. Niet wetende dat de griep me te pakken zou krijgen deze week en ik tot op vandaag slecht bij stem ben. Geen getuige dus en ook geen solo maar gelukkig was ik fit genoeg om de kerkdienst mee te maken en de vrienden te ontmoeten. Moeder Neema straalde toen ze Fidèle aan haar arm de kerk binnenbracht, een mooi moment, het ontroerde me. Een jongere broer van Fidèle, genaamd Jozué speelde op de basgitaar. Mijn gedachten gingen terug naar Bouaké, hoe ik Fidèle op 14 jarige leeftijd zijn eerste gitaarlessen gaf en dat de toen 10 jarige Jozué altijd meekwam. Nu een uit de kluiten gewassen jonge kerel.In mijn ooghoek zie ik Nyagali Sogoba staan, mijn naamgenootje, die helemaal uit Bouaké gekomen is voor de bruiloft en die ik in geen 9 jaar gezien heb. Herinner me nog hoe ik met handen en voeten Bambara met haar sprak in die dagen.Tja dan heb ik toch veel van de taal geleerd.(Foto van Nyagali en mij onderaan blog). Na de dienst is het een complete reünie, ik ben overweldigd door de vele mensen die uit Bouaké gekomen zijn voor deze trouwerij en hoeveel ik ervan ken. Ben er best een beetje emotioneel van, er is zoveel gebeurd in negen jaar en toch lijkt het allemaal zo snel gegaan en zijn de gezichten en warme handdrukken niet veranderd. Kan niet anders dan God danken voor zijn trouw deze afgelopen jaar en dank Hem voor deze geweldige dag waar Ivoorkust en Mali samenkwamen.

Wat een week !

Lieve vrienden,
Wat een week was het hier in Bamako! Zou veel negatieve en moeilijke dingen kunnen opsommen die zeker aanleiding kunnen zijn om de moed te verliezen en in het vliegtuig naar Nederland te stappen maar laat ik dat dus niet doen, want tegelijkertijd waren er ook zo veel zegeningen. Tel je zegeningen,één voor één!
Was maandagmiddag met Ba Febe bij het busstation waar we enkele prostituees opzochten. Ik ervoer veel tegenstand van de boze en zeer weinig interesse van de meiden.We spraken o.a met Batoma, een hoogzwangere van 18 jaar die dag en nacht op straat woont.Alles wat we zeiden " leek" haar totaal te ontgaan maar we hielden vol en mochten ook voor haar bidden. Na een goede tijd van gebed met Ba Febe in het Rahab Centrum kwam ik toch min of meer zwaarmoedig thuis. Enorm het gevoel dat het toch wel veel zinloze tijd was daar bij het busstation. Dinsdagochtend echter stond Batoma ineens voor me in het centrum met waterlanders in haar ogen en de vraag of we haar konden helpen. Na een goed gesprek hebben we haar een maaltijd aangeboden en een afspraak gemaakt om haar de volgende dag naar het consultatie bureau mee te nemen. Inmiddels weten we dat ze elke dag kan bevallen en dat het kindje met de voetje naar beneden is i.p.v. met het hoofdje. Nu is het aan Batoma om te beslissen om bij ons te blijven en in de kliniek om de hoek te bevallen of terug te gaan naar de straat. Bidden jullie mee dat ze een goede beslissing maakt! Verder heb ik hier sinds woensdag Salomé de Bruin over de vloer. Salomé komt uit Nederland en studeert geneeskunde. Ze is nu bijna een volledig afgestudeerde dokter en doet sinds eind juli een co-schap in ons ziekenhuis in Koutiala voor drie maanden.Salomé heeft een Franse moeder en spreekt dus heel goed Frans wat een groot voordeel is voor het co-schap. Toen de vrouwen in het Rahab Centrum hoorden dat Salomé dokter was lieten ze haar niet met rust en kwamen met hun ogen en voeten en benen aanzetten. Met veel geduld onderzocht Salomé alle patiënten en gaf ze advies. Vanmorgen was ik met Salomé op de grote souvenirs markt van Bamako en heb ik de Malinezen nogmaals de Nederlandse spreuk geleerd: " Kijken, kijken, maar niet kopen". Eén van de verkopers had het toch wel heel goed begrepen want na enige ogenblikken toonde hij ons zijn koopwaar en zei: " kijken, kijken, kopen?".
We verlieten de souvenirs markt inderdaad met verschillende inkopen waarna veel van onze plannen letterlijk in het water vielen doordat het flink ging plenzen. Regen is zegen hier in Mali, het regent niet genoeg dit regenseizoen dus zeer dankbaar voor deze regen. Vervolgens dus maar naar huis gereden en de Heer in mijn hart gedankt voor zijn zegeningen deze week. Groeten, Carina

Eerste dinsdag van de maand

Lieve weblog lezers,
Iedere eerste dinsdag van de maand vasten we en bidden we samen in het Rahab centrum.
De vrouwen komen om 8.30 in de ochtend en hebben eerst hun gewone werkzaamheden in het centrum zoals vandaag het maken van poppen en Kerst-elven op het programma stond. Rond 11.00 komt de rest van het leidinggevende team en wordt het gewone werk voor die dag stil gelegd. We ruimen samen de boel op en gaan allemaal de ronde woonkamer van het centrum binnen. Zo rond 11.30 beginnen we met een korte overdenking waarna vervolgens iemand van het team de gebedstijd leidt. Dit neemt allemaal zo'n twee en een half tot drie uur in beslag, maar de tijd gaat enorm snel als je samen eenparig de Heer zoekt.
Vanmorgen las ik Psalm 27 als korte overdenking in het Bambara voor aan de vrouwen, waarin David begint met de Heer te prijzen en te belijden dat de Heer zijn licht, zijn heil en zijn levenskracht is. Dan vraagt hij in vers 4 één ding van de Heer, dat ie mag wonen in het huis van de Heer, al de dagen van zijn leven.! Ik legde vervolgens aan de vrouwen uit dat dit vers wil zeggen dat we dagelijks dicht in de nabijheid van de Heer moeten leven. David gaat door met belijden dat God hem doet schuilen in Zijn hut en God verbergt hem in het verborgene van Zijn tent, ja Hij plaats hem hoog op een rots. Vers 9 raakte me diep op moment dat ik dit met de vrouwen in het centrum deelde :"Al hebben mijn vader en moeder me verlaten, de Heer zal mij aannemen". Wat zijn er veel vrouwen in mijn centrum die dit mee gemaakt hebben en wat een troost dat de Heer hen aanneemt en een vader en moeder voor ze wil zijn. .Na een aantal liederen van verootmoediging werd het tijd voor voorbede. Er werd gebeden op z'n Malinees d.w.z., iemand deelt een gebedspunt, bijv. bidden voor de president en zijn gezin, vervolgens bid iedereen hardop voor dit gebedspunt. Bijzonder goede "methode" om te bidden, zo laat je iedereen actief meebidden.
We hadden een bijzondere paar uren van gebed in het centrum met elkaar en zagen God aan het werk.We sloten af met een lied waarbij iedereen ging staan en elkaar de hand gaf. De tekst van het lied zegt dat we door moeten gaan om te bidden, dat we door moeten gaan om lief te hebben omdat God ons eerst lief had. Heb een klein stukje van het lied op film gezet om jullie een indruk te geven. Lukt me helaas niet om van 107MB een kleine file te maken om de film bij te voegen. Hopelijk een volgend keer. Lieve groet van Carina

Verkeersregels in Bamako !

Lieve mensen,
Bovenstaande foto is gelukkig niet mijn auto ook al moet ik wel eerlijk zeggen dat ik dagelijks in situaties verzeild ben die dit wel zouden kunnen veroorzaken.Inmiddels woon ik bijna negen jaar in Bamako maar ik vraag me nog dagelijks af welke verkeersregels hier nu gelden. Rechtdoor op dezelfde weg gaat voor? Of verkeer van rechts heeft voorrang? Snelverkeer gaat voor langzaam verkeer? Nou, vergeet het maar, wat hier geldt is wie eerst komt eerst maalt en hoe meer lef je hebt hoe korter je wachttijd maar hoe groter je risico voor een ongeluk. Als een auto met pech staat laten deze het liefst midden op de weg staan zodat het verkeer er links en rechts om heen moet.Als je links of rechtsaf slaat en je richtingaanwijzer duidelijk aan hebt staan, kun je maar beter toch nog tien keer goed in je spiegels kijken of er geen motor of brommer naast je zit anders zit ie boven op je. De meest bijzondere constructies vind je die zogenaamd verkeerszuilen of iets dergelijks moeten voorstellen. Neem deze toren van banden op de foto die zilvergrijs gespoten zijn. Deze geven aan dat de weg hier in tweeën splitst, tja je moet het maar begrijpen. Afijn ik hoef er geen lang verhaal van te maken om jullie te laten te begrijpen dat mijn dagelijkse deelname in het verkeer hier nu niet echt een onderwerp van vreugde is voor mij.Ieder kruispunt zonder verkeerslicht is weer een hele opgave, vooral als je er links af moet slaan. Ik heb in Nederland geleerd keurig recht te blijven en dan een grote bocht te nemen voor de draai. Wel, vergeet het maar in Bamako, of je bent snel en duikt snel links af voor al het verkeer eraan komt die rechtdoor gaan of je gaat helemaal rechtdoor op het kruispunt, neemt de parallel weg en voeg jezelf later bij de hoofdweg. Vanmorgen hoorde ik op de achtergrond het volgende lied:" God wijst mij een weg, waar ik zelf geen uitkomst zie", gelukkig maar dat God mij de weg blijft wijzen ook in het verkeer hier in Bamako. Lieve groet, Carina

Dagje Zankasso en Tierakassedougou

Lieven mensen,
Afgelopen zondag heb ik samen met collega en vriendin dokter Saskia en verschillende anderen hier uit Koutiala weer een bezoek gebracht aan dominee Kaleb in Zankasso en aan het dorp Tierekassedougou. Het was voor mij de eerste keer om een kerkdienst in Zankasso (het dorp waar Kaleb en zijn gezin wonen) mee te maken. Kaleb ging zelf voor in de dienst en we genoten allen van zijn woordverkondiging. Hij sprak uit Jakobus 3 en vermaande ons op een liefdevolle manier aangaande onze tong. "Uit dezelfde mond komt zegen en vervloeking voort, dit moet mijn broeders (en zusters) niet zo zijn." Goed en belangrijk om onszelf iedere keer weer te onderzoeken aangaande de woorden die uit onze mond komen. Na de maaltijd vervolgden we onze weg naar Tierekassedougou op zoek naar Soumaila. (Soumaila op foto boven met Saskia en na de weblog zittende in mijn auto).Het is duidelijk regenseizoen hier en de modder en waterplassen maken het wel een avontuur om in de bush te rijden. In Tiera werden we hartelijk verwelkomd door Salimata, een christenvrouw en haar gezin en verschillende andere vrouwen en kinderen. Van Soumaila en zijn familie was geen spoor te bekennen. Al gauw werd er een jongen te voet weggestuurd om Soumaila en z'n vader te halen. Wij vermaakten de kinderen ondertussen met zang en gitaarspel en Kaleb deelde zoals gewoonlijk traktaatjes uit en gebruikte de tijd om voor mensen te bidden. Uiteindelijk kwam de pa van Soumaila aangezet op de fiets met Soumaila op z'n rug gebonden. Hij deelde met ons dat Safiatou, de moeder van Soumaila, ontstoken borsten had en de nieuwe baby van 20 dagen oud onvoldoende moedermelk ter beschikking had. Saskia nam vervolgens de auto mee om ze samen met Kaleb en Soumaila en z'n pa te halen. Na een tijdje kwamen ze terug met Safiatou en de nieuwe baby die werkelijk meer dood dan levend was. Toen gebeurde er iets fantastisch: Salimata de christenvrouw die zelf een baby van 5 weken heeft, aarzelde geen moment en legde het kleine meisje van Safiatou direct aan haar borst.Even later lag haar eigen baby aan de andere kant te drinken! Wauw, wat een geweldige God hebben we toch die de vrouw zo mooi geschapen heeft dat er direct melk beschikbaar is.Tegen dat het donker werd moesten we echt terug naar de geasfalteerde weg. De auto werd volgeladen met mensen en ook Safiatou en de nieuwe baby en Soumaila, op weg naar zijn adoptie gezin gingen mee. Met zeven volwassenen en vier kinderen reden we met een slakke gangetje terug om de rit voor Safiatou met haar geïnfecteerde borsten zo comfortabel mogelijk te maken. We brachten dominee Kaleb bij zijn huis in Zankasso waar we vervolgens een andere vrouw met ziek kind en baby oppikten.
We vervolgden ons pad, gelukkig op de geasfalteerde weg richting Koutiala. In Koutiala aangekomen werden er plannen gesmeed. Aishata,een van de Koutiala vriendinnen van Saskia kwam direct met een fles voor de baby aanzetten. Odette en Kader, ook vrienden van Saskia die de hele dag met ons meegegaan waren, boden aan dat Safiatou en de baby de nacht bij hen kon doorbrengen. Zo mooi om te zien hoe de Afrikanen hier direct gemeenschappelijk zorg voor elkaar dragen.De laatste etappe was om Soumaila bij zijn adoptie gezin te brengen.Het was inmiddels 22.h00 toen Soumaila vol liefde werd opgevangen door Lasine en zijn vrouw Anne. Het duurde slechts enkele minuten voor Soumaila heerlijk z'n buikje rond zat te eten. Saskia scoorde nog wat eten uit haar vriezer voor moeder Safiatou en we leverden dit samen met Kader af bij hun huis. Vervolgens reden we naar Saskia haar huis en wees de klok 23.h00 aan. Tja dan evalueer je zo'n dag nog eens samen en kom je tot het besluit dat de nood zo groot is in dit land hier en dat er nog zoveel mensen Jezus niet kennen. Wat mooi dat God ons wil gebruiken in een land als Mali om Zijn liefde en zorg aan de Malinezen te laten zien.