Ivoorkust en Mali samen voor trouwerij

Lieve mensen,
Wat gingen mijn gedachten vandaag vaak terug naar mijn periode als zendeling in Ivoorkust.Waarom ? Omdat ik op de bruiloft was van Fidèle Keita, mijn vroege buurjongen in Bouaké die hier vandaag in Bamako trouwde met Sara Coulibaly.
De ouders van Fidèle, dominee Daniel en zijn vrouwe Neema, mijn vroegere buren dus ,zijn nog steeds goede vrienden. Daniel heeft destijds mijn auto Ivoorkust uitgereden helemaal naar Bamako in Mali en toen later ook nog eens mijn hond bij de grens tussen Ivoorkust en Mali gebracht. Tja hij is en blijft een held voor mij !Toen dominee Daniel Keita me enkele weken geleden vroeg of ik getuige wilde zijn op de bruiloft en een lied wilde zingen heb ik met heel mijn hart ja gezegd. Niet wetende dat de griep me te pakken zou krijgen deze week en ik tot op vandaag slecht bij stem ben. Geen getuige dus en ook geen solo maar gelukkig was ik fit genoeg om de kerkdienst mee te maken en de vrienden te ontmoeten. Moeder Neema straalde toen ze Fidèle aan haar arm de kerk binnenbracht, een mooi moment, het ontroerde me. Een jongere broer van Fidèle, genaamd Jozué speelde op de basgitaar. Mijn gedachten gingen terug naar Bouaké, hoe ik Fidèle op 14 jarige leeftijd zijn eerste gitaarlessen gaf en dat de toen 10 jarige Jozué altijd meekwam. Nu een uit de kluiten gewassen jonge kerel.In mijn ooghoek zie ik Nyagali Sogoba staan, mijn naamgenootje, die helemaal uit Bouaké gekomen is voor de bruiloft en die ik in geen 9 jaar gezien heb. Herinner me nog hoe ik met handen en voeten Bambara met haar sprak in die dagen.Tja dan heb ik toch veel van de taal geleerd.(Foto van Nyagali en mij onderaan blog). Na de dienst is het een complete reünie, ik ben overweldigd door de vele mensen die uit Bouaké gekomen zijn voor deze trouwerij en hoeveel ik ervan ken. Ben er best een beetje emotioneel van, er is zoveel gebeurd in negen jaar en toch lijkt het allemaal zo snel gegaan en zijn de gezichten en warme handdrukken niet veranderd. Kan niet anders dan God danken voor zijn trouw deze afgelopen jaar en dank Hem voor deze geweldige dag waar Ivoorkust en Mali samenkwamen.

Wat een week !

Lieve vrienden,
Wat een week was het hier in Bamako! Zou veel negatieve en moeilijke dingen kunnen opsommen die zeker aanleiding kunnen zijn om de moed te verliezen en in het vliegtuig naar Nederland te stappen maar laat ik dat dus niet doen, want tegelijkertijd waren er ook zo veel zegeningen. Tel je zegeningen,één voor één!
Was maandagmiddag met Ba Febe bij het busstation waar we enkele prostituees opzochten. Ik ervoer veel tegenstand van de boze en zeer weinig interesse van de meiden.We spraken o.a met Batoma, een hoogzwangere van 18 jaar die dag en nacht op straat woont.Alles wat we zeiden " leek" haar totaal te ontgaan maar we hielden vol en mochten ook voor haar bidden. Na een goede tijd van gebed met Ba Febe in het Rahab Centrum kwam ik toch min of meer zwaarmoedig thuis. Enorm het gevoel dat het toch wel veel zinloze tijd was daar bij het busstation. Dinsdagochtend echter stond Batoma ineens voor me in het centrum met waterlanders in haar ogen en de vraag of we haar konden helpen. Na een goed gesprek hebben we haar een maaltijd aangeboden en een afspraak gemaakt om haar de volgende dag naar het consultatie bureau mee te nemen. Inmiddels weten we dat ze elke dag kan bevallen en dat het kindje met de voetje naar beneden is i.p.v. met het hoofdje. Nu is het aan Batoma om te beslissen om bij ons te blijven en in de kliniek om de hoek te bevallen of terug te gaan naar de straat. Bidden jullie mee dat ze een goede beslissing maakt! Verder heb ik hier sinds woensdag Salomé de Bruin over de vloer. Salomé komt uit Nederland en studeert geneeskunde. Ze is nu bijna een volledig afgestudeerde dokter en doet sinds eind juli een co-schap in ons ziekenhuis in Koutiala voor drie maanden.Salomé heeft een Franse moeder en spreekt dus heel goed Frans wat een groot voordeel is voor het co-schap. Toen de vrouwen in het Rahab Centrum hoorden dat Salomé dokter was lieten ze haar niet met rust en kwamen met hun ogen en voeten en benen aanzetten. Met veel geduld onderzocht Salomé alle patiënten en gaf ze advies. Vanmorgen was ik met Salomé op de grote souvenirs markt van Bamako en heb ik de Malinezen nogmaals de Nederlandse spreuk geleerd: " Kijken, kijken, maar niet kopen". Eén van de verkopers had het toch wel heel goed begrepen want na enige ogenblikken toonde hij ons zijn koopwaar en zei: " kijken, kijken, kopen?".
We verlieten de souvenirs markt inderdaad met verschillende inkopen waarna veel van onze plannen letterlijk in het water vielen doordat het flink ging plenzen. Regen is zegen hier in Mali, het regent niet genoeg dit regenseizoen dus zeer dankbaar voor deze regen. Vervolgens dus maar naar huis gereden en de Heer in mijn hart gedankt voor zijn zegeningen deze week. Groeten, Carina

Eerste dinsdag van de maand

Lieve weblog lezers,
Iedere eerste dinsdag van de maand vasten we en bidden we samen in het Rahab centrum.
De vrouwen komen om 8.30 in de ochtend en hebben eerst hun gewone werkzaamheden in het centrum zoals vandaag het maken van poppen en Kerst-elven op het programma stond. Rond 11.00 komt de rest van het leidinggevende team en wordt het gewone werk voor die dag stil gelegd. We ruimen samen de boel op en gaan allemaal de ronde woonkamer van het centrum binnen. Zo rond 11.30 beginnen we met een korte overdenking waarna vervolgens iemand van het team de gebedstijd leidt. Dit neemt allemaal zo'n twee en een half tot drie uur in beslag, maar de tijd gaat enorm snel als je samen eenparig de Heer zoekt.
Vanmorgen las ik Psalm 27 als korte overdenking in het Bambara voor aan de vrouwen, waarin David begint met de Heer te prijzen en te belijden dat de Heer zijn licht, zijn heil en zijn levenskracht is. Dan vraagt hij in vers 4 één ding van de Heer, dat ie mag wonen in het huis van de Heer, al de dagen van zijn leven.! Ik legde vervolgens aan de vrouwen uit dat dit vers wil zeggen dat we dagelijks dicht in de nabijheid van de Heer moeten leven. David gaat door met belijden dat God hem doet schuilen in Zijn hut en God verbergt hem in het verborgene van Zijn tent, ja Hij plaats hem hoog op een rots. Vers 9 raakte me diep op moment dat ik dit met de vrouwen in het centrum deelde :"Al hebben mijn vader en moeder me verlaten, de Heer zal mij aannemen". Wat zijn er veel vrouwen in mijn centrum die dit mee gemaakt hebben en wat een troost dat de Heer hen aanneemt en een vader en moeder voor ze wil zijn. .Na een aantal liederen van verootmoediging werd het tijd voor voorbede. Er werd gebeden op z'n Malinees d.w.z., iemand deelt een gebedspunt, bijv. bidden voor de president en zijn gezin, vervolgens bid iedereen hardop voor dit gebedspunt. Bijzonder goede "methode" om te bidden, zo laat je iedereen actief meebidden.
We hadden een bijzondere paar uren van gebed in het centrum met elkaar en zagen God aan het werk.We sloten af met een lied waarbij iedereen ging staan en elkaar de hand gaf. De tekst van het lied zegt dat we door moeten gaan om te bidden, dat we door moeten gaan om lief te hebben omdat God ons eerst lief had. Heb een klein stukje van het lied op film gezet om jullie een indruk te geven. Lukt me helaas niet om van 107MB een kleine file te maken om de film bij te voegen. Hopelijk een volgend keer. Lieve groet van Carina

Verkeersregels in Bamako !

Lieve mensen,
Bovenstaande foto is gelukkig niet mijn auto ook al moet ik wel eerlijk zeggen dat ik dagelijks in situaties verzeild ben die dit wel zouden kunnen veroorzaken.Inmiddels woon ik bijna negen jaar in Bamako maar ik vraag me nog dagelijks af welke verkeersregels hier nu gelden. Rechtdoor op dezelfde weg gaat voor? Of verkeer van rechts heeft voorrang? Snelverkeer gaat voor langzaam verkeer? Nou, vergeet het maar, wat hier geldt is wie eerst komt eerst maalt en hoe meer lef je hebt hoe korter je wachttijd maar hoe groter je risico voor een ongeluk. Als een auto met pech staat laten deze het liefst midden op de weg staan zodat het verkeer er links en rechts om heen moet.Als je links of rechtsaf slaat en je richtingaanwijzer duidelijk aan hebt staan, kun je maar beter toch nog tien keer goed in je spiegels kijken of er geen motor of brommer naast je zit anders zit ie boven op je. De meest bijzondere constructies vind je die zogenaamd verkeerszuilen of iets dergelijks moeten voorstellen. Neem deze toren van banden op de foto die zilvergrijs gespoten zijn. Deze geven aan dat de weg hier in tweeën splitst, tja je moet het maar begrijpen. Afijn ik hoef er geen lang verhaal van te maken om jullie te laten te begrijpen dat mijn dagelijkse deelname in het verkeer hier nu niet echt een onderwerp van vreugde is voor mij.Ieder kruispunt zonder verkeerslicht is weer een hele opgave, vooral als je er links af moet slaan. Ik heb in Nederland geleerd keurig recht te blijven en dan een grote bocht te nemen voor de draai. Wel, vergeet het maar in Bamako, of je bent snel en duikt snel links af voor al het verkeer eraan komt die rechtdoor gaan of je gaat helemaal rechtdoor op het kruispunt, neemt de parallel weg en voeg jezelf later bij de hoofdweg. Vanmorgen hoorde ik op de achtergrond het volgende lied:" God wijst mij een weg, waar ik zelf geen uitkomst zie", gelukkig maar dat God mij de weg blijft wijzen ook in het verkeer hier in Bamako. Lieve groet, Carina

Dagje Zankasso en Tierakassedougou

Lieven mensen,
Afgelopen zondag heb ik samen met collega en vriendin dokter Saskia en verschillende anderen hier uit Koutiala weer een bezoek gebracht aan dominee Kaleb in Zankasso en aan het dorp Tierekassedougou. Het was voor mij de eerste keer om een kerkdienst in Zankasso (het dorp waar Kaleb en zijn gezin wonen) mee te maken. Kaleb ging zelf voor in de dienst en we genoten allen van zijn woordverkondiging. Hij sprak uit Jakobus 3 en vermaande ons op een liefdevolle manier aangaande onze tong. "Uit dezelfde mond komt zegen en vervloeking voort, dit moet mijn broeders (en zusters) niet zo zijn." Goed en belangrijk om onszelf iedere keer weer te onderzoeken aangaande de woorden die uit onze mond komen. Na de maaltijd vervolgden we onze weg naar Tierekassedougou op zoek naar Soumaila. (Soumaila op foto boven met Saskia en na de weblog zittende in mijn auto).Het is duidelijk regenseizoen hier en de modder en waterplassen maken het wel een avontuur om in de bush te rijden. In Tiera werden we hartelijk verwelkomd door Salimata, een christenvrouw en haar gezin en verschillende andere vrouwen en kinderen. Van Soumaila en zijn familie was geen spoor te bekennen. Al gauw werd er een jongen te voet weggestuurd om Soumaila en z'n vader te halen. Wij vermaakten de kinderen ondertussen met zang en gitaarspel en Kaleb deelde zoals gewoonlijk traktaatjes uit en gebruikte de tijd om voor mensen te bidden. Uiteindelijk kwam de pa van Soumaila aangezet op de fiets met Soumaila op z'n rug gebonden. Hij deelde met ons dat Safiatou, de moeder van Soumaila, ontstoken borsten had en de nieuwe baby van 20 dagen oud onvoldoende moedermelk ter beschikking had. Saskia nam vervolgens de auto mee om ze samen met Kaleb en Soumaila en z'n pa te halen. Na een tijdje kwamen ze terug met Safiatou en de nieuwe baby die werkelijk meer dood dan levend was. Toen gebeurde er iets fantastisch: Salimata de christenvrouw die zelf een baby van 5 weken heeft, aarzelde geen moment en legde het kleine meisje van Safiatou direct aan haar borst.Even later lag haar eigen baby aan de andere kant te drinken! Wauw, wat een geweldige God hebben we toch die de vrouw zo mooi geschapen heeft dat er direct melk beschikbaar is.Tegen dat het donker werd moesten we echt terug naar de geasfalteerde weg. De auto werd volgeladen met mensen en ook Safiatou en de nieuwe baby en Soumaila, op weg naar zijn adoptie gezin gingen mee. Met zeven volwassenen en vier kinderen reden we met een slakke gangetje terug om de rit voor Safiatou met haar geïnfecteerde borsten zo comfortabel mogelijk te maken. We brachten dominee Kaleb bij zijn huis in Zankasso waar we vervolgens een andere vrouw met ziek kind en baby oppikten.
We vervolgden ons pad, gelukkig op de geasfalteerde weg richting Koutiala. In Koutiala aangekomen werden er plannen gesmeed. Aishata,een van de Koutiala vriendinnen van Saskia kwam direct met een fles voor de baby aanzetten. Odette en Kader, ook vrienden van Saskia die de hele dag met ons meegegaan waren, boden aan dat Safiatou en de baby de nacht bij hen kon doorbrengen. Zo mooi om te zien hoe de Afrikanen hier direct gemeenschappelijk zorg voor elkaar dragen.De laatste etappe was om Soumaila bij zijn adoptie gezin te brengen.Het was inmiddels 22.h00 toen Soumaila vol liefde werd opgevangen door Lasine en zijn vrouw Anne. Het duurde slechts enkele minuten voor Soumaila heerlijk z'n buikje rond zat te eten. Saskia scoorde nog wat eten uit haar vriezer voor moeder Safiatou en we leverden dit samen met Kader af bij hun huis. Vervolgens reden we naar Saskia haar huis en wees de klok 23.h00 aan. Tja dan evalueer je zo'n dag nog eens samen en kom je tot het besluit dat de nood zo groot is in dit land hier en dat er nog zoveel mensen Jezus niet kennen. Wat mooi dat God ons wil gebruiken in een land als Mali om Zijn liefde en zorg aan de Malinezen te laten zien.

Fatoumata en Kadjatou, twee Rahab vrouwen

Lieve mensen,
Eerst even een foto van het hele Rahab team. Het leiding gevende team, de vrouwen die de training volgen (behalve Kajatou die ziek was) en de drie meiden die in het centrum wonen, allemaal op de kiek met de zelfontspanner en nog gelukt ook.
Vorige week werd ik flink bezig gehouden door twee verschillende vrouwen uit het Rahab centrum. De jongste, Fatoumata van 19,woont sinds 2 weken met haar 2-jarige dochtertje Oumou in ons centrum. Fatoumata is gelukkig toch opkomen dagen nadat ik op mijn weblog van 23 juli schreef dat we tevergeefs op haar gewacht hadden. Fatoumata is erg schuw en heeft veel liefde nodig. Je kunt in alles merken dat ze weinig liefde in haar leven ontvangen heeft en dat ze bang is voor mensen. Ook haar dochterje Oumou is erg verlegen en teruggetrokken. Het arme kind heeft werkelijk overal en nergens gewoond en is nu voor het eerst onder moeders hoede. Fatoumata heeft veel liefde en aandacht nodig en ik ben dankbaar dat moeder overste Ba Febe veel geduld heeft en van nature moeder liefde uitstraalt. Ik ben dankbaar dat Fatoumatou toch gekomen is, mijn visie voor het Rahab centrum is om jonge meiden tussen de 15 en 25 met kleine kinderen die geen plek hebben wat ze thuis kunnen noemen in liefde op te vangen en een thuis te bieden.Bidden jullie mee voor Fatoumata dat ze haar oude levenswijze los zal laten en dat ze mag begrijpen en aanvaarden dat ze een geliefd kind is in de ogen van de Vader.
De tweede vrouw die op het moment extra aandacht nodig heeft is de 38-jarige Kadjatou. Kadjatou woont niet in ons centrum maar volgt sinds maart 2011 ons trainingsprogramma. Kadjatou is een weduwe met twee grote kinderen van 18 en 17 jaar die al enkele jaren niet meer bij haar wonen omdat ze door haar zwakke lichamelijke conditie niet voor ze kon zorgen. Haar man heeft haar zeven jaar geleden in de steek gelaten en heeft de kinderen totaal genegeerd. Haar dochter, Batouma die dus 18 jaar is,is in 2010 uitgehuwelijkt als derde vrouw aan een 58-jarige moslim. Een daad waar Kadjatou nu erg spijt van heeft sinds ze christen is. Kadjatou viel verschillende malen flauw eind juli en is met de spoedeisende hulp opgenomen in een ziekenhuis hier in Bamako Ik ging verschillende keren bij haar op bezoek om steun te betonen en voor haar te bidden. Eerste dagen ging het echt niet goed met haar. Haar lichaam had een groot tekort aan bloed en er was veel vocht in haar maag.In het ziekenhuis ontmoette ik ook haar dochter en zoon en heb ze samen met moeder Kadjatou verenigd op de foto. Blijft bijzonder hoor die ziekenhuizen hier. Iedere patiënt heeft enkele mensen rondom z'n bed op de vloer zitten die voor hun natje en droogje zorgen en op medicijn jacht gestuurd worden als de dokter weer een recept voorgeschreven heeft.
Gaat gelukkig weer een stuk beter met Kadjatou al is ze nog wel in het ziekenhuis.
Lieve groet, Carina

Op kamp !

Lieve mensen,
Heb een een paar geweldige dagen achter de rug en wil jullie niet onthouden om mee te genieten van die momenten. Was de afgelopen dagen in de bush bush, in Mana zo'n 75 km uit of Bamako voor een vrouwenkamp. Een dikke twintig vrouwen waren hier bijeen om een week verwend te worden, training te ontvangen en om vooral veel over Gods onvoorwaardelijke liefde te horen. De gemeenschappelijke factor van deze groep vrouwen was dat ze allemaal HIV positief zijn. Het merendeel van de vrouwen is moslim of animist.Samen met moeder-overste Ba Febe en Maman Marthe, beiden uit mijn Rahab team en Jeanne een jonge vrouw die in ons Rahab centrum vele training ontvangen heeft waren we op het kamp. In de ochtend uren mocht ik samen met Ba Febe de vrouwen bemoedigen uit Gods woord en zijn er heel was zweet druppels gevallen tijdens het gitaar spelen en samen zingen. Wat zijn deze vrouwen ontvankelijk. Een groepje van wel zes vrouwen kwam naar voren nadat Ba Febe een oproep gedaan had om hun leven aan Jezus te geven. Een heel mooi en teder moment!In de middaguren was het de beurt aan Maman Marthe en Jeanne om de vrouwen zeep te leren maken en siroop van de hibiscusplant.Wat geweldig om Jeanne zo bezig te zien wetende dat zij zich eerst op de straten in Bamako bevond en nu met een lach op haar gezicht de andere vrouwen leert om siroop te maken.Dan kan ik alleen maar stil zijn en zeggen, dank u wel Heer!
Natuurlijk waren er momenten tussendoor dat we moesten wachten tot de siroop kookte of de olie van de zeep moest af koelen maar dat is nooit een probleem in Mali er zijn altijd wel een paar vrouwen te porren om te entertainen met dans en muziek of de omringende kinderen houden je wel wakker en alert. Op een matras op de grond geslapen tussen Ba Febe en Maman Marthe in, tja dat is ook weer eens wat anders. En vooral zij vonden het geweldig dat die "Tubabu" (lees:blanke) bij hen op de grond lag. Veel geslapen heb ik natuurlijk niet maar het was het allemaal dubbel en dwars waard. Dit weekend maar wat extra uurtjes op het waterbed in Bamako maken dan komt het vast wel weer goed ! Liefs, Carina