Lieve webloglezers,
Gisteren belde het RD voor een interview aangaande het wel en wee van de gevluchte christenen in Mali!
Zie hieronder het resultaat.
BAMAKO
– Christenen wonen er niet meer in Noord-Mali, waar Franse troepen de
strijd met islamistsiche groepen hebben aangebonden. De kleine groep die
er was, vluchtte vorig jaar al naar het zuiden van Mali. Ze volgen de
Franse interventie in het noorden van het Afrikaanse land met een
mengeling van hoop en vrees.
Veel christenen hebben er nooit gewoond in het noorden van Mali.
Nergens in het land overigens: christenen maken er niet meer dan 1
procent van de bevolking uit. Maar hoe verder naar het noorden, hoe
minder er altijd al waren.
Toch bestonden er in noordelijke
steden als Timboektoe en Gao christelijke gemeentes, met in totaal zo’n
250 leden. Toen de islamisten vorig jaar april in het noorden van het
land hun opmars maakten, voelden ze zich echter genoodzaakt te vluchten.
Ze kwamen vrijwel allemaal in Bamako terecht, de hoofdstad van Mali.
Volgens
de Nederlandse hulpverlener Carina Saarloos wonen er geen christenen
meer in het noorden van Mali. Ze werkt voor de Cama Zending in Bamako
onder gevangenen en prostituees, maar heeft ook wekelijks contact met
gevluchte christenen uit het noorden. „De meest noordelijke christenen
wonen nu in het midden van het land, in plaatsen als Mopti en Sévaré”,
zegt ze telefonisch vanuit Bamako.
De meeste gevluchte christenen
hebben inmiddels huisvesting gevonden in Bamako, maar twee kleine
groepen leven nog in opvangkampen. Daar gaat Saarloos iedere
maandagmiddag langs om hen te helpen voorzien in hun basisbehoeften. De
hulpverlener trof hen maandag aan in een mengeling van blijdschap en
angst. „Ze juichen de Franse interventie toe, maar zijn tegelijkertijd
ook bezorgd om hun islamitische vrienden en kennissen die in het noorden
wonen”, zegt ze.
De gemengde gevoelens hebben voor sommige
vrouwen die Saarloos bezoekt ook te maken met het beroep van hun man:
soldaat in het regeringsleger. „De echtgenoot van een van de vrouwen
belandde afgelopen weekeinde al in de vuurlinies.”
De interventie
brengt intussen zeker niet alleen de handen van de christenen in Mali op
elkaar, aldus Saarloos. „De meeste moslims moeten al net zo weinig van
de extremistische rebellen hebben. Ze willen gewoon in vrede leven. In
het noorden ondervonden de christenen tot de opmars van de islamisten
dan ook nauwelijks hinder van de moslimbevolking. Ze werden er in de
regel als kleine minderheid gerespecteerd.”
Op de
overheidsgebouwen van Bamako hangt naast de Malinese vlag momenteel ook
de Franse, zegt Saarloos. „Er zullen hier ook best mensen zijn die op de
hand van de islamisten zijn, maar die roeren zich niet publiekelijk.
Demonstraties tegen de interventie zijn verboden, als onderdeel van de
noodtoestand die in Bamako is uitgeroepen.”
De Nederlandse proeft
in Bamako een gelaten houding onder de bevolking. „Ze vinden dat het nu
maar van een strijd moet komen. De opmars van de islamisten van vorige
week richting het zuiden joeg veel mensen angst aan. De strijd grijpt
hen echter wel aan. Zondag in de kerk werd er zeer vurig en emotioneel
voor het land gebeden. Het is hier in de kerk de gewoonte dat iedereen
hardop tegelijkertijd bidt.”
Het leven in de stad van zo’n
3
miljoen inwoners gaat intussen overigens gewoon door. „Het is hier
rustig en kalm”, zegt Saarloos. „Er is bovendien nog geen tekort aan
voedsel en stroom.” Of dat zo blijft, is echter de vraag. De grens met
Algerije is al gesloten. Daarnaast zijn veel wegen in Mali afgesloten,
omdat die gebruikt worden voor militaire transporten.
De
Nederlandse ambassade houdt intussen nauw contact met de Nederlanders in
het land. „De ambassade adviseert ons voldoende voedsel in huis te
hebben en de auto afgetankt voor de deur te hebben staan, zodat we snel
weg kunnen indien noodzakelijk. Dat is
natuurlijk een luxe die de
meeste gewone Malinezen zich hier niet kunnen veroorloven. Voor hen is
het afwachten geblazen.”
