zondag 12 augustus 2012

Alleen in Mali !

Lieve webloglezers, Deze weblog is opnieuw grotendeels door collega en huisgenote Hedi Vijge geschreven! Het is zaterdag 11 augustus 2012 net 9.00 uur, Hedi en Carina stappen in de auto en vertrekken, eerst naar het Rahab centrum. Het is een bijzondere dag vandaag, Sara gaat trouwen met haar Bazile. Sara is een jonge vrouw met een bewogen levensgeschiedenis, ze heeft een aantal jaren in het centrum gewoond nadat ze vrij kwam uit de gevangenis. Ze is min of meer deel van het centrum geworden, het leven in het centrum heeft haar veranderd horen we van een tante van haar. Dat is natuurlijk de mooiste reclame die je maar kunt wensen, het geeft bestaansrecht aan het Rahab centrum want daar is het voor, vrouwen die het zelf niet redden een steun in de rug geven totdat ze zelf kunnen wandelen. Sara is sterker geworden en gegroeid in haar persoonlijkheid. Sara is een mooie meid en ze is meestal vrolijk gestemd, wij zullen haar vreselijk missen. Als we deze ochtend bij het Rahab centrum aankomen om enkele vrouwen op te pikken die mee willen naar de trouwerij zijn ze al op hun mooist gekleed, kleurige kleding, haren netjes gedaan. Ze vinden het belangrijk er leuk uit te zien.
Dit verhaal begon ruim 5 weken geleden op het moment dat in het Rahab centrum een kilo of 5 zout werd gebracht door christenen uit een kerk in een stadswijk ver weg. Als westerlingen hebben wij geen idee van de betekenis hiervan maar Malinezen weten meteen waar het over gaat: het brengen van zout naar een familie is voor de christenen een manier om de hand te vragen van een dochter uit die familie, het is een vooraankondiging van een huwelijk. Niet christenen doen dit met kola noten! Omdat Sara in het centrum woont, wordt dat gezien als haar familie. De familie van de aanstaande bruidegom zorgt ervoor dat het zout op de bestemde plaats terecht komt. Na deze vooraankondiging gingen er enkele weken voorbij zonder dat we hoorden wanneer de bruiloft zou zijn maar op een zondagavond stond ineens de dominee van Sara voor de deur, hij wilde kennis maken met Carina, de “moeder” van onze Sara. Er was een kort gesprek en de dominee vertelde Carina dat zij de datum van het huwelijk moest bepalen, dat kon over niet al te lange tijd plaats vinden, binnen 2 weken kan zoiets geregeld worden!
Nou, alleen in Mali dus! Zout geven, trouwdatum bepalen voor iemand anders, dominee die langs komt om je dat te vertellen, op zo korte termijn een huwelijk regelen. Hmm, wat gaat er nog meer komen vragen wij ons af. En: wat zou de aanstaande bruid hierbij voelen en denken?? Carina moet haar namelijk de volgende dag gaan vertellen dat ze over 12 dagen zal gaan trouwen! Maar oké, we bidden ervoor en laten het aan de Malinezen verder over om alles te regelen op hun manier. We leren hier om flexibel te zijn, af te wachten en ons te voegen in wat komen gaat. Hoewel je daar vanzelf wel goed in wordt val je soms toch van de ene verbazing in de andere. Dinsdag, vier dagen vóór de geplande datum spreken we de dominee nog eens die alles regelt, of Carina ook nog even het tijdstip van de trouwdienst wil bepalen, we krijgen die dag de locatie te horen waar het huwelijk voltrokken zal worden, gelukkig maar, we weten waar we naartoe moeten!! Het is niet naast de deur en de vrouwen uit het centrum willen allemaal graag mee. Op vrijdag de 10de worden afspraken gemaakt over de locatie waar iedereen naartoe komt zodat we met z’n allen naar de kerk kunnen gaan. Alles lijkt goed te gaan. Maar, in Mali kun je alles verwachten.En ja hoor, op vrijdagavond om 22.00 uur , gaat de te telefoon, Carina aarzelt nog op te nemen, wie belt nu zo laat op de avond? Het blijkt de dominee te zijn met de mededeling dat er besloten is de locatie van de trouwdienst te veranderen, het is er te klein!!Carina bromt nog wat , hoe kan dit dominee, hoe moet ik nu alle mensen bereiken die mee willen twaalf uur voordat de trouwdienst zal beginnen, de meesten hebben geen telefoon??!! Maar dat helpt niet, het blijft gewoon de andere locatie! Als de telefoon is neergelegd kijken we elkaar aan: alleen in Mali!! Alleen hier verander je twaalf uur voor de trouwdienst de locatie!! En hoop en bid dat iedereen die er graag bij wil zijn kan vinden waar je nu precies trouwt! Deze zaterdagmorgen prijzen we de komst van de mobiele telefoon gelukkig alsmede het bezit van een grote auto waar veel mensen in kunnen. Zo kunnen we het toch voor elkaar krijgen dat zoveel mogelijk mensen naar een plek gaan waar ze door ons opgepikt worden om naar de bestemde locatie te gaan. Onderweg in de auto wordt er gesproken over de organisatie van het geheel. We begrijpen dat toch ook de Malinezen zelf wel enigszins verbaasd zijn. Er gaat in deze huwelijksvoorbereiding niets zoals het hoort, zeggen ze.
Wij blijven per minuut benieuwd naar de rest van de dag wat ze ons brengen zal. Aangekomen bij de locatie valt mijn mond bijna open van verbazing. Het blijkt een kerk te zijn die in aanbouw is, ook vandaag, op zaterdag wordt er hard gewerkt, er staat al wel een groot deel van het gebouw maar alleen nog de ruwe stenen muren en het hele terrein ligt vol met bouwmaterialen, stenen, hout, bergen zand en rommel. We worden ergens, op een nog niet af terras, neergezet. Het lijkt erop dat de dienst plaats zal vinden tussen ruwe cementstenen muren die wat versierd zijn (alleen in Mali) maar even later blijkt dat toch weer niet het geval. Op het terrein bevind zich ook een, enigszins vervallen, rieten afdak, en alle stoelen worden daaronder geplaatst omdat de originele “kerkzaal” te gevaarlijk is vandaag omdat de bouwlieden namelijk tijdens de trouwdienst gewoon doorgaan met hun werk! Nou, we verplaatsen ons naar deze plek. En, even later begint de dienst, de lieve bruid baant zich, op haar schoenen met hoge hakken, een weg over het bouwterrein, het zand en de rommel. Alleen in Mali!
Ja alleen in Mali zit je onder een vervallen rieten afdak voor de mooiste dag van je leven. Je zit naast je aanstaande man op een mooi versierde stoel met achter je een stapel bouwhout en stenen. De bruid en bruidegom zitten vooraan in de dienst met hun gezicht naar het publiek en, zoals het hier hoort, met hun hoofden gebogen, ze kijken heel serieus. Op zeker moment valt ons op dat de bruidegom wel heel vaak zijn zakdoek nodig heeft! Hij huilt! Wij vinden het wel ontroerend maar in Mali kan dit eigenlijk niet. Er loopt een man naar hem toe dat hij daarmee moet stoppen. Later horen we dat de Malineze vrouwen toch wel vinden dat de tranen van de bruidegom een teken zijn dat hij een goed hart heeft en dat hij goed voor zijn vrouw zal zorgen. De vrouwen van het Rahab centrum zingen een prachtig zegen lied voor Sara en Bazile tijdens de dienst.
Na de trouwdienst is er een maaltijd. Die wordt opgediend in: een soort schuur waar allemaal scooters staan. Wij mogen met alle vrouwen van Rahab naast de bruid en bruidegom plaats nemen naast de scooters en met de geur van benzine in onze neus genieten van de het eten. Alleen in Mali! Hartelijke groet van Hedi en Carina!

1 opmerking:

  1. Wat een leuk verhaal om te lezen!
    Begrijp dat het een bijzondere dag is geweest :)

    Groetjes,
    Suzanne

    BeantwoordenVerwijderen