Nieuw leven !

Lieve webloglezers,
Terwijl ik bezig ben om me zorgen te maken over de staat van het Rahab centrum en me oprecht afvraag of we wel op zoek moeten gaan naar een ander gebouw! Tja om het maar eerlijk te zeggen echt opnieuw loop te twijfelen aan het bestaansrecht  en voortzetting van dit centrum. Ik laat me opnieuw verblinden door de maandelijkse vele kosten en lijk meer de problemen en mislukkingen van het centrum te zien dan de zegeningen. Terwijl dit allemaal gebeurde greep God me opnieuw liefdevol in mijn kraag en liet me duidelijk zijn Liefde zien. Terwijl het gebouw bijna letterlijk instort en ik er vaak zo moe van wordt geeft God nieuw leven in het centrum.  Binnen enkele dagen kwamen er verschillende nieuwe vrouwen langs bij het Rahab Centrum waaronder 24-jarige Sitan. Ik zag direct de droevige blik in haar ogen en het feit dat ze zwanger was. Na overleg met het team besloten we haar te houden en het enige nog vrije bed te geven. Zondag kwam ze met een van de andere meiden mee naar de kerk en zag ik al een kleine verandering in haar oogopslag. Dankte de Heer daarvoor en in mijn hoofd en hart besloot ik om haar deze week naar de kliniek om de hoek te sturen voor een echo om te zien hoeveel maanden de zwangere Sita er reeds op heeft zitten en of alles goed en gezond is met moeder en baby !Wel woensgochtend om 7.h00 ging de telefoon met de mededeling dat Sita die nacht bevallen was van een dochter. Wauw, dat was snel gegaan en ik maar denken dat ze rond de zevende maand van haar zwangerschap was! Een uur later zag ik met eigen ogen Sita al wandelende thuiskomen met een prachtige zoon in haar armen. Ik was geemotioneerd, was alsof God naast me stond en zijn arm om me heen legde en zei:" Carina, ik heb geen prachtig gebouw nodig om leven te kunnen geven hoor. Carina, waarom twijfel je toch weer aan het bestaansrecht van dit werk en ten diepste aan mij ? Ik ben dit werk begonnen en zal het voleinden!"
What a mighty God we serve !   Lieve groet, Carina

Trip door West-Afrika

Afgelopen maand reisde ik met collega en vriendin Saskia met de auto door West-Afrika. We vertrokken in Mali en deden eerst Ouagadougou de hoofdstad van Burkina aan.  Deze eerste stopplaats was direct een hoogtepunt voor mij.  Ex-collega Amy, (zie foto boven) met wie ik vroeger in Bouaké in Ivoorkust samen werkte en nu al weer enkele jaren met haar gezin in Amerika verblijft was “ toevallig”  net de avond ervoor voor twee weken in Burkina aangekomen. Ik belde haar op en enkele uren erna ontmoetten we elkaar. We waren beiden ontroerd en dankbaar om elkaar weer te zien.  Nadat we Burkina doorgereisd waren kwamen we bij de grens van Ghana. Direct viel het me op dat er minder moskeeën zijn en overal langs de kant van de weg christelijke kreten op gebouwen en andere obstakels te lezen zijn.  Duidelijk veel meer Christenen in dit land dan in Mali . Vanuit het Noorden reden we naar de stad Tamale en vandaar gingen we verder op de gatenweg richting  Salaga waar we met de pont meegingen naar ons doel van die dag: Yeji. In Yeji staat een Katholiek ziekenhuis waar Saskia jaren gelden haar coschap als arts gedaan heeft. Ze vond het leuk om daar nog eens langs te gaan daar die tijd in Yeji aan de grondslag ligt van haar werk als arts in Afrika. In Yeji aangekomen troffen we een handvol werkers aan die Saskia herkenden en het was erg leuk om hun reacties te observeren en hen allen inclusief Saskia te zien genieten. Op de foto Saskia en een oude bekende !

Vervolgens vertrokken we naar Aburi, net ten noorden van Accra wat ons hoofddoel van de trip was. Daar verbleven we een volle week en volgden een training van het Mobiel  Member Care team. Een geweldige week waarin we samen met zo’n dertig anderen , blanken zowel als afrikanen toegerust werden  om mensen die door traumatische ervaringen en andere crisissen heengaan beter te kunnen “helpen”. Nadat we de prachtige kust van Ghana verlieten kwamen we in Ivoorkust aan. Moest praten als Bruggeman om de grens over te komen daar de douane om een internationaal kentekenbewijs van de auto vroeg.  Na de hoofdstad Abidjan kwamen we in Yamoussoukro, mijn eerste standplaats als zendelinge in West-Afrika in 1997. Was tof om de bijbel school op nieuw te zien waar ik destijds de vrouwen van de studenten enkele uren per week les gaf. Ook brachten we een bezoek aan de enorme Kathedraal die nog steeds pontificaal tussen de kokosbomen opdoemt. Is en blijft een tegenstrijdig gevoel geven deze enorme kerk, ja zelfs hoger dan de Sint Pieter in Rome in arm Afrika!!!

Via de prachtige plaats Man verlieten we Ivoorkust en deden we ons vierde land, Guinee aan. Hier hield het op met de over het algemeen redelijk goede geasfalteerde wegen.  Toen het ook nog ging regenen en er voor ons een gestrande vrachtwagen was leek het er even op dat we een bezoek aan collega Agaath in N’Zao wel konden vergeten.  God had echter andere plannen en stuurde een wagen met een paar stoere kerels.  Ze wilden en zouden erlangs. Ze “schaatsten “ eerste hun eigen wagen door de modder en vervolgens nam één van hen “ Gabriel”  plaats in onze auto en deed hetzelfde met de Prado.  Saskia en ik liepen voetje voor voetje door de modderkuil  in achtervolging van de auto, hierna vervolgden onze tocht. Zie modderpoel op de  foto waar de Prado doorheen gereden is !

Net voor het donker kwamen we bij collega Agaath aan die zeer dankbaar was ons te zien. Leuk om haar in Saskia's oude huis te ontmoetten. De volgende dag bezochten we “Hope Clinic”. Opnieuw een bekende plek voor Saskia en dat was merkbaar en voor mij tof om eindelijk dit prachtige unieke ziekenhuis en zijn personeel te bewonderen. Na nog een dag slechte wegen getrotseerd te hebben kwamen we via Kankan op de geasfalteerde weg weer Mali binnen.  
Vele kilometers, vele indrukken, wat is Guinee trouwens mooi en wat waren we versleten!
Lieve groet, Carina

Afscheid van de vluchtelingen

Lieve mensen,
Dacht ik dat ik op donderdag  12 september officiel afscheid genomen had van de christen vluchtelingen die hier in Bamako verblijven. Wel het bleek niet zo te zijn. Voor die bewuste donderdag hadden vele mensen een officiele uitnodiging gehad. Er waren vele afgevaardigen van organisaties en kerken. Ja zelfs het hoofd van de Katholieke kerk hier in Bamako was aanwezig.
Een prachtige dankdienst waarin terug gezien werd op de afgelopen 18 maanden dat de vluchtelingen in Bamako waren. Ik bezoek de vrouwen normaal gesproken ieder maandag middag en ik wist dat afgelopen maandag de 23ste september min of meer de laatste keer was daar deze week de eerste groep van 14 families terug gaat naar Timboektoe.
Zondag kreeg ik een telefoontje met de vraag of ik hen op maandag ergens anders kon ontmoeten in plaats van in het gebruikelijk Katholieke centrum waar ze wonen. Geen probleem natuurlijk voor mij maar ik had nog steeds niet in de gaten dat ik stiekum uitgenodigd werd voor een intern afscheidsfeestje. Aangekomen bij de plaats van ontmoeting had ik al gauw door dat er een feestje was. We waren met zo'n 40 vrouwen en vele van hun mannen waren ook aanwezig. Ze begonnen met veel zingen in de Tamashek taal en Frans en vervolgens nam dominee Andre Thera uit Bamako die heel veel voor de vluchtelingen gedaan heeft het woord. Hij was erg emotineel en sprak over de moeilijke en vreugdevolle momenten gedurende het laatste ander half jaar. Iedereen die een geliefde verloren was werd genoemd en iedere vrouw die een baby gekregen had werd even in het spotlicht gezet. Vervolgens werden er enkele mensen bedankt en werd ik enorm in het zonnetje gezet. Daarna was er een tijd van gebed voor hen die deze week vertrekken, hen die nog in Bamako blijven uitziende op voldoende financien en voor het land Mali. Na he officiele gedeelte werden er spelletjes gedaan zoals stoelendans en een quiz. Was erg gezellig en goed om na het eerste emotionele ander half uur ook lekker te lachen.

Morgen vertrekken dus de eerste families naar Timboektoe waaronder mijn vriendin Fadimata! Bidden jullie mee voor een veilige reis. Eerst met de bus naar M en dan drie dagen met de boot.
Een flinke onderneming dus. Ik wil nog een laatste keer een oproep doen aan jullie in Nederland voor financiele hulp voor de ander families die nog geen support genoeg hebben om terug te kunnen. Jullie kunnen je giften overmaken naar de CAMA-Zending onder vermelding van  Carina Saarloos projecten hulp Christelijke vluchtelingen in Mali. Lieve groet uit Mali van Carina

Toeareg huwelijk

Lieve weblog lezers,
Afgelopen zaterdag was ik te gast bij een Toeareg huwelijk in Bamako.
De zoon van de gevuchtte weduwe Fadimata ( rechts op bovenstaande foto) uit Timboektoe trouwde met zijn Leah. De kerk was vol en het was een prachtige dienst. Velen vrouwen, bijna allen in 2012 gevlucht uit het Noorden van Mali, droegen orginele Toeareg kleren en het was weer eens wat anders om liederen in de Tamashek taal te zingen in plaats van in het  Bambara. Fadimata straalde dankbaarheid en vreugde uit. Wat prachtig dat tenmidden van het lijden wat ze zo duidelijk ervaren heeft de afgelopen twee jaar er ook vreugde is. Het bruidsjongetje en bruidmeisje waren zo schattig maar zo nerveus dat ze toch echt wel vergaten om te lachen !

De verkiezingen zijn heel goed verlopen in Mali en er is een nieuwe president gekozen.
De vluchtelingen beginnen beetje bij beetje terug te keren naar hun eigen woonplaats. Ook van de 84 christelijke gezinnen die zich in Bamako bevinden staan de meesten te popelen om terug te gaan naar plaatsen zoals Timboektoe en Gao. Dit is allemaal nog niet zo gemakkelijk. Zo zijn er vele vragen en obstakels. Zijn de christenen veilig daar in het noorden? Ook moeten ze helemaal overnieuw beginnen. hun huizen en kerken zijn grotendeels verwoest. Er is hier in Mali een bankrekening geopend om hen ook financieel te helpen. Ik wil jullie in Nederland oproepen om te bidden en daar waar mogelijk ook financieel te helpen. Jullie kunnen je giften overmaken naar de CAMA-Zending onder vermelding van  Carina Saarloos projecten hulp Christelijke vluchtelingen in Mali.
Lieve groet uit Mali van Carina

Op kamp in Mana

Lieve webloglezers,
Vorige week was ik op kamp in de bush bush een uurtje rijden van Bamako vandaan.
Dit is inmiddels het derde jaar dat ik gevraagd werd om onderwijs te geven aan de vrouwen die aan dit kamp deelnemen. Onderwijs uit God's woord maar ook andere zaken zoals dit jaar " de wonderen" van de Moringa boom en het maken van zeep.
Dit jaar was wel een heel bijzonder kamp, niet zozeer omdat ik er zelf de hele tijd bij was en dus vier nachten in hun midden verbleef in plaats van twee maar meer omdat bijna alle vrouwen van het Rahab centrum aanwezig waren. Het Rahab centrum was dicht vorige week en met 15 vrouwen sterk vertrokken we naar het kamp. Wat was het goed om de vrouwen de hele dag van zo dichtbij mee te maken en samen met ze te bidden, te zingen, te lachen en te huilen.

Het was een kamp speciaal ook voor niet christen vrouwen .Het was de bedoeling dat iedere christen vrouw die kwam een niet christen vrouw meenam en het zo een soort van evangelisatie kamp werd. Wel, we waren met 64 vrouwen maar slechts 10 % was niet christen. Toch merkten we dat deze vrouwen enorm open stonden voor het bijbels onderwijs en mij viel op dat deze vrouwen ieder ochtend zo rond zeven uur de eersten waren die het klaslokaal binnen kwamen. Tja in Mali komt men eerst graag samen voor meditatie en gebed en dan pas een kop koffie of thee met een ontbijtje.Op de koffie wachten tot 8.h30 dat was wel even afzien maar ook wel bjzonder om eerst door de Heer zelf gevoed te worden.

Hoogtepunt voor de vrouwen was het gezamelijk klaar maken van een hele grote pot gestampte mais poeder, of te wel "kabato". Wat een lol hadden ze zeg en ik heb het maar op een kort filmpje vast gelegd om jullie een idee te geven. Hier is de link als jullie even mee willen kijken en genieten:

http://www.youtube.com/watch?v=v9djQpM5Kb4&feature=youtu.be

Op hetzelfde terrein was ook een kinderkamp waar 175 kinderen aanwezig waren. Onder hen was ook een groep van zo'n 30 kinderen die AIDS hebben. Ze waren uitgenodigd om gratis naar dit kamp te komen en in de watten gelegd te worden. Gelukkig zijn deze kinderen nog niet te ziek om te kunnen genieten van de bijbelverhalen, knutselwerkjes en sportactiviteiten. Je begrijpt wel
dat het een hele gezegende en gezellige week was. Ben dankbaar dat ik deel mocht uitmaken van dit kamp.
Lieve groet, Carina

Rosalie

Lieve webloglezer,
Tijdens mijn verlof in Nederland kwam de 18-jarige Rosalie vrij uit de vrouwengevangenis samen met haar toen 4 maanden oude dochtertje Rosalie. Rosalie kwam in augustus 2012 in de gevangenis terecht doordat ze betrapt werd tijdens het stelen van "panjes", Afrikaanse omslagdoeken voor vrouwen. Haar bazin sloeg gelijk alarm en riep de politie erbij die Rosalie zonder pardon meenam. De zwangere Rosalie kwam in de gevangenis terecht en was in afwachting van een rechtzaak die uit zou maken hoeveel tijd Rosalie in de gevangenis zou moeten door brengen. Rosalie liet haar hoofd niet hangen en maakte het beste van de gevangenistijd. Ze had er immers goed te eten wat ze bij haar bazin niet alitjd kon zeggen . Ook kwam ze heel trouw naar de bijbelstudies op vrijdagmiddag die ik en anderen van het Rahab team verzorgen. Net na de Kerst werd de kleine Arabahan geboren in de gevangenis en ik weet nog dat we haar als team een omslagdoek voor de baby gaven en speciaal voor haar en de baby baden. Midden mei werd Rosalie onverwachts vrijgelaten daar de rechter besloot dat de straf erop zat voor het stelen van stoffen die totaal een waarde hadden van 30 Euro !!

Al met al heeft Rosalie toch negen maanden in de gevangenis doorgebracht. Op de dag van haar vrijlating, een vrijdag vroeg ze aan een Rahab teamlid of ze voorlopig bij ons mocht verblijven. Deze aarzelde geen moment en nam haar mee naar het centrum. Inmiddels woont Rosalie nu 2 maanden in het centrum en zij en haar inmiddels 6 maanden oude dochter maken het goed. Rosalie geniet van de liefde en aandacht die ze krijgt. De kleine Arabahan is het troetelkindje van ons allemaal. Rosalie heeft inmiddels te kennen gegeven over een maand of drie terug naar haar familie te willen gaan. Deze wonen in de buurt van de plaats San en dat is behoorlijk meer in het noorden van het land. De familie weet dat ze bij ons verblijft en zijn ook op de hoogte van haar dochtertje. Bidden jullie mee voor Rosalie ?  Lieve groet, Carina

" Celebrating " Shari

Lieve webloglezers,
Gisteren hebben we uitgebreid Shari "gevierd" met elkaar in Bamako.
Shari is blank en ook zendelinge en werkt voor een andere organisatie hier in Mali.
Shari werd op 29 juni 40 jaar en gaf een uitgebreid feest in haar tuin om dit te vieren.
Echter het was niet alleen het feit dat ze 40 jaren jong werd maar ook het feit dat ze nog steeds in Mali rondloopt. Eigenlijk zou ik deze blog de titel moeten geven " Celebrating God" Laat me haar verhaal in het kort met jullie delen.

Donderdag 11 oktober 2012 is een zwarte dag in Shari's levensboek. Shari was in haar auto op weg naar het zuiden van Mali om daar een vriendin te helpen haar huis leeg te maken voor verlof. Op korte afstand van haar bestemming rijd Shari door een dorpje waar zeer onverwachts een jong meisje de weg oversteekt en Shari kan haar niet meer ontwijken en schept haar. Het meisje overlijd ter plekke en Shari's nachtmerrie begint. Jullie kunnen je voorstellen waar Shari doorheen gaat , ze is kapot is en heeft grote schuldgevoelens. Shari word direct goed opgevangen door vrienden in de stad waar ze naar toe zou gaan en begint aan een lang proces van schuldverwerking. Eerst in Mali en daarna ook voor enkele maanden in Amerika.
Het is boeiend en bijzonder om Shari van dichtbij en van afstand  te volgen en te zien hoe de Heer iedere keer Zijn liefde en Zijn vergeving aan haar laat zien. Het is een proces van vallen en opstaan en zeker niet gemakkelijk. Shari is enorm dapper en heeft de familie van het meisje al verschillende keren ontmoet en zo is er een bijzonder contact ontstaan. Dit kan alleen omdat Shari dicht met de Heer wandelt en Hij haar genade en kracht geeft om deze bezoekjes te doen. Daarom vieren we in deze blog Shari en onze Here God." Heer U bent goed en uw liefde en trouw zijn voor eeuwig".
Hartelijke groet uit Mali van Carina.