Trip naar Burkina Faso
Ik ben dankbaar voor een goede en zeer gezegende week in Banfora, Burkina Faso begin september. Samen met 51 volwassen zendelingen en 26 kinderen uit Ivoorkust, Mali en Burkina Faso waren we een week lang samen. Het was leerzaam, uitdagend en inspirerend.
Behalve worshiptime en Bijbelstudie met elkaar, werden we dagelijks ook onderwezen in de principes van DiSC persoonlijkheidstest. DiSC geeft inzicht in onze persoonlijke stijl, onze specifieke manier van doen en onze onderliggende behoeften. DiSC geeft inzicht in hoe wij handelen en reageren onder bepaalde omstandigheden. Dit heeft invloed op ons gedrag, communicatie, onze reactie op spanning en stress én wat ons energie geeft, of welke omstandigheden energie kosten. DISC bestaat uit 4 verschillende hoofdstijlen (D, I, S, en C) en is krachtig door zijn eenvoud. Even kort komen ze hier: D=Dominant. Extravert en controlerend, direct, gedreven, prestatiegericht, hoog tempo, neemt leiding. I=Interactief. Extravert en relaterend hartelijk, enthousiast, prater, impulsief, verbaal. S=Stabiel. Introvert en relaterend betrokken, vriendelijk, attent, teamplayer, harmonie, gesloten. Tot slot de C=Consciëntieus. Introvert en controlerend denker, observator, afwachtend, precies, gesloten, privacy.
De ene stijl is niet beter dan de ander of zo, maar wel heel goed om van elkaar in een team te weten welke stijl bij iemand past. Was al met al weer een heel leerzame week.
Eén middag hebben we ook gewandeld tussen prachtige heuveltoppen en watervallen
|
|
Gevangenis in Koulikoro
Vorige maand gingen we als team dat in de gevangenissen werkt, voor het eerst weer naar Koulikoro, zo’n 60 km buiten Bamako. Sinds de Kerst waren we daar niet meer geweest, omdat de “oude” directeur ons geen toegang meer gaf in de cellen. In april en mei van dit jaar zijn verschillende gevangenisdirecteurs gemuteerd naar andere plekken en weet je wat God deed voor ons? Hij stuurde meneer Fofana, de directeur van Kati naar Koulikoro en gaf ook een nieuwe prachtkerel voor Kati in de plaats van Fofana.
Het gevolg was dat we door meneer Fofana werden gebeld in juni of we aub ook weer naar Koulikoro konden komen. Op onze vraag waarom hij dat graag wilde, was zijn eerste antwoord: “De gevangenen worden er rustig van als jullie tot ze spreken vanuit Gods woord en jij liederen met ze zingt Nyagali”. Wauw dat is onze God! De reis was 2 ½ uur lang, over een beroerde weg, die onder constructie is. Maar het was het zo waard.
Wat een zegen om Gods Woord te mogen brengen aan hen die in het duister leven. Wat een zegen om een hand te kunnen geven door de tralies aan Jihadisten en hun te kunnen vertellen dat er ook vergeving en hoop voor hen is. Dan ben je helemaal vol van Hem en weer geïnspireerd om in de auto te stappen en weer 2 ½ uur te rijden over de slechte weg.
|
|
Tabaski-feest
Vanaf maandag is het hier feest in Mali. Officieel was Tabaski afgelopen maandag, maar het elkaar bezoeken en paraderen van de kinderen op de straten gaat de hele week door.
Verschillende buurkinderen kwamen een stuk van hun geslacht schaap brengen op maandag, als teken van hun respect en vriendschap met mij.  De helft ligt in de vriezer en de andere helft hebben we als CMA team op de barbecue gelegd afgelopen maandag en reeds gegeten.
 Gisteren ben ik begonnen om de verschillende families te bezoeken, ze nieuw jaar te wensen en zegeningen over ze uit te spreken. En natuurlijk om ze te bedanken voor het schapenvlees.
Later vandaag nog weer even door, daar ik nog niet alle families gehad heb.
 Relaties, elkaar opzoeken en tijd hebben voor elkaar, is enorm belangrijk in deze cultuur. Voor mij – als een extravert gedreven persoonlijkheid - niet altijd even gemakkelijk, maar wel goed om te blijven leren.
Deze week liggen de activiteiten van GGM stil vanwege het Tabaski-feest. Volgende nieuwsflits meer over de nieuwe klas en de “God beter leren kennen” dinsdagavonden.
|
|
|
|
|
De laatste vrijdag van september kwam ze rennend naar me toe, vloog om mijn nek en zei: “God heeft me vrijgelaten, ik mag vandaag naar huis!” Hier zie je mij op de foto met Awa.
Jayne is een Amerikaanse, die samen met haar man voor 3 ½ maand in Bamako is, om vooral te helpen bij Go Global Mali.
, bibliotheek boeken sorteren en noem maar op. Vele handen maken licht werk en zodoende was de klus toch nog redelijk snel geklaard.
De dag daarna, vandaag dus is Sita vertrokken naar haar ouderlijk huis om daar een maand bij haar moeder te verblijven. Dat is ook een gewoonte hier vooral bij de eerste baby dat de verse moeder leert van haar eigen moeder. In Sita’s geval is dit niet haar eerst baby maar haar eerste zoon Issa is inmiddels al 14 jaar oud. Vandaar dat Sita nogmaals verzocht wordt bij haar moeder te verblijven. Toch wel heel andere culturele en religieuze gewoonten hier in Mali.
Op 20 juli krijgen we de sleutels en hopen we met ons team van leerkrachten de rest van de ochtend in gebed te besteden. We bidden in elke ruimte, om zo het hele gebouw op te dragen aan onze hemelse Heer. Daarna hopen we zo spoedig mogelijk te verhuizen. Waarschijnlijk nog in dit huidige semester, wat tot half augustus doorgaat.
Wat zal ik Sita missen. Als werkster maar ook als vriendin. En wat blijf ik het moeilijk vinden dat ze geen keus voor Jezus heeft gemaakt in de afgelopen 9 jaar dat ze in mijn huis rondliep. Ze was er zo dichtbij in 2015 en toen ging ze trouwen.
Zo liep ik eind mei in mijn wijk, samen met een stagiaire, die bij mij op bezoek was. Plotseling sprong er een Afrikaanse man uit een “Sotrama”, een groen busje, wat het lokale transportmiddel is hier in Bamako. Hij sprong bijna bovenop me en ik schrok me eerst een hoedje, maar herkende zijn vriendelijke gezicht. “Nyagali”, zei hij vervolgens, “ik ben vrij uit de gevangenis en ga naar de kerk. Maar ik heb een probleem.” Hij haalt een verfrommelde “doopkaart” uit zijn zak, die hij gekregen had na zijn doop, eind maart in de gevangenis van Kati. “Kijk” zegt ‘ie, “er staat niet op in welke kerk ik gedoopt ben.” 
Je begrijpt wel, dat we samen heerlijk gelachen hebben over het feit dat het ook echt geen kerk was waar hij gedoopt is. Afgelopen zondag heb ik de kerk bezocht waar ‘ie naartoe gaat en liep ik hem weer tegen het lijf. Na afloop met hem en de dominee gesproken en de dominee foto’s laten zien van zijn spectaculaire doop. “Ja dominee, Seydou is echt gedoopt, maar nee, niet in de kerk!” God is goed!
