Op bezoek bij de vluchtelingen

Lieve bloglezers, Vanmiddag waren H en ik voor de tweede keer op bezoek bij een groep vluchtelingen uit het Noorden van Mali. Deze groep van 240 mensen zijn christenen die voornamelijk uit Timboektoe en dorpjes rondom Timboektoe zijn. Op 4 april kwamen ze in bussen in Bamako aan nadat ze verschrikkelijke dingen meegemaakt hadden en huis en haard achter gelaten hadden. Nadat ze eerst enkele weken opgevangen werden op het kleine terrein van " Campus Pour Christ" in Bamako zelf wonen ze nu sinds begin mei in het ruime centrum van de Katholieken net buiten Bamako, zo'n 30 minuten rijden vanaf mijn huis. Vanmiddag ontmoetten we zo'n twintig vrouwen die graag wilden haken, breien en borduren. Wij hadden alle werkmaterialen meegenomen om te breien en te borduren en ik had H speciaal meegenomen om de vrouwen te helpen met het borduren en breien want ik zelf bak daar niet zoveel van.Handig hoor om H hier te hebben!

Ik heb op een gegeven moment de gitaar erbij gepakt en de vrouwen bemoedigd met enkele liederen in het Frans en Bambara. Tja, dat is toch meer mijn ding hoor dat een paar van die breinaalden.

Vorige week hadden we een eerste ontmoeting met de vrouwen en werd het verhaal van baby Rebecca verteld. Haar moeder was hoogzwanger toen ze Timboektoe op een drafje verliet samen met een andere hoogzwangere vrouw. Net in Bamako aangekomen werden beide baby's geboren. Alleen kleine Rebecca overleefde het en de andere baby niet. Dat zijn verdrietige verhalen maar wel goed om naar te luisteren. Zie Rebecca met moeder op de foto hier.

H en ik hopen de komende weken op maandagmiddag naar de vluchtelingen toe te gaan om tijd met ze door te brengen, te handwerken en naar hun verhalen te luisteren. Daar waar we kunnen willen we ze troosten en bemoedigen. Lieve groet, Carina

Uitgestelde Koninginnedag in Mali

Vandaag waren H en ik aanwezig op de uitgestelde Koninginnedag in Bamako in Mali. Daar er hevig gevochten werd op 30 april werd de Koninginnedag uitgesteld tot vandaag 20 mei. H en ik bevonden ons zelf op 30 april in Ouagadougou trouwens nadat ons vliegtuig niet in Bamako kon landden. We waren als Nederlanders uitgenodigd bij de Residentie van de Nederlandse ambassadeur Maarten en zijn vrouw. Ze wonen in een prachtig huis aan de oever van de Niger. We werden verwelkomd door de Ambassadeur en z'n vrouw bij de deur en kregen vervolgens een glaasje Oranjebitter aangereikt. Hedi en ik konden het niet weerstaan om even met onze hare majesteit de koningin op de foto te gaan wiens portret levensgroot in één van de hallen ophing.( Zie foto boven) Zo'n 40 volwassenen en twintig tal kinderen dartelden rond in de prachtige tuin rondom het huis. Half Nederlanders en half Malinezen die voor de ambassade werken. Om de haverklap kregen we Nederlandse hapjes zoals bitterballen, haring, kaassoufflés, stukjes frikandel en stukjes rookworst uitgedeeld door charmante dames met prachtig oranje schorten aan. De innerlijke mens werd enorm verwend.

Verder was het een ontmoeten van voor mij nieuwe en een paar oude gezichten. Wel leuk om gesprekken aan te gaan met zowel de Nederlanders als de Malinezen en altijd weer geweldig als je de Malinezen aan het lachen krijgt door ze in het Bambara aan te spreken. De ambassadeur had nog een officieel woord van enkele minuten in het Frans en Nederlands en sprak o.a.zijn zorg uit voor onze Koningin aangaande haar zoon Friso en haalde ook de crisis aan waar Mali inzit momenteel.Al met al was het leuk en gezellig om zo bij elkaar te zijn. De laatste berichten zien er hoopvol uit voor Mali. De junta ( groep van leider Sanogo die staatsgreep gepleegd hebben) in Mali is zaterdagavond akkoord gegaan met het aanblijven van interim-president Dioncounda Traoré totdat er nieuwe verkiezingen kunnen worden gehouden. Bidden jullie mee dat dit echt zal gebeuren en dat Sanogo en z'n mannen zich aan hun woorden zullen houden? Hartelijke groet van Carina uit Bamako.

Carina en H in Burkina Faso

Zondag 29 april gingen H en Carina eindelijk op het vliegtuig naar Mali. De reis verliep voorspoedig en we hadden goede moed.Op het vliegveld werden we uigezwaaid door Marjon en Rinus en Ingelien en hadden we een fijne tijd van gebed samen. Ongeveer 15 minuten voordat we landden in Bamako kwam er opeens het bericht dat we daar niet konden landen vanwege een hevige stofstorm. Daardoor kon men geen 50 meter ver zien.Het vliegtuig week uit naar Burkina Faso en we landden in de stad Ouagadougou. Eenmaal geland kregen we al snel het bericht dat het weer niet verbeterde en we moesten uitstappen en werden in een hotel ondergebracht. We werden goed verzorgd. De volgende dag, maandag 30 april, was H in het oranje gekleed vanwege koninginnendag en al snel zochten we naar berichten over wanneer we naar Bamako, Mali konden verder reizen. De hele ochtend waren de berichten over het weer nog slecht dus een vertrek die kant op lag nog niet in de mogelijkheden. In de loop van de middag klaarde het op en kwamen er wel vluchten beschikbaar en uiteindelijk werden alle gestrande passagiers ergens op een vlucht geboekt. H en Carina gingen zo rond 17.00 uur weg uit het hotel, we kwamen aan op het vliegveld en deden alle gebruikelijke handleidingen zoals koffers door de incheck, we ondergingen alle controles en we werden zeker drie maal gecheckt voor ons paspoort en gefouilleerd enz.We stonden klaar in de rij om in de bus te gaan die ons naar het vliegtuig zou brengen.Opeens kwam de hele rij mensen die al voor ons naar de bus was gegaan weer terug. Er werd ook omgeroepen dat de mensen die op de Air France vluchten naar Bamako zouden meereizen terug moesten gaan. Er was namelijk bericht gekomen dat er opnieuw werd geschoten in Bamako en het vliegtuig zou er niet heen gaan. Wel, alle inspanningen die we hadden geleverd om op het vliegtuig te komen werden in omgekeerde volgorde afgewerkt. Vele aangeslagen mensen vertrokken weer met ons naar het hotel en we probeerden de mensen te bemoedigen met een smile of een kort woord. In het hotel aangekomen was het al wel 22.30 en H ik en besloten de Nederlandse kaas open te maken nadat ik ook brood in mijn tweede koffer vond. Bij gebrek aan mes zit H hier kaas te knippen met een schaar, maar het was heerlijk.

Dinsdag verbleven we in het hotel en gingen met wat vrienden van SIL of ook wel Wicliff genoemd zwemmen. Op die dag werd ook duidelijk dat het vliegveld in Bamako voorlopig gesloten is en wij hoorden van Brussel Airlines dat de enig optie die zij voor ons hadden was op woensdag terug vliegen naar Brussel. Dat is wel het laatste wat H en ik wilden. Op woensdag zijn we in overleg met onze veldleider naar het CAMA guesthouse in Ouagadougou vertrokken en hier zitten we nog. We wachtten op een groep collega's die Bamako per auto verlaten hebben en nu in Burkina zijn in Bobo Dioulaso. Deze groep komt op vrijdag in Ouagadougou aan en heeft het busjes van onze zendingsorganisatie bij zich. Dit busje zal vanaf het weekend ter beschikking staan van H en mij. Dank met mij en Hedi voor de bijzondere contacten dat we hadden met verschillende medestranders op het vliegveld in Ouaga, bid speciaal voor Lenah die ons engelen noemde en haar hart opengesteld heeft voor de Heer. Bid ook voor de situatie in Mali. Het gaat echt niet goed in het land en het zou nog wel eens erg lang kunnen duren voordat de rust terug keert. Dank dat ik dit niet alleen hoef te doorstaan maar dat ik samen met H ben. Bid dat de Here ons ook verder zal leiden.In gebed met jullie verbonden. Groeten, Carina

In Nederland

Lieve vrienden, Het is er toch van gekomen, ik zit inderdaad sinds maandag 9 april in Nederland. Vorige week werd het toch steeds spannender en onzeker in Mali nadat de Toearegs alle belangrijke steden in het noorden veroverd hadden en hun eigen staat uitgeroepen hadden. Vele organisaties en ambassades adviseerden hun mensen dringend om Mali voorlopig te verlaten.Ook ik was "de klos" en vertrok vrijwillig naar Nederland. Was bijzonder om Pasen met de vrouwen in Rahab centrum te vieren en met de vele Malinezen in de kerk. De kerken zitten voller dan ooit momenteel. Vol vuur en passie strekken de christenen zich uit naar hun Heer en Heiland in deze zeer kritieke fase waar hun land doorheen gaat. De laatste weken waren zeer zwaar in Bamako. Het is in Mali momenteel het heetste seizoen, me temperaturen van 42 graden en dan overdag zonder stroom was het heel zwaar. Zie hier op de foto de kaarsen in mijn huis in Bamako die ook letterlijk het loodje legden. Ook de hele "boel" los te laten niet wetende wat er gaat komen was niet eenvoudig en vroeg veel energie en overgave.

Nu dan in Nederland, ik probeer een beetje uit te rusten en bijtanken na deze zware weken. Ik word verwend door lieve vrienden uit mijn thuisgemeente en noem maar op. Mijn retourticket is geboekt voor 29 april om weer terug te gaan naar mijn geliefde Bamako. Of dat allemaal gaat lukken is op dit moment nog onzeker. Het lijkt zich allemaal wat te stabiliseren momenteel in Mali en er is een nieuwe interim regering opgesteld die die over 40 dagen verkiezingen moeten organiseren.Bidden jullie mee voor reiniging en herstel van het land. Bid ook voor bescherming en bemoediging voor de christenen, speciaal hen die gevlucht zijn vanuit het noorden en bij families in voornamelijk Bamako verblijven.Groeten, Carina

Zondag in Mali

Lieve mensen, Gistermorgen ging ik zoals ik gewoon ben naar een Malineese kerkdienst in de wijk Magnambougou hier in Bamako. Ik was samen met Mariam (zie foto)een jonge Malineese dokter die sinds enige maanden christen is. We waren slechts 10 minuten later dan de aanvang van de dienst en normaal gesproken zijn er dan dertig mensen in de kerk. Gisteren was het echter al bijna vol en ik kon nog net een plekje voor ons vinden vlak bij een raam om toch een beetje "lucht" te hebben. Er was namelijk geen elektriciteit. Normaal gesproken zitten we met vier of heel soms vijf vrouwen op een bank maar gisteren werd er op elke bank een zesde persoon bijgevoegd. Lekker warm en gezellig zullen we maar zeggen. Het was zeer duidelijk dat de Malinese christenen in deze crises waar Mali zich in bevind samen de Heer zoeken en hun angsten, vragen maar ook lofprijzingen bij hem brengen. Er werd stevig gezongen en gedanst ondanks de dikke 40 graden en toen was de beurt aan dominee Yaya Paul. Hij kwam van de verhoging naar beneden zodat ie vlak bij de voorste mensen was en zei vervolgens dat ie niet ging preken wat hij voorbereid had. Toen opende hij de bijbel en begon de verzen uit Exodus 14:13-14 te lezen waar Mozes zegt: Wees niet bevreesd, houd stand, zie het heil van de Heere dat Hij vandaag nog voor U zal bewerken!.... De Heere zal voor u strijden, en u moet stil zijn". Vervolgens liet hij de hele gemeente hardop in eenparig gebed hierop reageren. Zo ging hij ongeveer 45 minuten door. Iedere keer las hij weer enkele bemoedigende verzen zoals 2 Kron 7:14, Jer 29: 7 en 12-13, Psalm 91 in z'n geheel en Psalm 27:1-5.Vervolgens antwoordde gemeente eenparig in gebed. Ik kan jullie zeggen het was krachtig en velen waren geraakt inclusief mijn persoontje. Dokter Mariam was ook behoorlijk emotioneel gedurende de hele dienst. Na de dienst ging ze met me mee naar huis en hebben we alle verzen nog een keer samen doorgelezen op mijn veranda bij een temperatuur van 45 graden. Het was zonder elektriciteit te donker in mijn huis.Daarna aten we samen lunch in mijn huis en babbelden over van alles en nog wat. Tja mensen het is me wat in Mali, erg verdrietig wat er allemaal in het land gebeurd.Alle steden in Het Noorden zijn afgelopen weekeinde in de handen gevallen van verschillende rebellengroepen. Duizenden mensen zijn gevlucht! In Bamako is het wel weer rustig hoor en gaat het leven z'n gangetje. Erg vervelend dat we momenteel zo'n 10 tot 12 uur per dag zonder elektriciteit zitten bij 42 graden maar ook daar valt mee te leven! Wat een gelegenheden om Gods troost en bemoediging te delen in een verscheurd land. Bidden jullie mee voor Mali?!Lieve groet, Carina

Staatsgreep in Mali

Beste weblog lezers, Velen van jullie hebben denk ik vernomen dat er deze week een staatsgreep gepleegd is in Mali. Laat ik beginnen om te zeggen dat ik veilig ben en alles goed met mij is! Sinds woensdagmiddag ging het mis in Bamako. Ik was bij de groothandel medicijnen voor de gevangenissen aan het halen toen ik behoorlijk wat geweerschoten hoorde. Mijn eerste reactie was vuurwerk maar toen ik het kort daarna weer hoorde en mensen om me heen zag reageren en auto’s en motors als gekken zag wegrijden wist ik dat het niet goed was.Ik heb op dat moment besloten om niet door de stad te gaan rijden en ben vlakbij de groothandel bij een restaurant wat gaan drinken. Na een dik uur gewacht te hebben en het verkeer er rustiger uitzag en de geweerschoten minder frequent waren ben ik naar huis gegaan. Dit was nog steeds een behoorlijk avontuur daar de mensen tegen het verkeer ingingen enz. Ik had inmiddels een telefoontje van mijn CAMA directeur gehad en hij wist dat ik nog niet thuis was. Rond 18.00 kon ik hem verblijden dat ik veilig in mijn huis was. De hele avond en nacht hoorde ik geweerschoten zo om de paar minuten en ik constateerde voor mezelf dat het wel eens een staatsgreep kon zijn. Dit werd bevestigd op donderdagmorgen door een berichtje van de ambassade met het verzoek om binnen te blijven. Donderdagochtend ging het schieten nog door maar later die dag werd het rustiger in de wijk en in heel Bamako.In de avond nam het schieten weer toe en hadden we geen elektriciteit. Ik heb die nacht van donderdag op vrijdag niet veel geslapen daar het 35 graden Celsius in mijn slaapkamer was en dus geen verkoeling van een ventilator.Na twee keer een natte doek op me gelegd te hebben ben ik uiteindelijk zo rond 3 uur toch ingedommeld. Ik heb momenten dat ik wat neiging tot depressiviteit heb en me erg opgesloten voel en toch ervaar ik over de grote lijnen rust in mijn hart en de Heer bevestigde dat en liet me het volgde vers zien uit Johannes 16:33" Dit heb ik tot u gesproken, opdat gij in Mij vrede hebt. In de wereld lijdt gij verdrukking, maar houdt goede moed, IK heb de wereld overwonnen”. Het is inmiddels zaterdag en rustig in Bamako. Gisteravond hebben muitende soldaten hun slag geslagen en verschillende huizen zijn leeggehaald in andere wijken van Bamako. De avondklok is nu van 18.00 tot 6.00 en ik kan dus overdag wel een rondje in de wijk lopen. Geadviseerd wordt om de auto binnen de poort te houden. De luchthaven en de grenzen zijn dicht tot dinsdagmorgen 27 maart 7.30. De staatsgreep lijkt gepleegd te zijn door lagere-rangs militairen. Het is werkelijk een hele slechte ontwikkeling omdat het de terroristische groepen in het noorden in de kaart speelt.Internationaal wordt deze staatsgreep op alle fronten afgekeurd, ook de gemiddelde Malinees lijkt het niet te waarderen ondanks dat er wel veel kritiek op het handelen van de huidige president is. Ik ben dankbaar dat er water en redelijk goede elektriciteit is zodat ik kan blijven communiceren. Ik waardeer jullie gebeden, meeleven, mailtjes en telefoontjes enorm. Bid met mij dat deze staatsgreep snel voorbij zal zijn en goed zal aflopen zonder al te veel bloedvergieten! Hartelijke groet, Carina

Mariyama en Sofi

Lieve vrienden, Vorige week vrijdag was ik bijna aan het einde van mijn bijbelstudie met de vrouwen van het Rahab Centrum toen ineens de politie, een man en een vrouw met een verpleegkundige voor mijn neus stonden. Even dacht ik mmmm politie waar komen die voor tot ik in m'n ooghoek ook Mariyama, één van de vrouwen van de straat zag. Ik groette hen en ze zeiden dat ze mij nodig hadden. Ik gaf de studie over aan Ba Febe en Mama Marthe en vroeg Lea een andere medewerkster om met mij mee te komen. De vrouwelijke politie agente nam het woord en vroeg me of ik de "jatigi" (gastouder)van Mariyama was. Ik nam het woord en zei dat ik Mariyama kende en accepteerde om haar jatigi te zijn. Wat was het geval? Mariyama was vier uur daarvoor bevallen in een kleine kliniek om de hoek van het Rahab Centrum maar Mariyama kon de rekening voor de bevalling (25 Euro) niet betalen. De kliniek had de politie erbij geroepen en deze waren van plan haar naar de vrouwen gevangenis te brengen. Daar ze net bevallen was had de vrouwelijke politie agent met haar te doen en besloot Mariyama te geloven op haar woord dat de jatigi om de hoek woonde en de rekening zou betalen. De rekening werd betaald, we kregen een betalingsbewijs van de kliniek en de politie vertrok. Daar zat Mariyama dan, beschaamd om op te staan omdat de stoel waar zo op zat letterlijk onder het bloed zat van de bevalling zo kort geleden.In mijn armen lag een naakt klein jongetje in een lap stof. Mariyama kreeg warm water, een stuk zeep en schone kleding ik gaf de kleine over aan Lea.Ik vertrok naar de markt om ook voor de kleine jongen wat dingen zoals een badje, poeder, en kleertjes te kopen. Een uurtje later viel Mariyama op een schoon bed met laken en een muggennet in slaap met de kleine jongen schoongewassen en in kleertjes naast zich. Dank u wel Heer dat u zich zelf over hen ontfermd en vandaag op ons pad gebracht heeft.

Dezelfde middag kwam ook Sofi aanwaaien. We kennen Sofi ook van de straat en daar ze zeven maanden zwanger is wilde ze niet langer haar lichaam verkopen en besloot om voorlopig bij ons te komen wonen. Al met al een vol huis voor Rahab momenteel maar wat een kansen om de onvoorwaardelijke liefde van de Here Jezus te laten zien. Bidden jullie mee voor Mariayama en Sofi? Lieve groet, Carina