Doorgaande activiteiten met de vluchtelingen uit het noorden

Lieve webloglezers,
Velen van jullie weten denk ik wel dat er in september 2013 een grote groep vluchtelingen van het noorden terug gegaan zijn naar Timboektoe en Gao. De weduwe Fadimata spreek ik regelmatig en naar omstandigheden maken ze het goed in Timboektoe. Beetje bij beetje zijn ze hun huizen weer
aan het opknappen en elke zondag komen ze bij elkaar onder een mango boom daar hun kerk verwoest is in het heetst van de strijd in 2012. Verschillende zendelingen zoeken hier en daar naar fondsen en hopen zo de Baptistenkerk in Timboektoe te helpen om in dit jaar 2014 hun kerk te herbouwen.

Er is nog steeds een groep christen-vluchtelingen uit het Noorden in Bamako. Ze hebben besloten om minimaal nog een jaar in Bamako te blijven voor verschillende redenen. Sommige famlies hebben kinderen in het voortgezet onderwijs en waren in september 2013 niet zeker aangaande de scholingsopties in Timboektoe. Professeur Yattara en zijn gezin zijn ook nog in Bamako. Hij gaat door met lesgeven op zijn bijbelschool die in Gao was en sinds eind 2012 voortgang kreeg in Bamako. Zijn vrouw Fatim vroeg me voor mogelijkheden aangaande Bambara alfabetiseringslessen voor de vrouwen. In Januari van dit jaar zijn we begonnen om twee keer per week alfabetisering in het Bambara te geven aan deze vrouwen van het Noorden. Lea, een teamlid van het Rahab Centrum verzorgd deze alfabetiserings lessen en ik geef haar zo nu en dan een helpende hand daar de groep vrouwen behoorlijk groot is. Lea bereidt haar lessen keurig netjes voor in een heel groot schrift zodat ze op een ander moment een soort draaiboek of lessenserie paraat heeft.

Prachtig hoor dat de vrouwen willen leren lezen en schrijven in het Bambara. Persoonlijk vind ik het leuk om zo ook in contact te blijven met de vrouwen uit het noorden, voor ze te bidden en de laatste nieuwtjes uit het echte noorden van hen te vernemen.Hartelijke groet, Carina

December in Mali

Lieve mensen,

Weer al een tijdje geleden dat ik op mijn blog geschreven heb dus hoogste tijd om weer eens een update te geven. Heb is decembermaand ook in Mali en altijd weer een geweldige kans om Het Licht te verspreiden in deze donkere wereld. Zoals elk jaar was het eerste weekend van december Ann's sale waar ik ook vorig jaar een blog over geschreven heb. Ann verkoop allerlei spullen van kunstenaars en organisaties zoals Rahab Ministries in Mali. Ze verbouwt haar hele huis om in een grote prachtige souveniers winkel waar Mali zo prachtig gepresenteerd wordt.
In de tweede week van december werd B vrijgelaten uit de vrouwengevangenis. Ze had in januari 2013 opnieuw haar leven aan de Here Jezus gegeven en werd op 8 maart samen met een groepje andere vrouwen gedoopt. Na een nachtje in het vrouwencentrum geslapen te hebben heb ik samen met haar een busticket gekocht op vrijdag. Gisteren belde ze me vanuit haar eigen land om me te vertellen dat ze goed overgekomen was kwam haar oudere broer aan de telefoon om om te bedanken.
Bijzonder dat B juist in de gevangenis opnieuw tot inkeer en levend geloof is gekomen. Fijn dat ze Kerst met haar familie en vrienden kan vieren.

Deze week was er een bijeenkomst op de Nederlandse ambassade hier in Bamako met als onverwachte eregast Bert Koenders. Was gezellig om met zo'n grote groep Nederlanders bij elkaar te zijn en geinformeerd te worden over de veiligheid in Mali en het functioneren van de militairen van de Verenigde Naties nu er ook ruim 300 Nederlanders in Januari naar Mali gaan komen. Dit natuurlijk onder het genot van een lekker hapje en drankje.

Deze week is Agaath, een Nederlandse die in Guinee woont en werkt voor CAMA-zending hier enkele dagen op bezoek en gaat gezellig mee naar het Rahab Centrum en de verschillende Kerstvieringen in de gevangenissen. Hier zie je haar op de foto met de 40-dagen oude Jozua de jongste telg in het Rahab centrum.

Deze week staat in het teken van Kerst vieren in vijf verschillende gevangenissen. Vandaag waren we in de mannengevangenis van Kati en Amadou, die gehandicapt is en maar een been heeft en die al 12 jaar in deze gevangenis zit bleef net zolang rondjes om me heen draaien tot ik uiteindelijk een nieuw set kleren voor hem kocht. Het personeel was zo blij voor hem dat ie  zelfs met me mee naar buiten mocht lopen voor een foto met dominee Koeta en mij. Geweldig toch om iemand voor 10 Euro zo blij te kunnen maken, je zal al maar 12 jaar in de gevangenis zitten.

Lieve groet uit stoffig Mali en hele Gezegende Kerstdagen toegewenst van Carina

Nieuw leven !

Lieve webloglezers,
Terwijl ik bezig ben om me zorgen te maken over de staat van het Rahab centrum en me oprecht afvraag of we wel op zoek moeten gaan naar een ander gebouw! Tja om het maar eerlijk te zeggen echt opnieuw loop te twijfelen aan het bestaansrecht  en voortzetting van dit centrum. Ik laat me opnieuw verblinden door de maandelijkse vele kosten en lijk meer de problemen en mislukkingen van het centrum te zien dan de zegeningen. Terwijl dit allemaal gebeurde greep God me opnieuw liefdevol in mijn kraag en liet me duidelijk zijn Liefde zien. Terwijl het gebouw bijna letterlijk instort en ik er vaak zo moe van wordt geeft God nieuw leven in het centrum.  Binnen enkele dagen kwamen er verschillende nieuwe vrouwen langs bij het Rahab Centrum waaronder 24-jarige Sitan. Ik zag direct de droevige blik in haar ogen en het feit dat ze zwanger was. Na overleg met het team besloten we haar te houden en het enige nog vrije bed te geven. Zondag kwam ze met een van de andere meiden mee naar de kerk en zag ik al een kleine verandering in haar oogopslag. Dankte de Heer daarvoor en in mijn hoofd en hart besloot ik om haar deze week naar de kliniek om de hoek te sturen voor een echo om te zien hoeveel maanden de zwangere Sita er reeds op heeft zitten en of alles goed en gezond is met moeder en baby !Wel woensgochtend om 7.h00 ging de telefoon met de mededeling dat Sita die nacht bevallen was van een dochter. Wauw, dat was snel gegaan en ik maar denken dat ze rond de zevende maand van haar zwangerschap was! Een uur later zag ik met eigen ogen Sita al wandelende thuiskomen met een prachtige zoon in haar armen. Ik was geemotioneerd, was alsof God naast me stond en zijn arm om me heen legde en zei:" Carina, ik heb geen prachtig gebouw nodig om leven te kunnen geven hoor. Carina, waarom twijfel je toch weer aan het bestaansrecht van dit werk en ten diepste aan mij ? Ik ben dit werk begonnen en zal het voleinden!"
What a mighty God we serve !   Lieve groet, Carina

Trip door West-Afrika

Afgelopen maand reisde ik met collega en vriendin Saskia met de auto door West-Afrika. We vertrokken in Mali en deden eerst Ouagadougou de hoofdstad van Burkina aan.  Deze eerste stopplaats was direct een hoogtepunt voor mij.  Ex-collega Amy, (zie foto boven) met wie ik vroeger in Bouaké in Ivoorkust samen werkte en nu al weer enkele jaren met haar gezin in Amerika verblijft was “ toevallig”  net de avond ervoor voor twee weken in Burkina aangekomen. Ik belde haar op en enkele uren erna ontmoetten we elkaar. We waren beiden ontroerd en dankbaar om elkaar weer te zien.  Nadat we Burkina doorgereisd waren kwamen we bij de grens van Ghana. Direct viel het me op dat er minder moskeeën zijn en overal langs de kant van de weg christelijke kreten op gebouwen en andere obstakels te lezen zijn.  Duidelijk veel meer Christenen in dit land dan in Mali . Vanuit het Noorden reden we naar de stad Tamale en vandaar gingen we verder op de gatenweg richting  Salaga waar we met de pont meegingen naar ons doel van die dag: Yeji. In Yeji staat een Katholiek ziekenhuis waar Saskia jaren gelden haar coschap als arts gedaan heeft. Ze vond het leuk om daar nog eens langs te gaan daar die tijd in Yeji aan de grondslag ligt van haar werk als arts in Afrika. In Yeji aangekomen troffen we een handvol werkers aan die Saskia herkenden en het was erg leuk om hun reacties te observeren en hen allen inclusief Saskia te zien genieten. Op de foto Saskia en een oude bekende !

Vervolgens vertrokken we naar Aburi, net ten noorden van Accra wat ons hoofddoel van de trip was. Daar verbleven we een volle week en volgden een training van het Mobiel  Member Care team. Een geweldige week waarin we samen met zo’n dertig anderen , blanken zowel als afrikanen toegerust werden  om mensen die door traumatische ervaringen en andere crisissen heengaan beter te kunnen “helpen”. Nadat we de prachtige kust van Ghana verlieten kwamen we in Ivoorkust aan. Moest praten als Bruggeman om de grens over te komen daar de douane om een internationaal kentekenbewijs van de auto vroeg.  Na de hoofdstad Abidjan kwamen we in Yamoussoukro, mijn eerste standplaats als zendelinge in West-Afrika in 1997. Was tof om de bijbel school op nieuw te zien waar ik destijds de vrouwen van de studenten enkele uren per week les gaf. Ook brachten we een bezoek aan de enorme Kathedraal die nog steeds pontificaal tussen de kokosbomen opdoemt. Is en blijft een tegenstrijdig gevoel geven deze enorme kerk, ja zelfs hoger dan de Sint Pieter in Rome in arm Afrika!!!

Via de prachtige plaats Man verlieten we Ivoorkust en deden we ons vierde land, Guinee aan. Hier hield het op met de over het algemeen redelijk goede geasfalteerde wegen.  Toen het ook nog ging regenen en er voor ons een gestrande vrachtwagen was leek het er even op dat we een bezoek aan collega Agaath in N’Zao wel konden vergeten.  God had echter andere plannen en stuurde een wagen met een paar stoere kerels.  Ze wilden en zouden erlangs. Ze “schaatsten “ eerste hun eigen wagen door de modder en vervolgens nam één van hen “ Gabriel”  plaats in onze auto en deed hetzelfde met de Prado.  Saskia en ik liepen voetje voor voetje door de modderkuil  in achtervolging van de auto, hierna vervolgden onze tocht. Zie modderpoel op de  foto waar de Prado doorheen gereden is !

Net voor het donker kwamen we bij collega Agaath aan die zeer dankbaar was ons te zien. Leuk om haar in Saskia's oude huis te ontmoetten. De volgende dag bezochten we “Hope Clinic”. Opnieuw een bekende plek voor Saskia en dat was merkbaar en voor mij tof om eindelijk dit prachtige unieke ziekenhuis en zijn personeel te bewonderen. Na nog een dag slechte wegen getrotseerd te hebben kwamen we via Kankan op de geasfalteerde weg weer Mali binnen.  
Vele kilometers, vele indrukken, wat is Guinee trouwens mooi en wat waren we versleten!
Lieve groet, Carina

Afscheid van de vluchtelingen

Lieve mensen,
Dacht ik dat ik op donderdag  12 september officiel afscheid genomen had van de christen vluchtelingen die hier in Bamako verblijven. Wel het bleek niet zo te zijn. Voor die bewuste donderdag hadden vele mensen een officiele uitnodiging gehad. Er waren vele afgevaardigen van organisaties en kerken. Ja zelfs het hoofd van de Katholieke kerk hier in Bamako was aanwezig.
Een prachtige dankdienst waarin terug gezien werd op de afgelopen 18 maanden dat de vluchtelingen in Bamako waren. Ik bezoek de vrouwen normaal gesproken ieder maandag middag en ik wist dat afgelopen maandag de 23ste september min of meer de laatste keer was daar deze week de eerste groep van 14 families terug gaat naar Timboektoe.
Zondag kreeg ik een telefoontje met de vraag of ik hen op maandag ergens anders kon ontmoeten in plaats van in het gebruikelijk Katholieke centrum waar ze wonen. Geen probleem natuurlijk voor mij maar ik had nog steeds niet in de gaten dat ik stiekum uitgenodigd werd voor een intern afscheidsfeestje. Aangekomen bij de plaats van ontmoeting had ik al gauw door dat er een feestje was. We waren met zo'n 40 vrouwen en vele van hun mannen waren ook aanwezig. Ze begonnen met veel zingen in de Tamashek taal en Frans en vervolgens nam dominee Andre Thera uit Bamako die heel veel voor de vluchtelingen gedaan heeft het woord. Hij was erg emotineel en sprak over de moeilijke en vreugdevolle momenten gedurende het laatste ander half jaar. Iedereen die een geliefde verloren was werd genoemd en iedere vrouw die een baby gekregen had werd even in het spotlicht gezet. Vervolgens werden er enkele mensen bedankt en werd ik enorm in het zonnetje gezet. Daarna was er een tijd van gebed voor hen die deze week vertrekken, hen die nog in Bamako blijven uitziende op voldoende financien en voor het land Mali. Na he officiele gedeelte werden er spelletjes gedaan zoals stoelendans en een quiz. Was erg gezellig en goed om na het eerste emotionele ander half uur ook lekker te lachen.

Morgen vertrekken dus de eerste families naar Timboektoe waaronder mijn vriendin Fadimata! Bidden jullie mee voor een veilige reis. Eerst met de bus naar M en dan drie dagen met de boot.
Een flinke onderneming dus. Ik wil nog een laatste keer een oproep doen aan jullie in Nederland voor financiele hulp voor de ander families die nog geen support genoeg hebben om terug te kunnen. Jullie kunnen je giften overmaken naar de CAMA-Zending onder vermelding van  Carina Saarloos projecten hulp Christelijke vluchtelingen in Mali. Lieve groet uit Mali van Carina

Toeareg huwelijk

Lieve weblog lezers,
Afgelopen zaterdag was ik te gast bij een Toeareg huwelijk in Bamako.
De zoon van de gevuchtte weduwe Fadimata ( rechts op bovenstaande foto) uit Timboektoe trouwde met zijn Leah. De kerk was vol en het was een prachtige dienst. Velen vrouwen, bijna allen in 2012 gevlucht uit het Noorden van Mali, droegen orginele Toeareg kleren en het was weer eens wat anders om liederen in de Tamashek taal te zingen in plaats van in het  Bambara. Fadimata straalde dankbaarheid en vreugde uit. Wat prachtig dat tenmidden van het lijden wat ze zo duidelijk ervaren heeft de afgelopen twee jaar er ook vreugde is. Het bruidsjongetje en bruidmeisje waren zo schattig maar zo nerveus dat ze toch echt wel vergaten om te lachen !

De verkiezingen zijn heel goed verlopen in Mali en er is een nieuwe president gekozen.
De vluchtelingen beginnen beetje bij beetje terug te keren naar hun eigen woonplaats. Ook van de 84 christelijke gezinnen die zich in Bamako bevinden staan de meesten te popelen om terug te gaan naar plaatsen zoals Timboektoe en Gao. Dit is allemaal nog niet zo gemakkelijk. Zo zijn er vele vragen en obstakels. Zijn de christenen veilig daar in het noorden? Ook moeten ze helemaal overnieuw beginnen. hun huizen en kerken zijn grotendeels verwoest. Er is hier in Mali een bankrekening geopend om hen ook financieel te helpen. Ik wil jullie in Nederland oproepen om te bidden en daar waar mogelijk ook financieel te helpen. Jullie kunnen je giften overmaken naar de CAMA-Zending onder vermelding van  Carina Saarloos projecten hulp Christelijke vluchtelingen in Mali.
Lieve groet uit Mali van Carina

Op kamp in Mana

Lieve webloglezers,
Vorige week was ik op kamp in de bush bush een uurtje rijden van Bamako vandaan.
Dit is inmiddels het derde jaar dat ik gevraagd werd om onderwijs te geven aan de vrouwen die aan dit kamp deelnemen. Onderwijs uit God's woord maar ook andere zaken zoals dit jaar " de wonderen" van de Moringa boom en het maken van zeep.
Dit jaar was wel een heel bijzonder kamp, niet zozeer omdat ik er zelf de hele tijd bij was en dus vier nachten in hun midden verbleef in plaats van twee maar meer omdat bijna alle vrouwen van het Rahab centrum aanwezig waren. Het Rahab centrum was dicht vorige week en met 15 vrouwen sterk vertrokken we naar het kamp. Wat was het goed om de vrouwen de hele dag van zo dichtbij mee te maken en samen met ze te bidden, te zingen, te lachen en te huilen.

Het was een kamp speciaal ook voor niet christen vrouwen .Het was de bedoeling dat iedere christen vrouw die kwam een niet christen vrouw meenam en het zo een soort van evangelisatie kamp werd. Wel, we waren met 64 vrouwen maar slechts 10 % was niet christen. Toch merkten we dat deze vrouwen enorm open stonden voor het bijbels onderwijs en mij viel op dat deze vrouwen ieder ochtend zo rond zeven uur de eersten waren die het klaslokaal binnen kwamen. Tja in Mali komt men eerst graag samen voor meditatie en gebed en dan pas een kop koffie of thee met een ontbijtje.Op de koffie wachten tot 8.h30 dat was wel even afzien maar ook wel bjzonder om eerst door de Heer zelf gevoed te worden.

Hoogtepunt voor de vrouwen was het gezamelijk klaar maken van een hele grote pot gestampte mais poeder, of te wel "kabato". Wat een lol hadden ze zeg en ik heb het maar op een kort filmpje vast gelegd om jullie een idee te geven. Hier is de link als jullie even mee willen kijken en genieten:

http://www.youtube.com/watch?v=v9djQpM5Kb4&feature=youtu.be

Op hetzelfde terrein was ook een kinderkamp waar 175 kinderen aanwezig waren. Onder hen was ook een groep van zo'n 30 kinderen die AIDS hebben. Ze waren uitgenodigd om gratis naar dit kamp te komen en in de watten gelegd te worden. Gelukkig zijn deze kinderen nog niet te ziek om te kunnen genieten van de bijbelverhalen, knutselwerkjes en sportactiviteiten. Je begrijpt wel
dat het een hele gezegende en gezellige week was. Ben dankbaar dat ik deel mocht uitmaken van dit kamp.
Lieve groet, Carina