Ander continent

Lieve webloglezers,
Het is al weer even geleden dat ik op mijn weblog geschreven heb, mijn excuses daarvoor. De laatste weken in Bamako waren extreem vol, extreem heet met temperaturen tot  45 graden overdag en extreem weinig elektriciteit overdag. Zo loop je nog in de zinderende hitte bij het Filemon centrum het opvanghuis voor mannelijke ex-gevangenen in de bush bush terwijl daar een watertoren geïnstalleerd word.

Vervolgens slaap je op 23 maart voor het eerst een nachtje in Nederland en kijk je op 24 maart uit het raam en zie je sneeuw liggen.








Het viel allemaal niet mee om Mali te verlaten, het onverwachtse vertrek van Maman Marthe uit het Rahab Centrum, de doopdienst in de vrouwengevangenis en de plaatsing van de watertoren maakten de laatste twee weken extra druk. Donderdagavond stond ik bepakt en bezakt op het vliegveld toen me verteld werd dat mijn vlucht met Air Portugal geannuleerd was en ik weer naar huis kon en waarschijnlijk maandagavond kon vliegen. Dat overviel me als een bom om weer in mijn eigen huis te slapen terwijl ik klaar was voor vertrek. Vrijdagmorgen besloten om met Air France een nieuwe ticket te boeken en toch te vertrekken De koek was op, ik zag het even niet zitten om nog enkele dagen in de zinderende hitte zonder stroom te zitten.Al met al kwam ik zaterdag net voor 13.h00 op Schiphol aan waar ik door broer Jan en zus Janneke werd opgewacht. Ik had inmiddels uitgevonden dat ik met Air Portugal tot donderdag de 28ste maart had moeten wachten op vertrek naar Nederland. Ik helemaal blij met mijn emoties die me snel hadden laten handelen. Zondagochtend werd ik in de thuisgemeente verrast met een warm welkom ondanks de kou en met een papieren gitaar die een tegoedbon is voor de aankoop van een nieuwe linkshandige gitaar.

Helemaal super en blij mee.
Vanmorgen met Ingelien in " mijn verlofhuisje " wezen kijken, wat een gezellig plekje zeg. Vergat een foto te maken dus dat komt nog. Enkele vrouwen van de thuisgemeente hebben het schoongemaakt en gezellig ingericht en bovendien liggen de boodschappen op me te wachten. Woensdagmorgen hoop ik er naar toe te gaan. Ben een dankbaar mens en ervaar liefde en aandacht van alle kanten. Hoop velen van jullie te ontmoeten de komende drie maanden. Lieve groet, Carina

Bijzondere bediening

Lieve weblog lezers,

Vanmorgen ging ik voor de derde keer in 8 dagen met Lori mee om de 150 Franse militaren te bezoeken in een kamp vlak bij het vliegveld hier in B. Lori bezoekt dit kamp trouw elke morgen en brengt ze 10 grote blokken ijs van 25 kg. Ze proberen ze hun vlees en andere verse producten goed te houden en enigszins koel water te drinken.

Afgelopen woensdag vroegen ze of we ook wat souvenirs konden laten zien daar ze het kamp niet mogen verlaten en dus niet in de gelegenheid zijn om zelf op souvenirs jacht te gaan. Zo gezegd zo gedaan. Ik legde hun verzoek voor aan Ann, een zendelinge hier in B die een behoorlijk grote souvenirs winkel heeft en met een volgeladen auto gingen we door alle veiligheidscontroles naar het kamp. We etaleerden de spullen op een tafel en velen van hen kwam langs om wat de kopen, een praatje te maken of een bestelling te doen.

De temperaturen beginnen behoorlijk op te lopen hier in Mali. Overdag wijst de thermometer buiten al dikke veertig graden aan. Arme Fransen die dat toch niet gewend zijn. Vanmorgen voelde ik me vrij genoeg om

een kijkje te nemen rondom de tenten waarin ze bivakkeren. Ze hebben allemaal een prachtig muggennet geïnstalleerd rondom hun bed en verder zijn het spontane luitjes om mee om te gaan. Vorige week had ik enkele N.T weggegeven en vanmorgen kon ik ook verschillende dagboekjes in het Frans uitdelen.Dank en bid voor deze soldaten en ook voor Lori en anderen die ze bezoeken en diensten verlenen . Dat we iets uit mogen uitstralen van boven.  Lieve groet, Carina                                                                                                                                                                                                                                                                          

 

Lieve webloglezers, 

Werd vorige week opnieuw geïnterviewd, dit keer door CIP  - Christelijk Informatie Platvorm. Is wel even gemakkelijk in deze drukke tijd om deze interviews op mijn weblog te zetten. Dank voor jullie meeleven en gebeden voor mij en het werk hier in Mali..

Jezus brengen in Mali: "Ik ben niet bang"

 gepubliceerd donderdag 7 februari 2013 09:00 door Jeffrey Schipper  

"Het draait niet om hoge bekeringscijfers"

Militairen vechten in Mali momenteel tegen radicale moslims. In datzelfde land verspreidt Carina Saarloos het Evangelie. "Ik ben niet bang voor de dood," zegt ze desgevraagd tegenover CIP.nl. "Dit zendingswerk neemt risico's met zich mee. De Heer blijft mijn krachtbron en het is bijzonder dat ik juist in dit soort periodes Zijn nabijheid ervaar." Terwijl diverse christelijke zendingsorganisaties hun werkers hebben teruggetrokken* uit Mali, mag Carina in het land blijven dat in januari als nieuwkomer binnenkwam op de Ranglijst Christenvervolging.

Terwijl radicale moslims hun invloed in Mali proberen te vergroten, benadrukt Carina dat ze niet in gevaarlijk gebied verblijft. Ze woont en werkt in de hoofdstad Bamako. Carina zegt niet veel te merken van de oprukkende radicale islam. "Hier in Mali zijn veel gematigde moslims en is er veel openheid om over het christelijk geloof te praten. Ik geloof zelfs dat God deze situatie kan gebruiken die kansen bieden voor het Evangelie." In het land waar zij een boodschap van hoop en liefde brengt, maakten rebellerende Toearegs vorig jaar gebruik van een staatsgreep. Ze breidden hun machtspositie uit en daarom besloot het Franse leger onlangs om luchtaanvallen uit te voeren. Extra Franse troepen beschermen de stad waar Carina verblijft.

De zendeling zegt niet angstig te zijn en dankbaar voor iedere dag die God haar geeft. Zestien jaar geleden vertrok de Nederlandse naar Afrika. Eerst naar Ivoorkust maar na een evacuatie in 2002 belandde ze in Mali om juist die mensen liefde te geven waar anderen over het algemeen niet naar omzien. "Jezus maakte contact met het uitschot van de samenleving. Hij is met liefde en ontferming bewogen en dat wil ik ook zijn. Naast praktische hulp wil ik hen ook Gods Woord brengen. Want zonder anderen over de Heere Jezus te vertellen, heeft mijn werk geen zin." Carina herinnert zich een zwangere prostitué die op straat lag en waarnaar niemand omzag. "Terwijl ze haar dood tegemoet ging, liep iedereen om haar heen. Men is daar gewend dat mensen hulpeloos op de grond liggen. We hebben haar naar een ziekenhuis gebracht, waarna ze medicijnen kreeg en is bevallen van een baby."

Gevangenen bezoeken
Het valt Carina op dat het bestaan van God een vanzelfsprekendheid is onder de Malinezen. "Een gebedsverzoek zal dan ook nooit worden afgewezen." Dit ervaart ze ook wanneer ze met een team gevangenissen bezoekt. Per week komt een groep mensen met zo'n 400 gevangenen in contact. "Een dokter uit ons team krijgt bij iedere cel van de 'celleider' een lijst met zieken die hij kan verzorgen. Ondertussen gaat een dominee - een ex-gevangene - uit ons team de cellen in. We verblijven ongeveer een half uur a drie kwartier in een gevangenis om met hen te kunnen bidden en Bijbelverhalen te delen. Ook delen we voedsel uit, want woord en daad gaan hand in gang. Het is ons niet onopgemerkt gebleven dat gevangenen enorm openstaan voor het Woord van God."

Als in een Malinese gevangenis wordt gevraagd wie Jezus wil leren kennen of wie zonden wil belijden gaan de vingers massaal de lucht in. Maar in hoeverre is die opgestoken vinger een keuze op basis van emotie? "Ook ik vraag mij wel eens af of gevangenen het echt menen wat ze doen. Zo organiseren we ook doopdiensten in gevangenissen. Met bakstenen en een tentzeil maken we een soort badkuip. Slechts een derde van de dopelingen blijft na hun doop vervolgens serieus met de Heere Jezus leven. Sommigen weten simpelweg niet tegen wie ze eigenlijk 'ja' zeggen. Door middel van dooponderwijs maken we dat overigens van tevoren wel duidelijk, zodat mensen weten waar ze voor kiezen." Ook erkent ze dat het moeilijk is om de Afrikaanse gevangen te motiveren voor geloofsverdieping (discipelschap).

Hoge bekeringscijfers
"Ik heb geleerd om niet alleen naar de vrucht te kijken," gaat de zendeling verder. "Het draait namelijk niet om de hoge bekeringscijfers. Als één iemand Christus aanvaard, ben ik al dankbaar." Die dankbaarheid straalt de strijdvaardige Carina uit als eerdere evacuaties die ze meemaakte, ter sprake komen. In 2002 moest ze als zendingswerker Ivoorkust verlaten vanwege de gevaarlijke situatie in het land. Ook vorig jaar moest ze naar aanleiding van de gebeurtenissen in Mali zich voor een bepaalde periode strategisch terugtrekken. "Dat vond ik erg moeilijk," geeft ze toe. "Voor mijn gevoel laat ik dan namelijk de mensen in mijn omgeving in de steek. Want wie ben ik dat ik als blanke in veiligheid gebracht wordt en de rest niet?"

Zolang de Nederlandse ambassade in Mali en haar zendingsorganisatie CAMA niet het advies geven om het oorlogsland te verlaten, zal Carina niet vertrekken. Ze heeft eigenlijk niet eens tijd om zich daarmee bezig te houden. Er staat alweer een ontmoeting met gevluchte christenvrouwen op de planning die vanwege de gevaarlijke situatie uit Noord-Mali zijn gevlucht. "Ze hebben weinig te doen en dus neem ik de tijd om hun verhaal aan te horen en eventueel samen te bidden. Ook houden we ons bezig met ontspannende activiteiten, zoals zeep maken." Vanaf 22 maart verblijft Carina drie maanden in Nederland in verband met haar normale verlofperiode.

* Het is bekend dat diverse (Nederlandse) christelijke werkers zich hebben teruggetrokken uit Mali. Maar om veiligheidsredenen kunnen er geen details worden vermeld.

Bezoek hier de weblog van Carina Saarloos of neem een kijkje op haar eigen website.

Straatbeeld in Bamako

Lieve webloglezers,
Zoals jullie wel weten is er oorlog hier in Mali. Ik ga daar verder geen details over schrijven hier op mijn blog. Jullie zien genoeg beelden op de televisie daar mijn geliefde Mali op dit moment teveel in het nieuws is. Het is verschrikkelijk wat er allemaal in het noorden van Mali gebeurd. Blijf zeker bidden voor Mali en zijn bevolking ! Gelukkig gaat het leven hier in Bamako gewoon door en is het rustig op de straten mede doordat de noodtoestand met drie maanden verlengd is mogen de mensen geen demonstraties houden. Overal hangt de Malinese vlag en de Franse vlag uit en sommige straatverkopers dragen de vlaggen op hun hoofd en over hun schouders.

Er zijn ook veel militairen in de stad uit allerlei landen van verschillende huidskleuren. Een paar dagen geleden kwam ik een groepje Franse soldaten tegen in de supermarkt, ze waren opzoek naar vloeibaar wasmiddel voor hun kleren. Ze konden het maar niet vinden, ik schoot ze te hulp en liet ze zien dat er alleen wasmiddel in poedervorm te verkrijgen is hier in Mali.
Vanmiddag reed ik naar huis na een bezoek aan enkele ex-Rahab vrouwen. Bij het verkeerslicht stond ik achter deze vrouwelijke militair op motortje die een geweer aan haar rug had hangen. Tja dat soort dingen zie je toch alleen in Afrika.

Wel lieve mensen, ik houd het even kort. Dit was een teken van leven uit Bamako hier waar gelukkig geen sneeuw ligt. Lieve groet, Carina

gevluchte christenen mali tussen hoop en vrees.

Lieve webloglezers,

Gisteren belde het RD voor een interview aangaande het wel en wee van de gevluchte christenen in Mali!

Zie hieronder het resultaat.

 BAMAKO – Christenen wonen er niet meer in Noord-Mali, waar Franse troepen de strijd met islamistsiche groepen hebben aangebonden. De kleine groep die er was, vluchtte vorig jaar al naar het zuiden van Mali. Ze volgen de Franse interventie in het noorden van het Afrikaanse land met een mengeling van hoop en vrees.

Veel christenen hebben er nooit gewoond in het noorden van Mali. Nergens in het land overigens: christenen maken er niet meer dan 1 procent van de bevolking uit. Maar hoe verder naar het noorden, hoe minder er altijd al waren.

Toch bestonden er in noordelijke steden als Timboektoe en Gao christelijke gemeentes, met in totaal zo’n 250 leden. Toen de islamisten vorig jaar april in het noorden van het land hun opmars maakten, voelden ze zich echter genoodzaakt te vluchten. Ze kwamen vrijwel allemaal in Bamako terecht, de hoofdstad van Mali.
Volgens de Nederlandse hulpverlener Carina Saarloos wonen er geen christenen meer in het noorden van Mali. Ze werkt voor de Cama Zending in Bamako onder gevangenen en prostituees, maar heeft ook wekelijks contact met gevluchte christenen uit het noorden. „De meest noordelijke christenen wonen nu in het midden van het land, in plaatsen als Mopti en Sévaré”, zegt ze telefonisch vanuit Bamako.
De meeste gevluchte christenen hebben inmiddels huis­vesting gevonden in Bamako, maar twee kleine groepen leven nog in opvangkampen. Daar gaat Saarloos iedere maandagmiddag langs om hen te helpen voorzien in hun basisbehoeften. De hulpverlener trof hen maandag aan in een mengeling van blijdschap en angst. „Ze juichen de Franse interventie toe, maar zijn tegelijkertijd ook bezorgd om hun islamitische vrienden en kennissen die in het noorden wonen”, zegt ze.
De gemengde gevoelens hebben voor sommige vrouwen die Saarloos bezoekt ook te maken met het beroep van hun man: soldaat in het regeringsleger. „De echtgenoot van een van de vrouwen belandde afgelopen weekeinde al in de vuurlinies.”
De interventie brengt intussen zeker niet alleen de handen van de christenen in Mali op elkaar, aldus Saarloos. „De meeste moslims moeten al net zo weinig van de extremistische rebellen hebben. Ze willen gewoon in vrede leven. In het noorden ondervonden de christenen tot de opmars van de islamisten dan ook nauwelijks hinder van de moslimbevolking. Ze werden er in de regel als kleine minderheid gerespecteerd.”
Op de overheidsgebouwen van Bamako hangt naast de Malinese vlag momenteel ook de Franse, zegt Saarloos. „Er zullen hier ook best mensen zijn die op de hand van de islamisten zijn, maar die roeren zich niet publiekelijk. Demonstraties tegen de interventie zijn verboden, als onderdeel van de noodtoestand die in Bamako is uitgeroepen.”
De Nederlandse proeft in Bamako een gelaten houding onder de bevolking. „Ze vinden dat het nu maar van een strijd moet komen. De opmars van de islamisten van vorige week richting het zuiden joeg veel mensen angst aan. De strijd grijpt hen echter wel aan. Zondag in de kerk werd er zeer vurig en emotioneel voor het land ge­beden. Het is hier in de kerk de gewoonte dat iedereen hardop tegelijkertijd bidt.”
Het leven in de stad van zo’n 
3 miljoen inwoners gaat intussen overigens gewoon door. „Het is hier rustig en kalm”, zegt Saarloos. „Er is bovendien nog geen tekort aan voedsel en stroom.” Of dat zo blijft, is echter de vraag. De grens met Algerije is al gesloten. Daarnaast zijn veel wegen in Mali afgesloten, omdat die gebruikt worden voor militaire transporten.
De Nederlandse ambassade houdt intussen nauw contact met de Nederlanders in het land. „De ambassade adviseert ons voldoende voedsel in huis te hebben en de auto afgetankt voor de deur te hebben staan, zodat we snel weg kunnen indien noodzakelijk. Dat is 
natuurlijk een luxe die de 
meeste gewone Malinezen zich hier niet kunnen veroorloven. Voor hen is het afwachten geblazen.”

---

December in Mali

Lieve mensen,

Het is de laatste dag van het jaar 2012 en voor mij een reden om de decembermaand eens onder de loep te nemen. December is winter in Mali, zeker weten ! Heerlijk om af en toe een spijkerbroek en trui aan te kunnen en met een beetje fantasie kun je deze maand regelmatig sneeuw zien. Ik zag regelmatig katoenvlokken aan de kant van de weg de afgelopen dagen, Malineese sneeuw!

December was een zeer feestelijke maand met wel twaalf Kerstfeesten in verschillende gevangenissen en onder de prostituees op de straat. Hoogtepunt van deze vieringen was de Kerstviering in de gevangenis van Kati. Na deze Kerstviering werden dominee Koeta en ik in het zonnetje gezet en kregen een handgemaakte onderscheiding van de jongens. De kaart van Mali gemaakt uit Kalebas en daarop een Bijbelvers en onze namen.

Het laatste Kerstfeest was in ons eigen Rahab centrum. De vrouwen hadden een toneelstukje en lied ingestudeerd en onze moeder-overste sprak vol vuur over Jezus die het Licht in deze wereld is en ons ook op roept om het licht te zijn. We namen afscheid van Sofie en haar vier maanden oudje zoontje Emile en aten na afloop heerlijk friet met vlees. Het was een waardige afsluiting van de Kerst marathon.

 De laatste week van december was ik op reis naar Segou, Kouitiala en Selingue. Onderweg zag ik vele Baobab bomen die op dit moment hun vruchten dragen. Zijn net opgetuigde Kerstbomen in mijn ogen. Zo prachtig allemaal in december hier in Mali.

Na enkele dagen Segou ging ik door naar Koutiala waar ik Kerstavond doorbracht in het dorp Zangasso. Onder de sterrenhemel, met de ezel en de os vlak bij. Wauw heeft toch wel wat hoor de eenvoud van Kerst in Mali. De Malinese kinderen vinden de moderne feesthoedjes wel helemaal geweldig trouwens zoals je op de foto kunt zien.

De laatste paar dagen van het jaar was ik in Selingue. Een prachtig plekje gelegen aan een meer. Heerlijk om te wandelen, te varen, te zwemmen of gewoon niks te doen. Bij deze enkele plaatjes van deze prachtige plaats met z'n geweldige zonsondergangen.

Vanmorgen stonden er oliebollen op het programma als echte Nederlander in Mali en nu duik ik ook weer de keuken in om eten klaar te maken voor mijn huishoudster en zoon en nachtwaker en vrouw die straks komen eten. December in Mali, een prachtige tijd !
Jullie allen een Gezegend 2013 toegebeden. Lieve groet, Carina

Nieuwe bezigheden

Lieve webloglezers, Velen van jullie weten dat ik op maandagmiddag de vrouwen bezoek die uit het noorden van Mali gevlucht zijn. We praten samen, lachen samen, zingen samen, bidden samen en soms valt er ook wel eens traan. De meeste van deze vrouwen doen graag creatieve dingen met hun handen en als het dingen zijn die business opleveren dan vinden ze het helemaal geweldig. Heb echt ontdekt dat deze dames veel in hun mars hebben! De afgelopen twee maandagmiddagen nam ik Miriam, een Braziliaanse dame met creatieve handjes mee en ze leerde de vrouwen om hun teenslippers met lint en kralen op te vrolijken. Afrikanen houden van fleurige kleuren en tja zelf op hun schoenen houden ze van kleuren.

Bijgevoegde foto's zie je enkele van de teenslippers waarmee de vrouwen aan de slag zijn gegaan. Het is inderdaad een leuke bezigheid die niet al te moeilijk is en waar weinig kosten aan verbonden zijn.De bovenste foto toont het resultaat! De vrouwen kunnen deze teenslippers aanschaffen en versieren voor 0,80 Euro cent per paar en vervolgens verkopen voor 2 of soms wel 2,50 Euro. Zelfs ik slaagde erin om een teenslipper te versieren in twee uur tijd. De rest van de tijd hielp ik de anderen. Maar ik zal mijn best doen om de tweede thuis af te maken. Lieve groet, Carina.