Allerlei activiteiten buiten Bamako

Lieve webloglezers, de afgelopen tien dagen was ik slechts twee dagen in Bamako in mijn eigen huis. Van de 18de tot en met de 22ste juli was ik samen met collega H in S-town. H hoopt binnenkort naar S-town te verhuizen om daar deel uit te maken van een nieuw team. H had al een poosje geleden op haar hart om enkele dagen in gebed en bijbel studie in S-town door te brengen. Iedere morgen en middag lazen we bijbel verhalen uit het Oude Testament uit Nehemia,Ezra en Jesaja voordat we op pad gingen voor een gebeds wandeling van ongeveer een uur.Mooi om de emoties in God en mensen te ontdekken door de verhalen heen. We lazen in Ezra, de herbouw van de tempel, de komst van Ezra, het belijden van de zonden van het volk, het verdriet als men ontdekt dat de wet van God niet is gehouden, de verdrukking die God soms geeft, het gevolg van de zonde. Maar altijd is er de uitkomst van de genade, de weg tot God, Hij begint opnieuw met de mens die zich verootmoedigt. We genoten van het lezen van de verhalen uit het OT. We hebben het gevoel dat de situatie in Mali/S-town vaak lijkt op de OT periode, de verhalen spreken hier veel meer.Hier wordt bijvoorbeeld eerst in een muur om het terrein geïnvesteerd voor een huis wordt gebouwd.We wandelden met de gedachte aan de genade die God klaar heeft voor de mensen die we ontmoeten.

Vrijdagavond voegde ook collega en vriendin S uit K-town zich bij ons en het was goed om ook met z'n drieën te zijn. Met elkaar te bidden en tijd voor wat ontspannen dingen te hebben zoals een boottrip over de Niger. S-town heeft normaal gesproken veel toeristen, overal zie je souvenirs winkeltjes en boten met toeristen die over de Niger varen. Het is dan ook hartverscheurend om te zien dat bijna alle souvenirs winkeltjes leeg zijn en dicht zijn ( zie foto hieronder)en dat je bijna de enige blanke bent die een boottrip op de Niger neemt.

Na twee daagjes Bamako en veel regel dingen voor het Rahab centrum verliet ik afgelopen woensdag opnieuw Bamako. Dit keer ging ik naar Mana, een dorpje in de bush zo'n 75 km van Bamako vandaan waar ik les gaf aan zo'n 50 vrouwen in een vrouwenkamp.Ik was er samen met Ba Febe, onze moeder overste uit het Rahab centrum en Jeanne een ex-Rahab vrouw die in februari van dit jaar trouwde met Caleb. Het is altijd genieten om enkele dagen 24-uur per dag met de Malinesen op te trekken en samen met ze te leven.

In de vroege ochtend uren begon ik met het leiden van de "worship" vervolgens namen Ba en ik beurten om de vrouwen te versterken in hun geloof. Onderwerpen als liefde en vergeving kwamen aan de orde ! In de middag uren was het tijd om de vrouwen praktische dingen te leren zoals het maken van zeep en de hibiscus siroop. De praktijk werd vooral door Jeanne onderwezen terwijl ik vervolgens een stukje theorie doorgaf. Zaken als de kosten van de producten, hoe je winst berekenen en noem maar op kwamen aan de orde. Lange dagen daar in Mana en heel veel Bambara. Maar wat een zegen dat zit soort dingen nog steeds kunnen in een veranderd Mali. Dit weekend maar een beetje rustig aan en wat bijslapen op m'n eigen bed in Bamako. Lieve groet van Carina

Eén letter kan een groot verschil maken !

Lieve bloglezers, Deze keer laat ik collega en huisgenote H aan het woord. Ze schrijft over haar ervaring aangaande het leren van de Bambara taal. Elke vrijdagmorgen is er in het Rahab centrum een Bijbelles. Soms kan de klas echt behoorlijk vol zitten, zo waren er afgelopen vrijdag rond de 25 vrouwen bij elkaar!! De lessen worden gegeven door de teamleden van Rahab, Carina, Maman Marthe en Ba Febe. De taal die wordt gesproken is Bambara, voor mij daarom een goede gelegenheid om te luisteren naar de taal, proberen woorden en zinnen op te pikken en te volgen waar de les over gaat. Ik schrijf woorden op die ik vaak hoor en kijk dan thuis na wat ze betekenen.Deze keer zat ik ingespannen te luisteren naar het onderwijs van Maman Marthe. Zij spreekt rustig, ik was blij dat ik al enkele van haar zinnen goed begreep en vele woorden of uitdrukkingen herkende. Ik dacht, mm, ik maak goed vorderingen in de taal! Ik hoorde haar diverse malen herhalen: “ka sen soro”. Ik probeerde te begrijpen wat deze woorden deden in het verband van de les. Het moest iets met een werkwoord te maken hebben, iets wat je moet doen en wat je zult vinden, zover begreep ik het wel! Maar ik vroeg me telkens af: wat doen nu toch die voeten hier in deze les, want “sen” betekent voet en “soro” vinden. Ik begreep het verder niet maar schreef het in mijn schriftje om thuis na te zoeken. Later bij de lunch legde ik Carina mijn vraag voor: wat bedoelde Maman Marthe nu met deze uitdrukking: “Je vind je voeten?” Carina begreep eerst niet wat ik bedoelde, het was even stil. Na enkele minuten kwam er opeens gelach: “Nee het moet niet “sen” zijn maar “se”!! En dan wordt de uitdrukking niet “je zult je voeten vinden” maar “je zult overwinnen” Nou, ik heb er hartelijk om gelachen!! Tsja, het is me nogal een verschil!! Kijk, nu begrijp ik het Bijbelboek Jozua ook weer. Jozua spreekt over geloof, een geloof wat volhard door moeiten heen. Een geloof waardoor je kunt overwinnen over je zwakheden en angsten.Mmm, zo’n geloof wil ik inderdaad wel hebben. Overwinnen in plaats van je voeten zoeken!! Niet naar beneden kijken maar naar Boven!! Wat één lettertje verschil niet teweeg kan brengen! Hartelijke groet van H en Carina

Nieuw project voor de vrouwen in het Rahab Centrum

Lieve mensen, Al maanden geleden, nog voor de staatsgreep hier in Mali, had ik het plan om de vrouwen in het Rahab centrum een nieuw soort pop te laten maken. Een pop waar meisjes mee kunnen spelen.Aan de haren friemelen, jurkje en schoentjes uitdoen en noem maar op. Toen ik in februari 2012 in Ghana was voor een training vond ik daar een leuke pop als voorbeeld. Maar ja, je kunt wel een voorbeeld hebben, maar hoe leg je de verschillende onderdelen van de pop en kleding uit aan de vrouwen hier in Afrika? Wel H, mijn collega en huisgenote op dit moment heeft de hele pop uit elkaar gehaald. Vervolgens heeft ze patroontjes van de pop en kleren gemaakt op papier. De vrouwen zelf hebben de patroontjes op kartonnetjes nagetekend en zo beetje bij beetje de pop in elkaar gezet. Jemina, ons wonder op de naaimachine levert super goed werk en maakt de jurkjes inclusief klittenband! Het moeilijkste is wel de haren die van wol gemaakt zijn. Op een kartonnetje worden drie sliertjes met zwart haar gemaakt en vervolgens worden deze slieren op het hoofd vastgemaakt. Zeer arbeidsintensief allemaal, maar het resultaat mag er zijn. Met H erbij ter assistentie en controle, lukt het allemaal wel. De meiden beretrots natuurlijk, dat zie je wel op bovenste foto. Laat de bestellingen maar komen! Hartelijke groet, Carina

Op bezoek bij de vluchtelingen

Lieve bloglezers, Vanmiddag waren H en ik voor de tweede keer op bezoek bij een groep vluchtelingen uit het Noorden van Mali. Deze groep van 240 mensen zijn christenen die voornamelijk uit Timboektoe en dorpjes rondom Timboektoe zijn. Op 4 april kwamen ze in bussen in Bamako aan nadat ze verschrikkelijke dingen meegemaakt hadden en huis en haard achter gelaten hadden. Nadat ze eerst enkele weken opgevangen werden op het kleine terrein van " Campus Pour Christ" in Bamako zelf wonen ze nu sinds begin mei in het ruime centrum van de Katholieken net buiten Bamako, zo'n 30 minuten rijden vanaf mijn huis. Vanmiddag ontmoetten we zo'n twintig vrouwen die graag wilden haken, breien en borduren. Wij hadden alle werkmaterialen meegenomen om te breien en te borduren en ik had H speciaal meegenomen om de vrouwen te helpen met het borduren en breien want ik zelf bak daar niet zoveel van.Handig hoor om H hier te hebben!

Ik heb op een gegeven moment de gitaar erbij gepakt en de vrouwen bemoedigd met enkele liederen in het Frans en Bambara. Tja, dat is toch meer mijn ding hoor dat een paar van die breinaalden.

Vorige week hadden we een eerste ontmoeting met de vrouwen en werd het verhaal van baby Rebecca verteld. Haar moeder was hoogzwanger toen ze Timboektoe op een drafje verliet samen met een andere hoogzwangere vrouw. Net in Bamako aangekomen werden beide baby's geboren. Alleen kleine Rebecca overleefde het en de andere baby niet. Dat zijn verdrietige verhalen maar wel goed om naar te luisteren. Zie Rebecca met moeder op de foto hier.

H en ik hopen de komende weken op maandagmiddag naar de vluchtelingen toe te gaan om tijd met ze door te brengen, te handwerken en naar hun verhalen te luisteren. Daar waar we kunnen willen we ze troosten en bemoedigen. Lieve groet, Carina

Uitgestelde Koninginnedag in Mali

Vandaag waren H en ik aanwezig op de uitgestelde Koninginnedag in Bamako in Mali. Daar er hevig gevochten werd op 30 april werd de Koninginnedag uitgesteld tot vandaag 20 mei. H en ik bevonden ons zelf op 30 april in Ouagadougou trouwens nadat ons vliegtuig niet in Bamako kon landden. We waren als Nederlanders uitgenodigd bij de Residentie van de Nederlandse ambassadeur Maarten en zijn vrouw. Ze wonen in een prachtig huis aan de oever van de Niger. We werden verwelkomd door de Ambassadeur en z'n vrouw bij de deur en kregen vervolgens een glaasje Oranjebitter aangereikt. Hedi en ik konden het niet weerstaan om even met onze hare majesteit de koningin op de foto te gaan wiens portret levensgroot in één van de hallen ophing.( Zie foto boven) Zo'n 40 volwassenen en twintig tal kinderen dartelden rond in de prachtige tuin rondom het huis. Half Nederlanders en half Malinezen die voor de ambassade werken. Om de haverklap kregen we Nederlandse hapjes zoals bitterballen, haring, kaassoufflés, stukjes frikandel en stukjes rookworst uitgedeeld door charmante dames met prachtig oranje schorten aan. De innerlijke mens werd enorm verwend.

Verder was het een ontmoeten van voor mij nieuwe en een paar oude gezichten. Wel leuk om gesprekken aan te gaan met zowel de Nederlanders als de Malinezen en altijd weer geweldig als je de Malinezen aan het lachen krijgt door ze in het Bambara aan te spreken. De ambassadeur had nog een officieel woord van enkele minuten in het Frans en Nederlands en sprak o.a.zijn zorg uit voor onze Koningin aangaande haar zoon Friso en haalde ook de crisis aan waar Mali inzit momenteel.Al met al was het leuk en gezellig om zo bij elkaar te zijn. De laatste berichten zien er hoopvol uit voor Mali. De junta ( groep van leider Sanogo die staatsgreep gepleegd hebben) in Mali is zaterdagavond akkoord gegaan met het aanblijven van interim-president Dioncounda Traoré totdat er nieuwe verkiezingen kunnen worden gehouden. Bidden jullie mee dat dit echt zal gebeuren en dat Sanogo en z'n mannen zich aan hun woorden zullen houden? Hartelijke groet van Carina uit Bamako.

Carina en H in Burkina Faso

Zondag 29 april gingen H en Carina eindelijk op het vliegtuig naar Mali. De reis verliep voorspoedig en we hadden goede moed.Op het vliegveld werden we uigezwaaid door Marjon en Rinus en Ingelien en hadden we een fijne tijd van gebed samen. Ongeveer 15 minuten voordat we landden in Bamako kwam er opeens het bericht dat we daar niet konden landen vanwege een hevige stofstorm. Daardoor kon men geen 50 meter ver zien.Het vliegtuig week uit naar Burkina Faso en we landden in de stad Ouagadougou. Eenmaal geland kregen we al snel het bericht dat het weer niet verbeterde en we moesten uitstappen en werden in een hotel ondergebracht. We werden goed verzorgd. De volgende dag, maandag 30 april, was H in het oranje gekleed vanwege koninginnendag en al snel zochten we naar berichten over wanneer we naar Bamako, Mali konden verder reizen. De hele ochtend waren de berichten over het weer nog slecht dus een vertrek die kant op lag nog niet in de mogelijkheden. In de loop van de middag klaarde het op en kwamen er wel vluchten beschikbaar en uiteindelijk werden alle gestrande passagiers ergens op een vlucht geboekt. H en Carina gingen zo rond 17.00 uur weg uit het hotel, we kwamen aan op het vliegveld en deden alle gebruikelijke handleidingen zoals koffers door de incheck, we ondergingen alle controles en we werden zeker drie maal gecheckt voor ons paspoort en gefouilleerd enz.We stonden klaar in de rij om in de bus te gaan die ons naar het vliegtuig zou brengen.Opeens kwam de hele rij mensen die al voor ons naar de bus was gegaan weer terug. Er werd ook omgeroepen dat de mensen die op de Air France vluchten naar Bamako zouden meereizen terug moesten gaan. Er was namelijk bericht gekomen dat er opnieuw werd geschoten in Bamako en het vliegtuig zou er niet heen gaan. Wel, alle inspanningen die we hadden geleverd om op het vliegtuig te komen werden in omgekeerde volgorde afgewerkt. Vele aangeslagen mensen vertrokken weer met ons naar het hotel en we probeerden de mensen te bemoedigen met een smile of een kort woord. In het hotel aangekomen was het al wel 22.30 en H ik en besloten de Nederlandse kaas open te maken nadat ik ook brood in mijn tweede koffer vond. Bij gebrek aan mes zit H hier kaas te knippen met een schaar, maar het was heerlijk.

Dinsdag verbleven we in het hotel en gingen met wat vrienden van SIL of ook wel Wicliff genoemd zwemmen. Op die dag werd ook duidelijk dat het vliegveld in Bamako voorlopig gesloten is en wij hoorden van Brussel Airlines dat de enig optie die zij voor ons hadden was op woensdag terug vliegen naar Brussel. Dat is wel het laatste wat H en ik wilden. Op woensdag zijn we in overleg met onze veldleider naar het CAMA guesthouse in Ouagadougou vertrokken en hier zitten we nog. We wachtten op een groep collega's die Bamako per auto verlaten hebben en nu in Burkina zijn in Bobo Dioulaso. Deze groep komt op vrijdag in Ouagadougou aan en heeft het busjes van onze zendingsorganisatie bij zich. Dit busje zal vanaf het weekend ter beschikking staan van H en mij. Dank met mij en Hedi voor de bijzondere contacten dat we hadden met verschillende medestranders op het vliegveld in Ouaga, bid speciaal voor Lenah die ons engelen noemde en haar hart opengesteld heeft voor de Heer. Bid ook voor de situatie in Mali. Het gaat echt niet goed in het land en het zou nog wel eens erg lang kunnen duren voordat de rust terug keert. Dank dat ik dit niet alleen hoef te doorstaan maar dat ik samen met H ben. Bid dat de Here ons ook verder zal leiden.In gebed met jullie verbonden. Groeten, Carina

In Nederland

Lieve vrienden, Het is er toch van gekomen, ik zit inderdaad sinds maandag 9 april in Nederland. Vorige week werd het toch steeds spannender en onzeker in Mali nadat de Toearegs alle belangrijke steden in het noorden veroverd hadden en hun eigen staat uitgeroepen hadden. Vele organisaties en ambassades adviseerden hun mensen dringend om Mali voorlopig te verlaten.Ook ik was "de klos" en vertrok vrijwillig naar Nederland. Was bijzonder om Pasen met de vrouwen in Rahab centrum te vieren en met de vele Malinezen in de kerk. De kerken zitten voller dan ooit momenteel. Vol vuur en passie strekken de christenen zich uit naar hun Heer en Heiland in deze zeer kritieke fase waar hun land doorheen gaat. De laatste weken waren zeer zwaar in Bamako. Het is in Mali momenteel het heetste seizoen, me temperaturen van 42 graden en dan overdag zonder stroom was het heel zwaar. Zie hier op de foto de kaarsen in mijn huis in Bamako die ook letterlijk het loodje legden. Ook de hele "boel" los te laten niet wetende wat er gaat komen was niet eenvoudig en vroeg veel energie en overgave.

Nu dan in Nederland, ik probeer een beetje uit te rusten en bijtanken na deze zware weken. Ik word verwend door lieve vrienden uit mijn thuisgemeente en noem maar op. Mijn retourticket is geboekt voor 29 april om weer terug te gaan naar mijn geliefde Bamako. Of dat allemaal gaat lukken is op dit moment nog onzeker. Het lijkt zich allemaal wat te stabiliseren momenteel in Mali en er is een nieuwe interim regering opgesteld die die over 40 dagen verkiezingen moeten organiseren.Bidden jullie mee voor reiniging en herstel van het land. Bid ook voor bescherming en bemoediging voor de christenen, speciaal hen die gevlucht zijn vanuit het noorden en bij families in voornamelijk Bamako verblijven.Groeten, Carina