Staatsgreep in Mali

Beste weblog lezers, Velen van jullie hebben denk ik vernomen dat er deze week een staatsgreep gepleegd is in Mali. Laat ik beginnen om te zeggen dat ik veilig ben en alles goed met mij is! Sinds woensdagmiddag ging het mis in Bamako. Ik was bij de groothandel medicijnen voor de gevangenissen aan het halen toen ik behoorlijk wat geweerschoten hoorde. Mijn eerste reactie was vuurwerk maar toen ik het kort daarna weer hoorde en mensen om me heen zag reageren en auto’s en motors als gekken zag wegrijden wist ik dat het niet goed was.Ik heb op dat moment besloten om niet door de stad te gaan rijden en ben vlakbij de groothandel bij een restaurant wat gaan drinken. Na een dik uur gewacht te hebben en het verkeer er rustiger uitzag en de geweerschoten minder frequent waren ben ik naar huis gegaan. Dit was nog steeds een behoorlijk avontuur daar de mensen tegen het verkeer ingingen enz. Ik had inmiddels een telefoontje van mijn CAMA directeur gehad en hij wist dat ik nog niet thuis was. Rond 18.00 kon ik hem verblijden dat ik veilig in mijn huis was. De hele avond en nacht hoorde ik geweerschoten zo om de paar minuten en ik constateerde voor mezelf dat het wel eens een staatsgreep kon zijn. Dit werd bevestigd op donderdagmorgen door een berichtje van de ambassade met het verzoek om binnen te blijven. Donderdagochtend ging het schieten nog door maar later die dag werd het rustiger in de wijk en in heel Bamako.In de avond nam het schieten weer toe en hadden we geen elektriciteit. Ik heb die nacht van donderdag op vrijdag niet veel geslapen daar het 35 graden Celsius in mijn slaapkamer was en dus geen verkoeling van een ventilator.Na twee keer een natte doek op me gelegd te hebben ben ik uiteindelijk zo rond 3 uur toch ingedommeld. Ik heb momenten dat ik wat neiging tot depressiviteit heb en me erg opgesloten voel en toch ervaar ik over de grote lijnen rust in mijn hart en de Heer bevestigde dat en liet me het volgde vers zien uit Johannes 16:33" Dit heb ik tot u gesproken, opdat gij in Mij vrede hebt. In de wereld lijdt gij verdrukking, maar houdt goede moed, IK heb de wereld overwonnen”. Het is inmiddels zaterdag en rustig in Bamako. Gisteravond hebben muitende soldaten hun slag geslagen en verschillende huizen zijn leeggehaald in andere wijken van Bamako. De avondklok is nu van 18.00 tot 6.00 en ik kan dus overdag wel een rondje in de wijk lopen. Geadviseerd wordt om de auto binnen de poort te houden. De luchthaven en de grenzen zijn dicht tot dinsdagmorgen 27 maart 7.30. De staatsgreep lijkt gepleegd te zijn door lagere-rangs militairen. Het is werkelijk een hele slechte ontwikkeling omdat het de terroristische groepen in het noorden in de kaart speelt.Internationaal wordt deze staatsgreep op alle fronten afgekeurd, ook de gemiddelde Malinees lijkt het niet te waarderen ondanks dat er wel veel kritiek op het handelen van de huidige president is. Ik ben dankbaar dat er water en redelijk goede elektriciteit is zodat ik kan blijven communiceren. Ik waardeer jullie gebeden, meeleven, mailtjes en telefoontjes enorm. Bid met mij dat deze staatsgreep snel voorbij zal zijn en goed zal aflopen zonder al te veel bloedvergieten! Hartelijke groet, Carina

Mariyama en Sofi

Lieve vrienden, Vorige week vrijdag was ik bijna aan het einde van mijn bijbelstudie met de vrouwen van het Rahab Centrum toen ineens de politie, een man en een vrouw met een verpleegkundige voor mijn neus stonden. Even dacht ik mmmm politie waar komen die voor tot ik in m'n ooghoek ook Mariyama, één van de vrouwen van de straat zag. Ik groette hen en ze zeiden dat ze mij nodig hadden. Ik gaf de studie over aan Ba Febe en Mama Marthe en vroeg Lea een andere medewerkster om met mij mee te komen. De vrouwelijke politie agente nam het woord en vroeg me of ik de "jatigi" (gastouder)van Mariyama was. Ik nam het woord en zei dat ik Mariyama kende en accepteerde om haar jatigi te zijn. Wat was het geval? Mariyama was vier uur daarvoor bevallen in een kleine kliniek om de hoek van het Rahab Centrum maar Mariyama kon de rekening voor de bevalling (25 Euro) niet betalen. De kliniek had de politie erbij geroepen en deze waren van plan haar naar de vrouwen gevangenis te brengen. Daar ze net bevallen was had de vrouwelijke politie agent met haar te doen en besloot Mariyama te geloven op haar woord dat de jatigi om de hoek woonde en de rekening zou betalen. De rekening werd betaald, we kregen een betalingsbewijs van de kliniek en de politie vertrok. Daar zat Mariyama dan, beschaamd om op te staan omdat de stoel waar zo op zat letterlijk onder het bloed zat van de bevalling zo kort geleden.In mijn armen lag een naakt klein jongetje in een lap stof. Mariyama kreeg warm water, een stuk zeep en schone kleding ik gaf de kleine over aan Lea.Ik vertrok naar de markt om ook voor de kleine jongen wat dingen zoals een badje, poeder, en kleertjes te kopen. Een uurtje later viel Mariyama op een schoon bed met laken en een muggennet in slaap met de kleine jongen schoongewassen en in kleertjes naast zich. Dank u wel Heer dat u zich zelf over hen ontfermd en vandaag op ons pad gebracht heeft.

Dezelfde middag kwam ook Sofi aanwaaien. We kennen Sofi ook van de straat en daar ze zeven maanden zwanger is wilde ze niet langer haar lichaam verkopen en besloot om voorlopig bij ons te komen wonen. Al met al een vol huis voor Rahab momenteel maar wat een kansen om de onvoorwaardelijke liefde van de Here Jezus te laten zien. Bidden jullie mee voor Mariayama en Sofi? Lieve groet, Carina

Training in Ghana

Lieve mensen, Van 14 tot en met 23 februari was ik samen met H, collega CAMA-zendeling in het land Ghana. H is al enkele weken hier in Mali daar de deur voor haar naar Suriname zeer wonderlijk potdicht blijkt te zijn. H werkte in 1992/1993 al eerder in Mali maar werd ziek en moest Mali verlaten. H voelt zich als een vis in het water in Afrika dat kunnen jullie op de foto wel zien en het is genieten om haar hier in Afrika te hebben. Bidden jullie mee voor H dat de Heer haar duidelijk maakt waar Zijn plekje voor haar is?

Terug naar onze trip naar Ghana. We vlogen via Liberia naar Accra waar de eerste nacht in een guesthouse verbleven, Vervolgens reden we de volgende dag met een busje wat ene trip van een kleine twee uur was naar ons verblijf voor 8 dagen, een eenvoudig hotelletje aan de oceaan. Wauw dat was wel even een vette knipoog van de Heer zo mooi gelegen. We hoorden de golven op het strand vanuit onze slaapkamer en zie het uitzicht vanuit onze slaapkamer. Tussen de bedrijven door heb ik verschillende wandelingetjes op het strand gemaakt en me enkele keren in de hoge golven bevonden.

Het waren bijzondere dagen, samen met 25 anderen, waaronder 13 Afrikanen en 12 Westerlingen, leerden we ontzettend veel. Het thema van deze training was; " Crisis Response Training" of in het Nederlands: "Hoe reageren op verschillende crisissen". Het was de hele week keihard werken met veel stof om te lezen ook in de avond uren, veel gediscussieer in tweetallen of tafelgroepen maar ook veel praktijk. Het bestudeerde dus direct oefenen en daarom was het geweldig om zoveel Afrikanen in de klas te hebben zodat we het direct ook in de juiste context konden oefenen. Vele zaken kwamen ter sprake, om er maar eens een paar te noemen: Hoe herkennen we dat iemand door een crisis gaat? Assessment doen van de crisis. Waar bevind de persoon zich in het hele proces? Is de persoon slachtoffer, aan het overleven of reeds aan het overwinnen? Rouw curve herkennen waar velen doorheen gaan. Het meest uitgebreide onderwerp deze week was " peer debriefing" .Wat is een debriefing precies? Wat is het doel van een debriefing? Wat zijn de stappen die je neemt om iemand te debriefen? Er werden verschillende crisissen in scene gezet en het was aan ons de deelnemers om hierin hulp en debriefing te verlenen. Het was een zeer leerzame week die ik niet graag had willen missen. Bidden jullie mee dat ik op het gebied van Member Care geven mag blijven groeien? Weet je, aan de ene kant hoop ik dat ik niet te veel crisissen hier in Bamako meemaak aan de andere kant wil ik er klaar voor zijn om anderen bij te staand die door moeilijke episoden van hun leven gaan. Lieve groet, Carina

Huwelijk van Jeanne

Lieve mensen, Wat een geweldige dag afgelopen zaterdag en een hoogtepunt voor Rahab Ministries om getuige te zijn van het huwelijk van Jeanne KONE en Caleb DEMBELE. Jeanne is een krachtig getuigenis hoe God mensen kan veranderen. Ruim twee jaar geleden kwamen we als team voor het eerst in contact met Jeanne die toen erg in de problemen zat. Na dit eerste contact en vele gesprekken en gebeden met Jeanne hebben we haar begin 2010 een plek in ons trainingsprogramma van Rahab Ministries gegeven. Beetje bij beetje zagen we Jeanne veranderen en uit haar schulp kruipen. Van een zeer beschadigde vrouw die volgens haar eigen zeggen niks kon, veranderde ze in een prachtige jonge vrouw die nu ook zelfverzekerd is. Jeanne leerde in 2010 in ons centrum batikken, zeep maken, borduren, armbanden maken en vele andere vaardigheden. Ook leerde ze lezen in de Bambara taal. Eind 2010 gaf ze haar hart aan de Here Jezus en vanaf die tijd zagen we haar grote sprongen maken in haar kijk op haar zelf. Vanaf begin 2011 was het Jeanne zelf die andere nieuwe vrouwen in ons centrum leerde batikken, zeep maken en noem maar op. Jeanne sloot zich ook aan bij één van de kerken in Senou waar ze met haar zoontje Thomas woonde en begon te groeien in haar geloof. Met Pasen 2011 werd ze gedoopt en in de kerk van Senou daar leerde ze ook Caleb Dembele kennen. Caleb, een fijne christen jongen die door God in het leven van Jeanne geplaatst werd.

Afgelopen zaterdag, 11 februari trouwde Jeanne met Caleb en het hele Rahab team vierde feest.Het huwelijk werd gehouden in Senou, zo'n 15 km buiten Bamako. De kerkdienst was onder een afdak in de open lucht.Samen met H, ook CAMA-zendelinge die hier momenteel op bezoek is voor een aantal weken gingen we met een auto vol op pad. De achterbak was vol met giechelende meiden en twee oudere dames naast Hedi op de achterbank en de meest brede van het stel naast mij op de voorbank.Zo gingen we hobbelwegen over, slingertje slingertje over de stoffige zandwegen. Het kon de pret allemaal niet drukken. Het was een prachtige kerkdienst en er werden prachtige lovende woorden over Jeanne gesproken en over haar Heer en Heiland die deze verandering veroorzaakt heeft. Jeanne zag er prachtige uit ( zie foto bovenaan) en wij waren getuige van een prachtige dag. Lieve groet, Carina

Bijbel in Dogon taal

Lieve mensen,vandaag was ik aanwezig bij de mini-dedication(inwijding)van de bijbel in de Dogon taal hier in Bamako.De grote inwijding vond reeds plaats vorige week en wel op 28 januari in Sangha in Dogon land zo'n 780 km van Bamako vandaan. Wat een geweldige gebeurtenis voor de Dogon mensen in Mali. De hele Bijbel is nu slechts in 2 talen vertaald hier in Mali terwijl er zo'n 60 talen zijn in dit land. We hebben een bijbel in het Bambara en nu dus ook in het Dogon. De bijbels werden in het begin van de ceremonie op het hoofd de kerk in gedragen en vervolgens gaven verschillende mensen een getuigenis en verslag van het vertaalwerk. In 1980 is men reeds met het vertalen van de Bijbel in de Dogon taal begonnen. Het Nieuwe Testament was klaar in 1995 en de eerste versie van de hele bijbel was klaar in 2009. Na verschillende correctie rondes was de bijbel in 2011, na 31 jaar werken dus klaar om naar de printer te gaan. Verschillende teams van mensen zowel afrikanen als blanken van verschillende kerken en zendingsorganisaties hebben hieraan meegewerkt.Het ene nam het in de loop der jaren weer van het andere team over.Zoals vaak bij officiële gebeurtenissen zoals een trouwerij of Kerstfeest wordt er een een lap stof gedrukt en de mensen worden aangemoedigd om op de feestdag een feestgewaad in deze stof te dragen.
De uitgekozen stof en foto's erop waren heel bijzonder.Op de grote foto staat een waterval afgedrukt in Dogon land. Bovenaan de waterval is de bijbel afgedrukt en onderaan de waterval een Dogon dorpje. Met daarbij als tekst afgedrukt Johannes 6:68.
De bijbel in de Dogon taal is de bron van leven, ja van eeuwig leven voor de Dogon mensen. Het was een prachtige middag en het ruim 3 uur zitten meer dan waard.
Bidden jullie mee dat vele Dogon mensen een bijbel in hun moedertaal zullen ontvangen en lezen?

Op pad door Mali

Lieve weblog lezers,
In mijn vorig blog schreef ik al over visite uit Nederland. Nou, vorig week was ik met de visite op pad om hen ook iets meer van Mali te laten zien. Ik vertrok met vriendin Corien naar Koutiala waar collega dokter Saskia woont en troffen daar ook haar vriendin Ilma aan die daar enige dagen eerder naar toegegaan was. De volgende dag nam ik Corien en Ilma mee naar Zangasso om daar dominee Kaleb te ontmoeten. Vol trots toonde hij ons zijn prachtige nieuwe kerk die bijna klaar is voor gebruik. Geweldig om te zien dat er niet alleen mooie moskeeën in Mali zijn maar ook mooie kerken. Nu maar bidden dat er vele mensen mogen komen en dat deze een ware ontmoeting met de Heer en met elkaar mogen hebben in dit prachtige huis van God.Ook vond ik het fantastisch om Soumaila weer te mogen zien. Wat gaat het goed met dat kereltje zeg. Hij ziet er goed uit, heeft bolle wangen gekregen,loopt overal heen, heeft een grote glimlach op zijn gezicht. Kortom heel veel redenen om de Heer dankbaar voor te zijn. Na de maaltijd, wat voor Corien en Ilma de eerste was in Mali met de rechterhand, gingen we met dominee Kaleb door naar Tierakassedougou het dorp waar dokter Saskia zoveel patiënten heeft mogen helpen en waar verschillende mensen, waaronder Salimata en nu ook de moeder van Soumaila tot geloof zijn gekomen.Hierboven zie je Corien en Ilma op de foto met een deel van de katoen oogst bij de familie van Ne Koné die ook in Tierakassedougou wonen. Na een lange dag werden we als vorsten uitgezwaaid en kwamen we een dik uur later weer gezond en wel bij Saskia aan. Op woensdag kreeg Corien een rondleiding in het ziekenhuis en ik zat in de tandartsstoel voor een reparatie van een afgebroken tand. Later die dag vertrokken we met z'n vieren naar Teriyabugu wat vriendschapsdorp betekent. Een eenvoudig conferentie-achtig oord wat midden in de bush maar wel aan het water de Bani ligt aan. We hebben genoten van de rust, de natuur, Gods schepping zoals de prachtige zonsondergang,vele exotische vogels maar bovendien ook van elkaar. Donderdag reden we terug naar Segou waar Saskia op de bus naar Koutiala stapte en Ilma, Corien en ikzelf onze weg vervolgde naar Bamako.

Een update in het Rahab Centrum

Lieve mensen,
Een nieuw jaar is begonnen en we zijn weer met frisse moed doorgegaan in het Rahab Centrum. Dat leven en dood zo dicht bij elkaar liggen en met elkaar verweven zijn bleek ook weer eens in het Rahab centrum. Een van onze vrouwen, Kumba kreeg een prachtige dochter net na de Kerst en nam haar in de eerste week van januari al weer mee naar het centrum. Wat een prachtig meisje en wat een eer voor mij dat de kleine Nyagali genoemd is. Nyagali wat blijdschap betekent is mijn Bambara naam hier in Mali.
Dezelfde dag dat ik de kleine Nyagali voor het eerst in mijn handen had kwam de zus van Assetou naar ons centrum om ons te vertellen dat Assetou op nieuwjaarsdag aan ondervoeding overleden was. We hebben in de maand oktober Assetou voor 2 weken opgevangen in ons centrum nadat ze stevig ondervoed bij ons aanklopte.(zie weblog 7 oktober). Helaas hebben we haar daarna moeten laten gaan omdat ze voor nogal wat problemen zorgden. Deze berichten vind ik altijd zeer moeilijk. Mijn gedachten zeggen dan zo vaak, hadden we maar dit of dat. Het blijft een les om dit los te laten en vast te houden aan het feit dat we haar zo goed mogelijk geholpen hebben. Bidden jullie mee voor de familie van Assetou?
Op dezelfde dag, 2 januari begonnen ook 2 nieuwe vrouwen aan het trainingsprogramma in het Rahab Centrum, Korotimi en Madian.
Verder geniet ik hier van het bezoek van vriendin Corien uit Nederland naast wie ik vroeger in de Pluvier in Sommelsdijk gewoond heb en een nieuwe vriendin Ilma die ik tijdens mijn laatste verlof in Nederland ontmoet heb en met wie ik samen met Saskia naar Spanje ben geweest. Altijd weer bijzonder om vrienden hier te hebben en bij te praten en hun een kijkje te geven in mijn leven hier in Mali. Ilma is in Koutiala bij Saskia op bezoek, maar volgende week zijn we enkele dagen met z'n vieren bij elkaar. Dat zal een gezellige boel worden. Op de laatste foto zie je Corien die samen met Ba Febe in het centrum aan het haken is geslagen. Tot de volgende keer maar weer.Groeten van Carina